Kabanata 25
Two Years
Sabi ko sa aking ama, galit ako at hindi ko siya kayang patawarin. Pero katulad ng pangako, hindi ko ito nahawakan ng maayos. Nakatakas kami sa mga taong gustong pumatay sa kanya pero hindi kami nakatakas sa kanyang sakit.
Ilang buwan kaming tahimik. Hindi ako pwedeng tumawag sa pilipinas.
"Kasalanan ko..." ani Mommy habang nakatingin kay Papa na natutulog sa kama ng ospital. Napatingin ako sa kanya. Pilit kong nilalakasan ang aking sarili. Ayokong umiyak.
"Kung hindi ko iyon ginawa, hindi sana kami magiging ganito." Nakita kong tumulo ang mga luha ni Mommy.
Tuwing nakikita ko si Mommy na umiiyak ay feeling ko normal na ito. Nasanay na akong makita siyang umiiyak sa loob ng anim na buwan.
"Nainlove ako sa ibang lalaki, Anak. Habang sana barko ang iyong ama,
