Huriye baba evine geldiğinde , ruh gibiydi. Ölmeyi o kadar çok istiyordu ki. Ama yapamayacağının bir o kadar da farkındaydı. Ailesi vardı bir kere . Arkasında gözü yaşı bir anne baba bırakamazdı. Ama kalbinde ki ağrı her geçen gün onu öldürüyordu. O sadece nefes alıyordu.
Elinden gelen tek şey buydu. Başka yapacağı bir şey kalmamıştı.
Belki Allah ona acırda canını tez vakit alırdı. Ne kadar uğraşsa da , ruhunun cayır cayır yandığını gizleyemedi. Bedeni ölmedi ama gözleri her geçen gün söndü.
Söylemedi ! Ağzından tek kelime söz çıkmadı. En sonunda Sultan babaanne karşısına geçip te Serhattan bahsettiğinde sadece kafasını salladı.
Kabul ettiğinden değildi bu sallayış. Sadece nefes almaya ihtiyacı vardı. Ailesi bile ona iyi gelememişti.
Sadece zamanını bekliyordu. Nefesinin kesileceği za
