UNDER TERRITORY SERIES 1: Lancelotte Cueva

Hindi binigyan pansin ni Santiara ang mga kalalakihan na umaaligid sa kaniya. Tanging nasa isipan niya sa mga sandaling ‘to ay magpakalasing na lang. “Pinaparusa na ako, at least kahit mamatay ako ngayong gabi, maranasan ko naman ang maglibang.” “Huy! Mamang Bartender, isa pa ngang alak dyan, ‘yung matapang ah. ‘Yung kaya niyang burahin ang problema ko.” Natawa ang lalaking kaharap dahil, sa sinabi niya. “Lasing ka na ma'am, baka hindi mo na kayang maglakad pauwi.” Inismiran niya ang lalaki at hindi ito pinakinggan. “Hindi na ako uuwi. Sige na, bigyan mo pa ako ng alak.” Napakamot sa batok ang lalaki, walang nagawa kundi sundin ang sinabi niya. Kalaunan ay ramdam ni Santiara ang pag-ikot ng paligid. Lasing na lasing na rin siya, nang tumayo ay kamuntik na siyang mabuwal. Mabuti na lamang ay napahawak siya sa bangkong naroon. “Okay lang ako, nahilo lang ako kunti.” Turan niya pa nang tangkain na sana siyang hawakan ng lalaki. Kahit na pasuray-suray, minabuti ni Santiara na maglakad at lumabas ng bar. Ngunit hindi pa man siya nakakalabas ay may dalawang lalaki ng humarang sa kanyang dinadaanan. Sumingkit ang mga mata niyang tinitigan ang dalawa. “Miss, hayaan mong ihatid ka namin kung saan mo gusto pumunta.” “Ano? Hindi ako baliw para sumama sa inyo, sa mga pagmumukha pa lamang ninyo… alam kong hindi kayo gagawa ng kabutihan.” Tinawanan lamang siya ng isa na may hikaw sa ilong. “Nagpapa-hard to get ka naman, Miss. Halika na, masarap kaming kasama, ihahatid ka namin papuntang byaheng langit.” Nang tangkain sana siyang hawakan ng isa pang lalaki na may katabaan ang pangangatawan ay nagpumiglas na siya, at mabilis na dumapo ang kamay niya para sampalin ito. “Hoy! Huwag ninyo akong pinaglolokong dalawa, matino pa ang pag-iisip ko. Tumabi kayo—aray! Bitawan mo ako.” “Hay*p kang babae ka. Halika rito!” sapilitan siyang kinaladkad ng lalaking may hikaw sa ilong. Nagpumiglas at pilit na nanlaban si Santiara hanggang sa makarating sila sa labas ng bar. Isasakay na sana siya ng dalawa nang parehong huminto ang mga ito dahil, sa baritonong boses ng lalaki. “Anong nangyayari rito?” “Ah, wa-wala boss, itong si ate kasi…ang tigas ng ulo, iuwi ko na sana, diba, Tianggo?” “Ha! Ah, oo. Oo, boss.” Binitiwan ng lalaki ang braso ni Santiara at ipapasok sana sa loob ng sasakyan nang bigla nitong kinagat sa tainga ang lalaki. “Walanghiya ka! Paano ako maging ate mo, ha! Balak pa ninyo akong k*dnapin.” Dahil sa sinabi ni Santiara ay kitang-kita sa mukha ng bagong dumating na lalaki ang galit nito. Isang tawag lang nito ay sumulpot ang isang lalaki, lumapit ito at walang sabi-sabi na pinaluhod ang dalawa, pagkatapos ay pinagsisipa ang mga ito at saka pinagsusuntok. “Sinabi ko na sa inyo, ayoko ng may pasaway na tao.” Malalim, buo at seryosong sabi ng lalaki bago nito isinuot ang itim na gwantes. “Bo-boss, ma-maniwala ka. Nag-nagsasabi ako ng totoo. Boss, pakinggan mo kami.” “Hindi ako bulag,” kinasa ng lalaki ang baril nitong nakasuksok lang sa likuran nito. Lumagok ng laway si Santiara, bigla siyang nakaramdam ng kaba at bago pa man siya kumurap ay magkasunod-sunod na putok ng baril ang namayani. Parehong bumaglata ang dalawa, at wala ng mga buhay. Napatakip sa bibig, namulagat ang mga mata ni Santiara, at nanginig na sa takot. “Anong ginawa mo?” “Pinatay para hindi na sila pamarisan ng iba.” Gumuhit ang takot, at pangamba sa mga mata ni Santiara. Para bang nahimasmasan mula sa kalasingan. Nang lapitan siya ng lalaki ay doon niya mas lalong natitigan ang mukha nito. “Wanna come with me? Hindi mo alam nakakalat dito ang mga siraulo, Miss.” Tumango-tango si Santiara, hindi naman mukhang masama ang lalaki kaya pumayag na rin siya. MALALIM na ang gabi, at marami-rami na rin ang nainom ng lalaking tumulong kay Santiara. May dalawa na itong babaeng kasama, habang si Santiara ay nasa sulok lang tahimik na nakatingin. “Hey, take this. Pinabigay ni Sir.” Napatitig si Santiara sa inabutan ng babae, baso ito na laman ay juice. Tinapunan niya nang tingin ang lalaki, kinunotan lang siya ng noo. “Come on, juice lang ‘yan, Miss. Sabi ni Sir, mag-juice ka na lang daw.” “Kung ganun, si-sige. Salamat,” Tinanggap niya ito at saka ningitian ang babae. Ininom niya ito, itinuon na lamang niya sa paligid ang paningin. Ngunit, kalaunan ay tila ba may kakaiba na sa katawan niya. Tumayo siya at saglit na nagpaalam para pumunta sa comfort room. “Jeez. Anong nangyayari sa ‘kin, bakit parang nahihilo ako?” “Lokong babaeng ‘yun, may nilagay pa yatang—” hindi natapos ni Santiara ang sinabi nang tuluyan na siyang natumba dahil pinaghinaan na siya ng mga tuhod. Bumukas ang pinto, bumungad kay Santiara ang mukha ng isang taong pamilyar sa kaniya. Kahit nanlalabo, pinilit niyang imulat ang kanyang mga mata. Ngumilid ang luha, tuluyang napahikbi si Santiara. “Jacob, Jacob…ikaw ba ‘yan? Jacob…” ang kaninang hikbi ay hagulgol na nang buhatin siya ng lalaki. Tahimik lamang ang lalaki. Seryoso ang mga mata nitong nakatingin sa dinadaanan. Walang pakialam sa mga taong naroon, at tuloy-tuloy lamang sa paghakbang palabas. Hindi kumawala si Santiara, lalo nang ipasok siya ng lalaki at isakay sa sasakyan nito. “Honey, please…dito ka lang, huwag kang umalis, pakiusap, huwag mo ‘kong iwan.” Hinayaan siya ng lalaki, kahit na dinampian niya ng halik ang labi nito. Wala itong reaksyon na tila ba nagugustuhan ang ginawa niya. Hanggang sa sinabayan siya nito at pinailalim ang kaninang padampi-damping halik. Nauwi sa mainit na tagpo ang lahat, at tuluyang naisuko ni Santiara ang sarili sa estranghero.