คำว่าชดใช้เป็นดั่งสายใยที่เชื่อมเธอกับเขาไว้ด้วยกัน -------------------------------------------------------- “ฉันต้องการการชดใช้...ทั้งคืน” เมฆมองตรงไปยังนันท์นลินอย่างคนมีสิทธิ์ ในแววตามีประกายเล็กๆ ปรากฏ ก่อนที่จะลงจากรถได้ก้มหน้ามองนาฬิกาข้อมือแล้วเอ่ยขึ้นอีก “เจอกันที่ห้องฉันอีกยี่สิบนาที” หลังจากนั้นภายในรถก็หลงเหลือแค่หญิงสาวที่พิงหลังกับเบาะ หัวใจตื้อตันขึ้นมาอีกแล้ว ถึงอย่างนั้นกลับมียิ้มชืดบนดวงหน้า เพราะเธอเองก็ต้องการจะชดใช้ให้ ถึงรู้ว่าเท่าไหร่ก็ไม่เพียงพอ แล้วรีบก้าวเท้าลงจากรถเพื่อขึ้นไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อย

ใครๆ มักเรียกเขาว่า เสี่ยปืนใจหมา ถ้าเป็นหมาแล้วได้ครอบครองเธอ เขายอม -------------------------------------------------------- “พราวต้องอยู่กับคุณนานไหมคะ” เมื่อทางเลือกของเธอหลงเหลืออยู่แค่ทางเดียว สิ่งที่ทำได้คงจะเป็นการทำใจยอมรับ “ในสถานะนี้สามเดือน” เขาอยากให้มันจบลงภายในสามเดือน “ค่ะ” คำสั้นๆ นี้เป็นการตอบรับและตอบตกลง อากาศถูกสูดเข้าปอดอีกรอบ “งั้นเริ่มเลยไหมคะ มันจะได้จบไวๆ” ในสถานะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ใครๆ ก็อยากจะหนีไปให้พ้น เธอเองก็เช่นกัน ขณะสายตายังไม่ละจากเขาคนนั้น “ได้สิ ฉันก็อยากให้มันจบไวๆ เหมือนกัน” -------------------------------------------------------- “ไปเที่ยวมาสนุกไหม” น้ำเสียงของปริชญ์ดุดันราวกับมัจจุราชที่กำลังล่าวิญญาณ นัยน์ตาสีดำแทบจะเปลี่ยนเป็นสีเพลิง ด้านพราวเพชรชะงักกึกไป แล้วหันหลังกลับไปมองน้องสาว เขาคงจะมาแล้วเจอกับแพรพรรณเข้า พราวเพชรขบปากแน่น “ทำไมเงียบล่ะพราว” ปริชญ์เค้นเสียงถาม หรือว่ายังคิดหาถ้อยคำมาแก้ตัวไม่ได้ ชั่วครู่หูก็ได้ยินสิ่งที่เขาไม่ต้องการ “พราวขอโทษค่ะ” พราวเพชรหน้าเจื่อนลง เธอผิดเองสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น เพราะพยายามจะรักษาความรู้สึกของน้องสาว โดยไม่คำนำถึงความรู้สึกของใครอีกคน “สิ่งที่ฉันอยากได้ไม่ใช่คำขอโทษ” เขาไม่อยากฟังคำใดๆ อีกแล้ว เพราะกลัวว่ามันจะไม่ใช่ความจริง จากนั้นก็ปล่อยประโยคสำคัญออกไปด้วยเสียงเหี้ยมเกรียม “คืนนี้ฉันต้องได้นอนกับพราว” --------------------------------------------------------

เมื่อไม่รัก เขานะหรือจะปรารถนาหัวใจดวงน้อยๆ ของเธอ -------------------------------------------------------- “เอยไม่ใช่สัตว์ ไม่จำเป็นต้องสวมปลอกคอ” เอิงเอยเสียงสั่น “อื้ม...” พฤกษ์แค่ขานรับเบาๆ ก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงพร้อมออกคำสั่ง “สวมมันไว้ ฉันตั้งใจเลือกให้เลย” วงหน้าคร้ามคมหาได้สะทกสะท้าน มันเรียบเฉยราวกับเขาไม่ได้รู้สึกอะไรเลยกับน้ำตาของเอิงเอยที่รินไหล “คุณพฤกษ์” หญิงสาวเค้นเสียงเรียกชื่อเขาราวกับผิดหวังในความใจร้าย ด้านพฤกษ์ทำแค่ยกยิ้มพลางมองไปยังสิ่งที่เอิงเอยกำไว้แน่น “เอยไม่อยากเป็นสัตว์เลี้ยง เอยมีชีวิตและหัวใจ”

สัมพันธ์สวาทที่เกิดขึ้นในคืนนั้น มิอาจผูกรั้งเขาไว้กับเธอ แต่ยิ่งห่างออกไป ทั้งที่หัวใจอยู่ใกล้แค่คืบ -------------------------------------------------------- “ป๋าไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องตัวจ้าว” หญิงสาวตอบแล้วเชิดหน้าขึ้น แม้ว่าความรู้สึกจะเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น “แล้วใครจะมี ผู้ชายที่จะซื้อตัวจ้าวหรือไง” อธิษฐ์มีนัยน์ตาวาววับด้วยเปลวไฟ หัวใจเต้นไวจนปวดแล้วจับจ้องร่างอรชรที่ยืนนิ่งอยู่ “ค่ะ” จิณณาเบือนหน้าหนี ทว่าปากก็ไวกว่าความคิดจึงตอบออกไปเสียงเข้ม ทั้งที่รู้ว่ามันอาจจะทำให้ดึงตัวเองลงไปในขุมนรก คำตอบนั้นทำให้อธิษฐ์ตัวเย็นวาบ ร่างกายชะงักไปแวบหนึ่ง ก่อนจะเริ่มขยับตัวไปใกล้คนที่ดื้อด้านเสียจริงพร้อมบอกออกไปเสียงหนักหน่วง “งั้นป๋าจะซื้อตัวจ้าวเอง ขายครั้งละเท่าไหร่” ใบหน้าเริ่มขึ้นสี ยากจะมีอะไรมายับยั้ง ก่อนจะคว้าข้อมือบางไว้แล้วดึงเข้ามาใกล้ กระนั้นสาวเจ้าก็บิดข้อมือออกแล้วเดินหนีไปทางประตูหน้าห้อง “จ้าวไม่ขายให้ป๋าและจ้าวจะกลับแล้วค่ะ” เธอบอกเสียงสะบัด แต่เพียงจบประโยคข้อมือกลับถูกคว้าอีกหนจากแรงกำลังที่มากกว่าเดิม “ป๋าไม่ปล่อยให้จ้าวกลับไปขายตัวหรอก ไม่มีวันและป๋าจะซื้อจ้าว” นับจากนี้เขาจะไม่ปล่อยจิณณาให้ห่างไปไหน ยิ้มดุดันผุดขึ้น ฝ่ายคนตัวเล็กแทบจะก้าวเท้าไม่ออก อึดใจเดียวอธิษฐ์ก็เข้ามาชิดใกล้ โดยได้กระซิบหนึ่งประโยคข้างหู “ที่สำคัญจ้าวไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธลูกค้าอย่างป๋า” “ป๋า...” ด้านจิณณาหัวใจสั่นสะท้านกับคำพูดจากปากหยักลึก อยากจะขยับตัวหนี แต่เมื่อเห็นนัยน์ตาคู่คมกลับทำให้เธอแทบหมดเรี่ยวแรง มันทั้งร้อนแรงและร้ายกาจประหนึ่งลูกธนูที่ตรงมาปักกลางอกด้านซ้าย ส่วนอธิษฐ์ยังรุกต่อและจะไม่ถอยแน่นอน “กี่ครั้ง กี่น้ำบอกป๋ามา ป๋าจ่ายไม่อั้น” -------------------------------------------------------- รักข้ามรุ่น พ่อเพื่อนยังหนุ่ม Vs ลูกเพื่อนที่รัก

เธออยากได้หัวใจ ส่วนเขาให้ได้แค่ร่างกาย ------------------------------- “แล้วสถานะของเราจะเรียกว่าอะไรดีคะ” เธออยากรู้เขาจะให้นิยามในความสัมพันธ์นี้ไหม “ระหว่างเราไม่มีสถานะ ไม่ได้เป็นอะไรกัน” ปกเกล้าตอกย้ำ เขาและอลินนาไม่ควรมีสถานะอะไรกันทั้งนั้น ในเมื่อเดี๋ยวมันก็คงจบ “แรงมากค่ะหมอ เอินคิดว่าเรียกสถานะของเราว่ายังไม่ชัดเจนจะดีกว่าค่ะ” เธอว่านิยามของเขามันตรงไปจนเจ็บ และเขาตั้งใจจะหยิกให้เธอรู้ตัว

เธอก็เป็นแค่ภรรยาของแถม ที่ไม่อาจอยู่ในหัวใจของเขา -------------------------------------------------------- “จะทำอะไรคะ” “ทำให้มันสนุกขึ้นไง ช่อชอบผมไม่ใช่เหรอ คืนนี้ผมอยากมีความสุข บริการให้ผมหน่อยสิ” นัยน์ตาคู่นั้นกร้าวกระด้าง เคียดแค้นและมีแววสนุก จากนั้นจึงโน้มใบหน้าไปใกล้วงหน้าหวาน “เก่งเรื่องปั่นหัวคนขนาดนี้ อย่างอื่นก็คงไม่แพ้กัน” โทสะของภาคินัยไม่ต่างจากไฟป่า ลุกลามแผดเผาไปทั่วความรู้สึก รวมถึงสติ ที่ผ่านมาเขาเองรู้สึกเคลือบแคลงในหนึ่งสิ่ง แต่บัดนี้โทสะได้บดบังไปจนหมดสิ้น “อย่ามาเหยียบหัวใจของช่อ” เธอวอนขอ อยากให้เขาละเว้นพื้นที่ให้ได้หายใจ “มีหัวใจกับเขาด้วยเหรอ” สายตาเย็นเยียบไม่ต่างจากสายลมในฤดูหนาวที่ทำให้ตัวสั่น “คุณเสือ” ช่อมาลีถึงกับเจ็บร้าว ทำไมเธอจะไม่มีหัวใจ ถ้าไม่มีอยู่คงจะทำให้ตัวเองมีความสุข ได้สมหวัง ไม่ต้องแอบรักอยู่เงียบๆ แบบนี้ และเธอโง่เอง แต่ไม่มีเวลาให้ได้เสียใจนัก เมื่อท้ายทอยถูกบีบแล้วในทันใดนั้นปากหนักก็ตามมากดทับทันที “อื้อ...”

กฎของเขามีไว้ใช้กับเธอคนเดียว ‘อย่าคิดรัก’ แม้แต่สิทธิ์รักเธอก็ไม่มี -------------------------------- “อย่าบีบน้ำตาเหยา ฉันไม่ชอบ” เพียงครู่คำสั่งก็ดังออกจากปากหนา “ทำไมเฮีย…ถึงใจดีกับเหยาบ้างไม่ได้” คนเจ็บช้ำไม่สามารถฝืนทนได้อีก เธอเลือกจะเอ่ยเรียกเขาด้วยคำนั้น แม้มันจะเป็นคำต้องห้าม และส่งผลให้เจ้าของร่างกำยำผละถอยห่างในทันใด “ฉันไม่ใช่เฮียของเธอ ไม่เคยอยากเป็น ไม่เคยอยากนับญาติด้วย” ถ้อยคำนี้หนักแน่น ยืนยันถึงความชังได้เป็นอย่างดี คนฟังจึงสะอึกจุกไปทั่วทั้งอก “ถ้าเกลียดกันนักแล้วเฮีย…คุณสามช่วยเหยาทำไม” เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมเขาถึงยอมช่วยเหลือในวันที่เธอจนหนทาง ศาสตรากดยิ้มร้ายก่อนตอบ “สงสาร และก็แค่อยากเอา” ถ้อยคำนี้เยาวดาถึงกับต้องหลับตาลง กล้ำกลืนความช้ำไว้ในอก ทั้งที่อยากจะร้องไห้พร้อมทั้งกรีดร้อง และคนที่เกลียดชังกันก็ยังไม่หยุดกักขังหัวใจของเธอให้อยู่แต่ในพื้นที่แคบๆ “อย่าลืมกฎของเราเยาวดา” น้ำเสียงของศาสตราห้วนกระด้าง เขามีกรอบสำหรับความสัมพันธ์นี้ ก่อนจะเอ่ยย้ำเน้นทุกถ้อยคำให้เยาวดาได้เข้าใจอีกรอบ “อย่า-คิด-รัก” มันเป็นกฎง่ายๆ ที่เยาวดาไม่มีสิทธิ์เลือกหรือว่าปฏิเสธ