อย่าคิดรัก

บทนำ กลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์ของดอกกุหลาบซึ่งถูกปักไว้ในแจกันลอยฟุ้งเข้ามาภายในห้องนอนที่เย็นฉ่ำจากแอร์คอนดิชัน มีสองร่างนอนอยู่บนเตียง ลมหายใจสม่ำเสมอแต่เพียงหนึ่งเท่านั้น ส่วนอีกหนึ่งที่มีรูปร่างเล็ก ผิวขาว เส้นผมนุ่มสลวยกำลังค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้น ดวงหน้ารูปไข่หันไปมองผู้ชายรูปร่างกำยำที่มีส่วนสูงมากกว่าเธอพอตัว นัยน์ตาคู่นั้นมีแววหม่นเศร้า กลีบปากอ่อนขบเม้มก่อนตัดสินใจขยับตัวเพื่อจะก้าวลงจากเตียง แต่ข้อมือเล็กกลับถูกดึงรั้งไว้จากใครคนนั้น “เฮีย” ด้วยความเผลอไผล เธอจึงเอ่ยสรรพนามนั้นออกมา ในทันทีทันใดดวงตาดุๆ ก็กร้าวขึ้นให้เยาวดาหน้าเจื่อนแล้วรีบเปลี่ยนคำให้ถูกต้อง ให้ดูห่างเหิน “คุณสาม…มีอะไรหรือเปล่าคะ” “จะไปไหน” คนที่ถูกเรียกว่าสามอย่างศาสตราถามเสียงเข้ม ใบหน้าตึงเรียบ “เหยาจะไปเตรียมเสื้อให้ค่ะ” เยาวดาบอกเสียงนุ่ม เธอตั้งใจจะไปจัดการรีดชุดทำงานให้เขาเพื่อใส่ในยามเช้าที่จะมาถึง “อยู่บนเตียงให้คุ้มกับที่ฉันจ่ายไป” “วันนี้คุณสามหงุดหงิดหรือคะ” “นั่นไม่ใช่เรื่องของเธอ” คำตอบที่ได้ทำให้เยาวดาขบเม้มปาก แต่ต่อให้เขาไม่บอก เธอก็พอเดาได้ แถมยังรู้ด้วยซ้ำว่าเป็นเรื่องใด แว็บหนึ่งความกังวลจึงฟุ้งไปทั่วใบหน้า แต่ไม่มีเวลาให้คิดอะไรมากนัก เมื่อร่างของเธอถูกดึงและจับพลิกให้นอนราบลงบนเตียงอีกครั้ง มีร่างกำยำคร่อมทับ ดวงตาสีดำขลับคู่นั้นที่มองมามีแต่ความหงุดหงิด ไม่พอใจ แข็งกระด้างไปหมด “คุณสาม” เยาวดาเอ่ยถ้อยคำที่ดูห่างเหิน ไม่ทันจะพูดอะไรอีกริมฝีปากหนาก็ทาบทับลงมาราวกับเขาไม่อยากได้ยินเสียงของเธอ “ฮื่อ” เสียงครางประท้วงดังเล็ดลอดออกจากลำคอเมื่อศาสตรารุกเร้าหนักหน่วง แม้ไม่ได้รุนแรง แต่มันก็ทำให้เยาวดารู้สึกว่าลมหายใจถูกช่วงชิงไปจนแทบหมด มือหนาไม่รีรอสอดเข้าไปในผ้านุ่มลื่นของชุดนอนสีขาวที่เป็นผ้าซาติน ปากได้รูปยังจูบไม่หยุด หัวใจดวงโตที่แสนกระด้างยังคงด้วยอารมณ์คุกรุ่น ไม่ถึงนาทีกลับมีหนึ่งสิ่งขัดจังหวะ ก๊อก ก๊อก เสียงนั้นไม่ได้ทำให้คนตัวโตหยุดชะงัก แต่ผละตัวออกห่างเล็กน้อยแล้วกดยิ้มร้าย ราวกับรู้วิธีคลายความหงุดหงิดแล้ว ดวงหน้าคร้ามคมเลื่อนไปยังซอกคอขาวแล้วขบเม้มเบาๆ ก่อนจะขยับต่ำไปยังทรวงละมุนที่เขาจัดการดึงชุดนอนผ้านุ่มลื่นขึ้นมา ปลายลิ้นร้อนๆ ตวัดลงไปในฉับพลันทำให้คนถูกรุกเร้าต้องยกมือขึ้นปิดปาก เพราะกลัวเสียงของตัวเองจะเล็ดลอดออกไป ห้องที่เธออาศัยมีขนาดไม่กว้างมาก ขณะเสียงเคาะประตูห้องยังคงดังอยู่ “คะ…คุณสามปล่อยก่อนค่ะ ยัยลักษณ์คงแวะมาหาเหยา” มือเรียวเล็กพยายามดันอกกว้างให้ออกห่าง คิดว่าผู้ที่อยู่หน้าประตูห้องต้องเป็นเพื่อนสนิทที่กำลังจะได้เป็นฝั่งเป็นฝาแน่ๆ เมื่อก่อนวรีลักษณ์ก็เช่าห้องอยู่ข้างๆ กัน กระนั้นแล้วส่วนใหญ่จะไปอยู่ที่ห้องของแฟนหนุ่มเสียมากกว่า “ไม่ใช่เรื่องของฉัน” ศาสตราเลิกคิ้วมอง สีหน้าไม่มีแววเห็นใจหรือยอมอ่อนข้อ เขาจะทำเช่นนั้นกับคนที่หลอกกันไปทำไม “คุณสาม…” คนฟังเจ็บลึก มีแววตาตัดพ้อ เวลานี้เสียงเคาะห้องก็ค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงความเงียบ “คุณสามใจร้าย” เธอบริภาษเขาออกไป มือนั้นกำชุดนอนของศาสตราไว้แน่น “ฉันไม่ใช่คนใจดีตั้งแต่แรก” คนตัวโตเหยียดปาก ไหวไหล่ นั่นทำให้เยาวดาน้ำตาคลอ เธอจะโทษใครได้นอกจากตัวเองที่เลือกเส้นทางนี้ เส้นทางที่ทำให้ต้องเจ็บปวด แต่เพราะเธอจนหนทางจึงต้องเลือก “อย่าบีบน้ำตาเหยา ฉันไม่ชอบ” เพียงครู่คำสั่งก็ดังออกจากปากหนา “ทำไมเฮีย…ถึงใจดีกับเหยาบ้างไม่ได้” คนเจ็บช้ำไม่สามารถฝืนทนได้อีก เธอเลือกจะเอ่ยเรียกเขาด้วยคำนั้น แม้มันจะเป็นคำต้องห้าม และส่งผลให้เจ้าของร่างกำยำผละถอยห่างในทันใด “ฉันไม่ใช่เฮียของเธอ ไม่เคยอยากเป็น ไม่เคยอยากนับญาติด้วย” ถ้อยคำนี้หนักแน่น ยืนยันถึงความชังได้เป็นอย่างดี คนฟังจึงสะอึกจุกไปทั่วทั้งอก “ถ้าเกลียดกันนักแล้วเฮีย…คุณสามช่วยเหยาทำไม” เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมเขาถึงยอมช่วยเหลือในวันที่เธอจนหนทาง ศาสตรากดยิ้มร้ายก่อนตอบ “สงสาร และก็แค่อยากเอา” ถ้อยคำนี้เยาวดาถึงกับต้องหลับตาลง กล้ำกลืนความช้ำไว้ในอก ทั้งที่อยากจะร้องไห้พร้อมทั้งกรีดร้อง และคนที่เกลียดชังกันก็ยังไม่หยุดกักขังหัวใจของเธอให้อยู่แต่ในพื้นที่แคบๆ “อย่าลืมกฎของเราเยาวดา” น้ำเสียงของศาสตราห้วนกระด้าง เขามีกรอบสำหรับความสัมพันธ์นี้ ก่อนจะเอ่ยย้ำเน้นทุกถ้อยคำให้เยาวดาได้เข้าใจอีกรอบ “อย่า-คิด-รัก” มันเป็นกฎง่ายๆ ที่เยาวดาไม่มีสิทธิ์เลือกหรือว่าปฏิเสธ หญิงสาวจำใจต้องลืมตาขึ้นมารับฟัง ทั้งที่เธอไม่ได้อยากทำตาม แล้วถูกย้ำด้วยสีหน้าเรียบเฉย “คนที่จะเจ็บคือเธอ ไม่ใช่ฉัน” นี่เป็นการเตือนด้วยความหวังดี พลันขยับตัวห่างจากเตียงไปยังตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อตัวโคร่งออกมาสวมทับชุดนอน แล้วก็ไม่ลืมย้ำอีกหนึ่งเรื่อง “พรุ่งนี้ไปทำงานตรงเวลาด้วย เดือนนี้เธอไปทำงานสายมาสามครั้งแล้ว” “ค่ะ เหยาจะไม่ให้ตัวเองไปสายอีก” สีหน้าของเยาวดามีความรู้สึกผิดชัดเจน เธอควรมีความรับผิดชอบให้มากกว่านี้ แล้วขยับตัวจะลงจากเตียง แต่มีเสียงสั่งการดังขึ้นขัดเสียก่อน “ไม่ต้องส่ง ฉันรู้ว่าประตูอยู่ตรงไหน” แล้วเขาคนนั้นก็เดินหายไป ปล่อยให้หญิงสาวได้แต่นั่งน้ำตาตกใน