Pagluluksa
1246 Words
Hinagpis nalang ang aking naramdaman at galit sa Dios. Dahil sa lahat ng
bagay na binigay nya sakin ay bigla nyang kinuha. Naging masama ba akong
tao bakit wala ka manlang itinira sabi sa sarili na parang kausap ko ang Dios.
Matapos mailibing ang aking buong pamilya ay tanging pagluluksa na
lamang ang aking nagawa umuwi narin ako ng maynila ng wala sa aking
sarili. Pagdating sa tapat ng pinto ay kumatok ako at agad naman akong
pinag buksan ni tita wala pa akong tulog kain at pahinga. Mugtong mugto
narin ang aking mga mata dala narin marahil ng kakaiyak ng ilang araw.
Tita tessie: anak ano ang balita? Nakita mo ba sila ate? Ligatas ba sila?
Akala ko noon ay ubos na ang luha ko pero muli nanaman itong umagos
saking mga mata
Ako: tita masama ba akong tao kaya galit sakin ang Dios kya nya ito ginawa
sakin?
Tita tessie: ano bang sinasabi mo? Ano bang nangyari?
Ako: tita wala napo akong pamilya! Wala napo silang lahat! Patay na po sila.
Ang sabi ko kay tita na lumakas na ang aking pagjyak na kanina lamang ay
hikbi at tahimik na pagluha. Mula noon ay nagkaroon ako ng galit saking
sarili at sa mundo. Sinasabi korin sa Dios na sana isinama na ako sa aking
pamilya na sana binawi narin nya ang buhay ko. Ang sakit sakit ng
nararandaman ko yung tipo na gusto ko narin mawala nalang ng bigla sa
mundo. Hindi kona alam ang gagawin wala na akong lakas para bumangon
pa. Noon na ang bawat umaga na dumarating saking buhay na nagagawa
kong ngumiti araw araw ngayon ay tila ang araw sa akin ay nilamon narin ng
gabi. Dahil sa pakiramdam kong iyon ay pati na ang mumunting pangarap ko
ay nawala na. Isang umaga pag gising ko tila isang panaginip subalit isa
lamang palang alala na sakin ay nagbigay ng ngiti sa una. Dahil sa alalang
kasama ko si nanay.
Aking ina: anak lagi kang magiingat saan kaman makarating wag na wag
mong papabayaan ang sarili mo. Ano man ang mangyari tandaan mo lagi
lang akong naririto para sayo.
Ako:inay bakit nyoko iniwan? Bakit hindi nyo pa ako isinama bakit bakit?
Tanong ko na tila ba may kausap na habang ako ay muli na namang lumuha
at niyakap ko ang aking ina sa parteng iyon duon lang ako natauhan na wala
naman akong kasama at kausap. Matapos ang senaryo na iyon ay muling
bumalong ang mga luha sa aking mga mata na tila ba walang patid sa pag
agos. Habang inaalala ang lahat ng mga masasayang ala ala ay biglang
naalala ko si alvin ang sumunod sa akin. Ang nagiisa kong kapatid na lalaki.
Alvin: alam mo kuya idol kita at pinag mamalaki kita sa lahat.
Ako: bakit naman eh simple lang naman ang kuya mo?
Alvin:kasi kuya matapang ka matalino at higit sa lahat gwapo ka tulad ko
cute. Hahahahha... saka kuya bukod dun gusto ko paglaki ko maging tulad
mo. Aabutin ko rin ang mga pangarap ko at tutulong ako kila nanay at tatay.
Nangiti nalang ako habang patuloy sa pag agos ang luha ko. Sumagi din sa
ala ala ko ang dalawang kapatid kong babae na makukulit. Sina unice at
arnie.
Unice:kuya mukang matagal pa bago tayo magkita pwede bang makipaglaro
ka muna sa amin ni arnie?
Arnie:oo nga kuya saka pwede ba kuya pag uwi mo bilihan moko ng bagong
laruan luma na kasi ang manika ko eh.
Ako:oo ba ikaw pa. Pero maglaro muna tayo ah. Ano bang lalaruin natin? Ang
cute cute nyo talagang dalawa.
Pinisil ko ang kanilang mga pisngi na may panggigigil.
Arnie:kuya naman eh ang skit kaya.
Unice oo nga kuya tama na
Binitawan konarin ang kanilang pisngi dahil maupala na ito. Tawa ako ng
tawa noon ng bigla akong pag tulungan ng dalawang makukulit kong
kapatid.
Si alvin ay 14 years old na at nagsisimula ng magbinata
Si unice naman ay nasa 8taon na noon at si arnie naman ay 5taon. Ako
naman ay nasa labing pito na noon pero sa ala ala nayon ay tila ngayon lang
kahit 2taon na ang nakaraan. Sayang kasi sana ngayon 16 na si alvin baka
kasama kona din sya sa maynila si arnie naman ay baka nagaaral na noon.si
unice naman baka nasa grade four na. Pero wala na sila ano pang dahilan
para mabuhay ako? Ano pang dahilan para ngumiti at magpatuloy ako. Dahil
sa nangyari ay huminto ako ng pagaaral wala nakong balak na tapusin ang
pagaaral ko. Nang dahil din sa pagkawala ng aking pamilya ay hindi narin
ako nakiki halubilo sa ibang tao kahit pa kila tita tesie. Nakakatuwang mag
balik tanaw sa mga panahon na kasama kopa ang pamilya ko subalit tuwing
maiisip ko iyon naiiyak nalang ako. Kaya madalas ay naka kulong ako sa
kwarto lalabas nalang kapag wala ng tao sa bahay. Isang gabi lumabas ako
ng bahay at doon ko nakilala ang taong magiging kaibigan ko pala. Siya si
raffy anak ng isang mayaman.
Raffy: psssst...
Hindi ako lumilingon at hindi ko sya pinansin.
Raffy: suplado naman neto oh. Hoy... teka nga sandali. San kaba pupunta
pare ha?
Ako:Bakit moko tinatanong kilala ba kita?
Raffy:oh maiinit ba gabi naman ah? Ang init naman ng ulo mo.
Ako:ano bang pakialam mo di naman kita kilala ah bakit tanong ka ng
tanong?
Raffy: ok sige yun lang pala eh. Di mag papakilala ako. Ako nga pala si raffy.
lkaw sino ka?
Ako: ang kulit morin eh no?
Raffy: kung may problema ka shot nalang tayo naghahanap lang din naman
ako ng kasama saka para makalimot karin sa problema mo.
Pumayag naman ako halos hating gabi na ng maka uwi kami ni raffy.
Ako:pare nga pala kanina
pa tayo magkasama eh saka salamat ah ako nga pala si Dustine.
Pag uwi ko ng bahay inabutan ko si tita tessie mukang galit sya at hinihintay
pala ang pag uwi ko.
Tita tessie: hoy bata ka sino ang nagsabi sayong maginom ka at
magpakalasing? Kelan kapa natutong mag inom? Ganyan nalang ba talaga
ang plano mo sa buhay mo?
Ang sunod sunod na tanong sa akin ni tita sa halip na mag sorry at matakot
dahil noon lang nagkaganon si tita tessie.
Ako: tita alam mo ang dahilan bakit ako nag kaka ganito. Dahil gusto ko
makalimot. Gusto kong kalimutan na magisa nalang ako.
Hindi kona napigil ang umiyak
sa harap ni tita
Ako: alam mo tita kahit anong gawin ko dipa rin mawala ang sakit dipa rin
ako makalimot diko parin matanggap na wala na akong pamilya.
Tita tessie: alam mo naiintindihan kita alam ko rin na hanggang ngayon
nasasaktan kapa. Pero hindi totoong mag isa ka nalang. Dahil nandito pako
kami ng tito mo.buhay kapa at hindi pa tapos ang lahat.
Ako: tita sabihin monga sa akin kung paano ako mag papatuloy gayong wala
na ang pamilya na syang dahilan ng mga pangarap ko?
Tita tessie: alam mo dustine may dahilan ang lahat at kung bakit sila nawala
may malalim na rason kung bakit ito nangyari sa iyo.
Ako:naging napakasama ko ba para magalit sakin ang Dios kung bakit kinuha
nya agad ang pamilya ko ang lahat lahat sa akin? Sana pati ako kinuha narin
nya!
Tita tessie: sige nga sabihin mo sakin kung sa palagay mo ba ay matutuwa
ang nanay at tatay mo kapag nakita ka nilang nagkakaganyan? Magisip kang
mabuti!
Tumalikod nalang ako at tinungo ko ang kwarto ko at natulog subalit.
End of part 2
- Writer
