Virgin Probinsyano: A Tale of Desire and Deception

“Marco, sagrado ang katawan ng lalaki at babae, kaya dapat mong ireserba ang ‘yong puri at kahit gaano mo pa kamahal ang ‘yong kasintahan ay dapat lamang maganap ang seremonya ng pagtatalik pagkatapos ng kasal. Ang mga kataga, at pangaral ng kanyang ina ang isinapuso ni Marco kaya kahit pa nga napaka daming babae ang umaaligid sa kanya at sa kabila ng napaka daming tukso ay nanatili s’yang virgin sa edad n’yang 25 years old. Nakatanaw si Marco sa balkonahe ng economy class ng barkong sinasakyan nya. Ang malamig na hangin mula sa dagat ay humahampas sa kanyang mukha habang pinag mamasdan n’ya ang malawak at maalong karagatan. Ang alon ay tila sumasabay sa t***k ng kanyang puso – mabilis, masigla, at puno ng ng determinasyon. Habang pinag mamasdan ni Marco ang malawak na karagatan ay hindi n’ya napigilang balikan ang kanyang simpleng buhay sa probinsya, ang mga bundok, ang kanilang mga pananim, at ang kanilang mga alagang hayop. “Haayyy! Kailangan kong makahanap ng magandang trabaho para matubos namin ang nakasangla naming lupa, na nagamit sa pag pagpapagamot kay tatang. Pag nakakuha na ako ng magandang trabaho ay mag iipon ako, unti-unti ay makakapundar ako ng sarili kong mga ari-arian at kapag yumaman na ako ay hahanapin ko, at papakasalan ko na si Arian! Ang babaeng gi higugma ko!” masayang wika ni Marco sa kanyang sarili at hindi napigilan ang mapangiti ng maalala ang mga sandaling nasa probinsya sila at magkasama sila ni Arian. “Arian, balang araw ay ihaharap kita sa altar at papakasalan kita, gabi-gabi kitang aangkinin at mamumuhay tayo ng simple at masaya dito sa ating bukid kasaman ang isang dusena nating mga anak!” Masayang wika ni Marco saka hinawakan ang mga kamay ni Arian, pinipigilan ang sariling h’wag halikan ang kasintahan dahil labag ‘yon sa kayang prinsipyo at sa pangaral ng kanyang inang. “Nako ayoko ko nga! gusto ko ay tumira ako sa bahay na bato at mala palasyo! Yong napapaligiran ako ng napaka daming kasambahay na naka suot ng uniporme at pinag sisilbihan ako. Yong napaka daming pagkain sa hapag at iba’t ibang luto ng karne, tapos pagkatapos kong kumain ay aalis na lang ako at ang mga kasambahay ko na ang bahalang mag ligpit at mag huhugas ng pinagkainan ko!” Masayang wika ni Arian habang nakapangalumbaba at naka pikit, na ani mo nangangarap ng gising. “Bakit ba ayaw mong mamuhay d’to sa ating bukid? Masaya naman d’to ah? saka mas maganda nga ang maliit na bahay, madaling linisin at ‘sa pa ay mabilis lang k’tang makikita kapag ka uuwi ako galing sa bukid at nais kong makipag labing-labing sa ‘yo!” ngiting ngiti at kumikislap ang mga matang wika ni Marco sa kanyang kasintahan. “Iwan ko sa’yo! Basta sa makalawa ay luluwas ako ng Maynila, at tutuparin ko ang mga pangarap ko doon!” Punong-puno ng pag-asa at determinasyong wika ni Arian habang nakatingala sa mga ulap. “Tika sandali? Aalis ka? Iiwan mo ako? pano na ako? tayo? hindi mo ba ako palangga?” May longkot at pag tatampo sa himig ni Marco. “Mahal kita Marco, palangga ko ikaw, pero dili naman nakakain ang pagmamahal! Dili man tayo mabusog sa “I love you” at labing-labing lang! kasing taas ng mga bituin sa kalangitan ang mga pangarap ko, samantalang ikaw, ‘to ka lang! ‘to lang ang pangarap mo!” wika ni Arian na dumakot ng lupa gamit ang kanyang mga kamay. Marco, palangga ko ikaw pero dili ko gustong tumanda na mahirap! At dili naku gusto na maramdaman pa ng magiging anak ko ang pag hihirap na naranasan ko. kaya habang maaga pa, ay tapusin nalang natin to,” wika ni Arian saka mabilis na umalis. Mapait na napangiti si Marco ng maalala ang huling pag-uusap nila ni Arian, naisip n’ya na tama si Arian, hindi dapat s’ya nakontento nalang sa buhay n’ya sa bukid at sa kung ano ang mayoon siya, lalo pa nga ng maospital ang kanyang tatang na kinailangan pa nilang I sangla ang kanilang lupain dahil nga sa hindi sapat ang kanilang pera para sa pag papagamot ng kanyang tatang. “Pasaylo’a ako palangga, patawarin mo ako tama ka, dapat nga akong mangarap ng mataas para sa pamilya ko at para sa atin. Pero wag kang mag alala, pinapangako kong mag hahanap ako ng magandang trabaho at mag iipon ako at yayaman saka kita papakasalan,” nakangiting wika ni Marco saka huminga ng malalim at dinama ang malamig na hangin na humahampas sa kanyang mukha. “Sumama si Marco sa kanyang kababata na umowi ng probinsya noong nakaraang buwan, malaki na ang ipinag bago nito at masasabi n’yang naka angat-angat na ‘to sa buhay dahil nga naka nakabili na s’ya ng sarili n’lang motor na s’yang ginagamit na service ng kanyang pamilya kung pupunta sa bayan. May maganda na din s’yang touch screen na cellphone na talaga namang kina inggitan ng mga tao sa kanilang baryo. Kaya naman ng ayain s’yang lumowas ng kanyang kababata para mag trabaho sa Manila ay hindi na s’ya nag dalawang ‘sip na sumama, lalo pa’t sinabi ng kanyang kababata na may sigurado na s’yang papasukan. Nakarating sila Marco sa Maynila ng alas sais ng umaga. Halos dalawang araw ang kanilang binunong byahe sa barko, at halos kalahating araw naman ang ginugol n’la sa byahe sa bus. Hindi alintana ni Marco ang pagod sa byahe dahil sa sobrang pagka mangha sa nakikita n’yang ganda ng syodad. Namangha si Marco sa nagtatayugang gusali na animo’y gustong abutin ang kalangitan. Ang dami ng mga sasakyan sa kalsada na animo ‘sang maayos na kagulohan, bawat ‘sa ay nag mamadali sa kanilang paruruonan. Ang ingay ng mga busina at ang pagkakanya-kanyang galaw ng mga mga tao ay nag papa alala sa kanya na ibang iba ang Manila sa kanilang tahimik na probesya. “Ang ganda pala ng Manila!” Bulalas ni Marco na namimilog ang mga mata sa labis na pagkamangha habang nag lalakad at nakasunod sa kanyang kababata. Kumain muna s’la sa isang karenderya saka s’ya isinama ng kanyang kababata sa boarding house na tinutolyan nya. Isang maliit na bahay ang tinutuloyan ni Ben, ang kanyang kababata na kinakailangan mo pang yumuko para makapasok sa pintoan ng bahay, na kung ikukumpara ni Marco ay halos kasing laki lang ‘yon ng kulongan ng kanyang mga manok. “Ibang-iba sa kanyang ini imagine kung pag babasihan n’ya ang itsura at mga kwento ni Ben noong umowi s’ya sa probinya. Akala ni Marco ay bigatin na ang kanyang kababata at nakatira sa magandang palasyo. “Pare, pag pasensyahan mo na ang magiging tirahan natin d’to ah, masasanay ka din, ganito talaga dito sa Manila, maswerte na nga tayo at kahit papaano ay may natutuloyan tayo. Masasanay ka din. Ang importante, ay hindi nila malaman sa probinsya natin na mahirap tayo, kaya kung d’to ay mahirap tayo at nag titiis ay all out naman tayo sa pag papasikat pag uwi natin sa probinsya!” masayang wika ni Ben kay Marco saka n’ya sinabihan ang kababata na mag pahinga na dahil mamayang gabi ay mag sisimula na s’yang mag trabaho. “Siguradong matutuwa si Mama Lyn sa’yo kapag nakita ka nya, sa gwapo at sa gandang lalaki mo ay sigurado akong mag lalaway at tiba-tiba s’ya sayo, at sigurado akong bibigyan n’ya ako ng malaking bunos!” Masayang wika ni Ben habang nakatingin sa kanyang kababata. Nagugulohan at hindi man nauunawaan ni Marco kung ano ang ibig sabihin ng kanyang kababata ay pinili nya na lang na wag na munang mag tanong at mag tiwala kay Ben dahil sa alam naman n’yang hindi s’ya ipapahamak ng kanyang kababata. Magkatabi s’lang nakahiga sa maliit na kwarto na halos magkadikit na ang kanilang mga katawan, at dahil na rin sa sobrang pagod sa mahabang byahe ay agad nakatulog si Marco.