Dark Secrets Series: Save Me

“Ano hindi ka pa ba kikilos dʼyan?! Ang daming customers, na naghihintay sa ʼyo!” “H-heto na, may k-kinukuha lang ako,” taranta kong sambit sa babaeng nanggagalaiti sa akin. “Ang bagal-bagal mo naman kasi. Sa halip na dumami ang customers natin, lalo lang nawawala. Isa pa, bakit ang haba ng palda mo? Hindi ba may binigay ako sa ʼyong mas maiksi riyan.” “Pasensya na, h-hindi ko naman kasi alam na sa akin pala ang damit na ʼyon.” “Oh, basta isuot mo mamaya ang damit na ibinigay ko sa ʼyo. Dahil natitiyak akong darating ang may-ari ng bar na ʼto. Baka sabihin noʼn. Hindi kita pinagsabihan.” Halos mangatal ang buong katawan ko sa malakas na paghagis niya sa akin ng puting tuwalya. Hindi ko ba maintindihan kung bakit ito pa ang napili kong trabaho? Subalit ano nga ba ang magagawa ko? Wala naman akong sapat na pera para makalayo sa lungkot na naranasan ko. Dahan-dahan kong inilapag ang rectangular serving stray sa bar counter. Saka ako pabagsak na naupo sa bar stool chair. Napansin ko ang pagtitig sa akin ng isang bartender na si Yvon. “Ano naloloka ka na ba sa mga naririnig mo sa babaeng ʼyon?!” tanong ni Yvon sa akin. “Naku, hayaan mo na. Ako rin naman kasi ang mali. Hindi ko kasi sinunod ang gusto niya.” “Anong pabayaan ka r'yan?! Patulan mo kasi ng madala kahit konti.” “Yvon, kung gagawin ko ʼyon. Tiyak na gulo lang at kahihinatnan noʼn. Alam mo naman na ayoko ng gulo at mawalan ng trabaho. Lalo na ngayon ang hirap ng buhay mag-isa.” “Pumili ka na kasi, kung sino ang gusto mo sa kanila?” Mabilis na pagturo ni Yvon, sa hindi naman kalayuan sa amin. “Nababaliw ka na ba? Bakit ko naman ʼyon gagawin?” Sabay pag-irap ng aking mga mata sa kaniya. “Para ma-solve ang problema mo. At makaalis sa madilim na lugar na ʼto.” Tila ba ikalungkot ko ang mga sinabi ni Yvon sa akin. Hindi dahil sa aalis ako. Kundi sa naaalala ko na naman ang mga pinagdaanan ko sa aking nakaraan. Batid ko sa sarili ko na hindi pa ganoʼn kahilom ang lahat. Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin kayang kalimutan si Rita. Minsan umiiyak na lamang akong mag-isa. Kahit pagtawag sa telepono ay hindi ko magawa. Nagulat ako sa lakas ng hampas ni Yvon sa lamesa. Ginamit kasi nito ang basong madalas niyang paglagyan ng alak. “Hoy! Kanina pa ako nagsasalita rito. Kahit isang tinig wala na akong narinig galing sa ʼyo!” “Nakakagulat ka naman,” wika ko. Habang inaayos ang ilang alak na ibibigay ko sa mga customer na abala sa pag-aaliw ng ilang mga babae. “Ano tapos ka na ba riyan? Tinatawag ka na ni Madam Auring.” “Ikaw, ha? Magdahan-dahan ka magsalita ng ganʼyan. Baka mamaya marinig tayo ng babaeng ʼyon.” “Sa lakas ng sound system, dito sa loob ng bar. Imposibleng marinig tayo ng abnormal na babaeng ʼyon. Maliban na lang kung magaling siyang manghula ng sinasabi ko, tsk.” “Kahit kailan ka talaga, Yvon. Ayaw na patatalo sa kanʼya.” “Bakit naman ako patatalo. Isa pa hindi siya ang may-ari ng bar na ito, kaya lumugar sʼya.” Malakas na halakhak ang pinakawalan ko sa kaniyang harapan. Pakiramdam ko ay sumakit ang tiyan ko sa labis na pagtawa. “Wow, ibang klase ka Yvon, congratulations.” “Tumigil ka nga, Anastasha. Sige na, magtrabaho na tayo. At darating daw ngayon ang may-ari ng bar na ʼto.” “Parang ayoko na magtrabaho— kapag nagkataon.” “Ang sabi raw ay isang matandang lalaki ang may-ari nito. Kung ganoʼn may pag-asa na ako,” sambit ni Yvon sa akin. Habang may ngiti sa kaniyang mga labi. “Matandang lalaki na madaling mamatay, ganoʼn ba?” sarkastikong wika ko sa kaniya. “Bakit mas maganda nga iyon? Kaysa mag-asawa ka nang kasing edad mo. Atlis magiging akin na ang bar na ito. Tapos magagawa ko na ang lahat. At ako mismo ang magpapalayas sa bruhang babaeng ʼyon.” Tila ba napalingon pa ako sa kaniyang ginawa. Nang ituro nito ang babaeng kinaiinisan ko rin. “Baliw ka talaga, Yvon!” tanging sigaw ko. Matapos ang pag-uusap namin ni Yvon. Napansin ko naman ang pagkaway sa akin ng isang lalaki. Batid ko na may kaba sa aking dibdib. Mabilis ko itong nilapitan at binigyan ng alak. Subalit naramdaman ko na lamang ang paghawak nito sa aking kanang hita, na halos aking ikagulat. “No! S-Sir!” pag-awat ko sa bawat damping ibinibigay niya sa akin. Hindi ko alam ang gagawin ko, nang halos bumagsak ang hawak kong serving stray, na naglalaman ng mamahaling wine. Mabilis ko itong naihampas sa ulo ng customer. Laking gulat ko na lamang ng bigla itong nagsalita sa aking harapan. “F*ck you! And how dare you to—” “S-sorry, S-Sir. Hindi ko po sinasadya,” wika ko. Nang biglang hawakan nito ang aking buhok. Halos ikasakit ng anit ko ang matindi nitong pagsabunot sa akin. Napansin ko ang pagtulala ni Yvon. Kaagad sana itong lalapit nang malakas na suntok ang ibinigay ng hindi pamilyar na lalaki sa aking harapan. “Who the hell are you?!” malakas na tinig nito na tila nagpabingi sa aking pandinig. Halos bumagsak sa aking harapan ang lalaking kanina lang ay hawak ang aking buhok. Marahan ko pang dinampian ang ilang hibla ng buhok ko, dahil sa pagsabunot nito sa akin. “M-Miss, are you alright?” wika niya na mayroong pag-aalala sa akin. Ramdam ko ang paghawak nito sa aking kamay. Magsasalita na sana ako. Nang lumapit sa akin si Yvon. “Excuse me, sir. Ako na po ang bahala sa aking kaibigan.” Walang pag-aalinlangan akong sumama kay Yvon. Pansin din siguro nito ang pagiging mailap ko sa kahit sinong lalaki. Nakayuko kasi ako habang nasasakluban ng buhok ang aking mukha. “Anastasha, next time mag-iingat ka. Hindi mo alam ang demonyong pag-iisip ng mga tao rito.” Naisipan kong magtungo sa rest room. Para kasing nag-iba ang pakiramdam ko nang makita ko ang lalaking ʼyon. “Eh, malay ko ba? S-sige na, pupunta lang ako ng rest room. Mabuti na lang at hindi ako nakita ni Madam Auring mo.” Akmang aalis na ako nang magkakasunod na pagtawag ang aking narinig. “Anastasha!” “Anastasha!” Patakbo ko itong pinuntahan. Ngunit isang red wine ang ibinigay nito sa akin. “P-para s-saan po ito?” “Taste it, Anastasha. Don't you worry. Masarap ʼyan at natitiyak kong magugustuhan mo.” Pagpupumilit nito na may pagtataka sa isipan ko. “P-pero, b-bakit nʼyo po ako binibigyan nito,” wika ko nang mahawakan ko ang isang boteng alak. “Huwag ka na magtanong pa. Mag-enjoy ka lang. Sige na, maiwan muna kita at marami pa tayong customers.” Nabigla ako sa inasal ng babae sa akin. Hindi naman ito ganoʼn kapag may iniuutos itong mga bagay. Dahil sa pagiging curiosity ko sa wine na aking hawak. Isang lagok ko lamang itong ininom. Naaalala ko pa noon, kapag may mga event party si Papa ay madalas tikim lang ang ginagawa ko. Hindi ko rin kasi kinasanayan ang uminom ng alak. Kahit na maraming pagkakataon na kaya ko naman iyon gawin. Hindi ko na namalayan ang pagkaubos nito. Napaupo na lamang ako sa malambot na couch, na aking nakikita. Para bang may kung anong init sa katawan akong nararamdaman. Bahagya ko pang hinaplos ang aking pisngi na pakiramdam ko ay nag-iinit. Nahihilo na rin ako na halos umiikot ang aking paningin. Kahit nga ang ilang nag-uusap ay hindi ko na maintindihan. Ang malakas na tugtog ng musika ay tila unti-unting humihina. Muli akong napahaplos sa aking batok. Paikot sa aking leeg at pababa sa aking dibdib. May kung anong sensasyon akong gustong pakawalan. Bahagya pa akong tumayo. Hanggang sa matanaw ko ang hagdan na hindi naman kalayuan sa akin. Kasunod noon ang ilang baitang na aking hinakbangan. “K-kaya ko ʼto,” nahihilo kong sambit. Kaunti pa lang ang nainom ko pero sobrang lakas na nang tama sa akin. Subalit isang babae ang lumapit na hindi ko maaninag sa aking harapan. Marahas ako nitong ipinasok sa isang madilim na silid. Nagpalingon-lingon pa ako, pero kahit saan ako tumingin ay wala akong liwanag na nakikita. Kaagad kong naramdaman ang malambot na kamang aking kinahigaan. “S-sino k-ka?” mautal-utal kong sambit sa babae. Subalit isang malakas na kalabog ng pinto na lang ang aking narinig. Hindi ko alam ang gagawin ko. Para bang sinisilaban ang aking buong pagkatao. Gusto kong maabot ang hinahanap nito. Subalit hindi ko alam kung paano? Isa-isa kong hinubad ang aking mga damit. Inuna ko ang pang-itaas, saka ko sinunod ang aking pang-ibaba. “S-s**t!” malakas kong sambit, na tanging ako lamang ang nakakarinig. Ilang minuto pa ay naramdaman ko na lamang ang paghaplos sa aking hubad na katawan. Ang mainit nitong palad ay tila ba nagpapaindayog sa aking katinuan, na sumasabay sa ritmo ng aking tinig. Akala ko ay rito na magtatapos ang lahat. Dahan-dahan niyang dinama ang perlas kong pinakaiingatan. Parang isang kidlat ang lalong nagpapasabik sa akin. Gusto ko siyang pigilan. Ngunit hinaharang ito ng aking pakiramdam. Narinig ko ang mahinang tinig niya. Kasabay nang paghalik nito sa bawat parte ng magandang bundok na kaniyang natatanaw. “P-please—” mautal-utal kong sambit. Subalit mabilis niyang nilapatan ng kaniyang daliri ang aking labi, para pigilan ang aking sasabihin. Hindi ko alam ang gagawin ko sa sensasyong ibinibigay niya sa akin. Bigla ko na lang naramdaman ang pagtulo ng aking mga luha. Kasabay nang hapdi kong naramdaman sa pagitan ng aking mga hita. Marahan ang kaniyang pagkilos. Habang ang lamig ng silid ay napapalitan ng nagliliyab na init. Ang bawat hanging aming ibinubuga sa isa't isa ay pumapalit ng matinding pagkapawis sa aming katawan. Sobra akong nasasaktan sa kaniyang ginagawa. Pabilis nang pabilis ang bawat pagkilos niya sa aking ibabaw. Ang mahigpit niyang paghawak sa aking baywang, ay nagiging dahilan upang hindi ko maramdaman ang paglapat ko sa malambot na aking kinahihigaan. Naramdaman ko na lamang ang mainit na likido sa loob ng aking sinapupunan. Kasabay nang paglapat ng katawan nito at pagkawala ng sabik sa aking katinuan. Habang unti-unti na rin akong hinihila nang pagkaantok ng aking mga mata. Tanging liwanag nang araw ang nagpasulo sa akin. Dahan-dahan akong bumangon. At hindi kilalang lalaki ang nagpagulat sa aking isipan. Nakita ko ang isang pendant na nakalagay sa ibabaw ng lamesa. Litong-lito pa rin ako sa lahat na nangyayari. Gusto kong humingi ng tulong. Subalit may kung anong takot akong nararamdaman. Kahit masakit ang nasa pagitan ng aking mga hita, ay mabilis kong isinuot ang mga damit na halos nagkalat sa sahig. Galit at pagkamuhi ang aking naramdaman sa lalaking umangkin sa aking katawan. “Pagbabayaran mo ang ginawa mong ito sa akin,” maluha-luha kong bulong sa lalaking hindi ko man lang makilala. Saka ako dali-daling lumabas ng silid na kailanman ay hindi ko kayang kalimutan.