Feride mutfağa girdiğinde Gül tezgâhın başındaydı.
“Yine erken kalkmışsın,” dedi Gül.
“Uyuyamadım,” dedi Feride.
“Alışırsın.”
“Alışmam demiştim.”
“Her şeye alışılır,” dedi Gül. “Buna da.”
“Buna değil,” dedi Feride. “Buna alışan ya salaktır ya da kendinden vazgeçmiştir.”
Gül güldü.
“Ne ağır konuşuyorsun,” dedi. “Sabah sabah.”
“Benim sabahım yok,” dedi Feride. “Geceden beri sinirim var.”
“Sinir hamilelikten,” dedi Gül.
“Her şeyi karnıma bağlama,” dedi Feride. “Aklım yerinde.”
“Yerinde olsa böyle çıkışmazdın.”
“Çıkışmıyorum,” dedi Feride. “Konuşuyorum.”
“Konuşma dediğin şey bağırmak,” dedi Gül.
“Senin sessizliğin bağırmaktan beter,” dedi Feride. “İnsanın sinirini sikiyor.”
Gül kaşlarını kaldırdı.
“Diline dikkat et,” dedi.
“Sen de yerine,” dedi Feride.
Çelik mutfağa girdi.
