Yatağın kenarında oturmuş, giden arabaların sesini dinledim. Sonunda o ağır dış kapıların kapanma sesi ve motorun usulca uzaklaşan uğultusu geldi. Yerimden kalkıp pencereye yürüdüm. Gözlerim karanlıkta eriyip giden kırmızı arka stop lambalarını takip etti. Andaç, İnci Anne, Yusuf... Hepsi gitmişti. İşte o an Andaç'ın karısı olmama rağmen, asla onun koruması ve sevgisi altında olamayacak biri olduğumu tüm çıplaklığıyla anladım. Yanında görünmemi istemesi bir yana, beni öldürmek istiyordu. Bu düşünce içimi bir buz kütlesi gibi doldurdu. İki elimi karnıma, içimdeki en savunmasız yerlerime, o iki küçük cana götürdüm. "Hamile olduğumu öğrenmiş olabilir miydi?" diye geçirdim içimden, sesim titreyerek. "Bu yüzden mi yanıma bile uğramamış, beni bu ölüm tuzağına yalnız bırakmıştı?" İnci Anne'nin ze
