Tüm Arslan ailesi yoğun bakım odasının önünde oturmuş bir şekilde gelecek iyi bir haber bekliyordu. Ama içeri girip çıkanlardan hiçbiri istedikleri gibi bir haberi getirmemişti henüz. Giray daha fazla dayanamayacağını hissediyordu. Her geçip giden saatle birlikte ümitleri de azalıyordu. Oysa daha sabah pozitif düşünme konusunda kendini öğütleyen o değil miydi?
Hande’nin yattığı odadan çıkan doktorun gülümseyerek kendilerine doğru yaklaştığını gördüğündeyse umutlanmamaya çalışarak kalktı oturduğu yerden.
"Giray Bey, gözünüz aydın. Hande Hanım sonunda kendine geldi."
Aldığı bu haberle rahatlayarak bir an için gözlerini yumdu, ardından tekrar doktora çevirdi bakışlarını.
"Onu görebilir miyim?"
"Hastamızı fazla yormamak şartıyla elbette görebilirsiniz."
Giray kadar orada bulunan herkes
