The Island Affair

Eksena: Sa Loob ng Eroplano (Manila to Island Province) Maliit lang ang eroplano kaya ramdam ang bawat yanig nito sa himpapawid. Nakasandal si CJ sa bintana, suot ang kanyang malaking sunglasses kahit nasa loob ng cabin. Para sa kanya, ang bawat ulap na nadadaanan nila ay simbolo ng kalabuan ng kanyang hinaharap matapos ang ginawa ni Eman. Pagod na pagod ang kanyang isip. Ang huling bilin ng kanyang ina at ang dismayadong mukha ng kanyang ama ang huling imaheng dala niya mula sa Maynila. Wala siyang pakialam kung sino ang katabi niya, kung maingay ba ang makina, o kung may nagtatangkang kumuha ng atensyon niya. Sa kabilang banda, si Arkine ay hindi mapakali. Karaniwan, kapag umuwi siya sa isla, ang mga blueprint ng itinatayo niyang extension sa resort ang inaatupag niya. Pero ngayon, nakatiklop lang ang mga papel sa kanyang kandungan. Mula sa gilid ng kanyang mga mata, ninanakawan niya ng tingin ang dalagang katabi. ‘Parang anghel,’ sa isip ni Arkine. Sa kabila ng suot nitong salamin, bakas sa tikom na mga labi at sa paraan ng pagkakahawak nito sa kanyang sariling mga braso ang isang malalim na lungkot. Sinubukan ni Arkine na mag-ayos ng upo, sadyang tinatamaan ang braso ng upuan para mapatingin si CJ, pero bigo siya. Si CJ ay tila isang estatwa—walang kibo, walang naririnig, at tila walang balak kilalanin ang presensya ng kahit na sino sa paligid niya. "Tubig, Miss? Baka gusto mo?" mahinang alok ni Arkine nang dumaan ang flight attendant. Hindi lumingon si CJ. Bahagya lang itong umiling, sapat na para malaman ni Arkine na narinig siya, pero hindi sapat para magtagpo ang kanilang mga mata. Napangiti na lang nang tipid si Arkine sa kanyang sarili. Bilang anak ng isang tanyag na Mayor at isang matagumpay na Engineer, sanay siyang pinapansin at nilalapitan. Pero ang babaeng ito? Parang isang pader na hindi kayang tibagin ng kahit anong charm. Imbes na mainis, lalong naging interesado si Arkine. ‘Sino kaya siya? At bakit parang pasan niya ang daigdig?’ tanong ni Arkine sa sarili habang pilit na ibinabalik ang atensyon sa kanyang mga plano, kahit na ang totoo, ang profile lang ni CJ ang tanging disenyo na gusto niyang pag-aralan sa buong flight na iyon. Pagbukas ng pintuan ng eroplano, sinalubong sila ng mainit na simoy ng dagat at ang amoy ng sariwang hangin sa probinsya. Halos nasa harap lang ni Arkine si CJ habang bumababa sa hagdan ng eroplano. Kitang-kita ni Arkine ang bawat galaw ni CJ—mula sa pag-aayos nito ng buhok na hinahangin, hanggang sa mahigpit na pagkakahawak nito sa strap ng kanyang bag. Pero si CJ, nananatiling parang nasa loob ng isang bubble. Diretso ang tingin sa nilalakaran. Hindi niya napapansin ang mga tao sa paligid na napapalingon sa kanya dahil sa kanyang taglay na ganda. Para sa kanya, ang mahalaga lang ay makarating sa resort, makulong sa kwarto, at umiyak hanggang sa mawala ang bigat sa kanyang dibdib. Nang makarating sila sa arrival area, agad na lumapit ang mga staff ng Del Rosario Island Resort na may dalang signboard. Nagulat si Arkine nang makitang doon din dumeretso si CJ. Halos magkadikit na sila habang naghihintay na mailagay ang mga bagahe sa likod ng puting shuttle van. "Ah, sa resort din pala ang punta niya..." bulong ni Arkine sa sarili, sabay isang tipid na ngiti. Hindi niya inaasahan na ang "anghel" na nakatabi niya sa eroplano ay magiging bisita niya sa sarili niyang resort. Gusto sana siyang batiin ng mga staff niya, pero hudyat ng kamay ay pinatigil niya ang mga ito. Ayaw niyang mailang ang dalaga o isipin nito na binabantayan niya ito. Sumakay si CJ sa shuttle at pumili ng upuan sa pinakalikod, malapit muli sa bintana. Sumunod si Arkine at nakaupo sa tapat na hilera, sapat na distansya para hindi siya magmukhang "stalker," pero sapat na lapit para masulyapan pa rin ang profile ng dalaga. Habang umaandar ang shuttle patungo sa dalampasigan, napansin ni Arkine na bahagyang tinanggal ni CJ ang kanyang sunglasses para punasan ang sulok ng kanyang mga mata. Doon napatunayan ni Arkine ang kanyang hinala—hindi lang ito basta pagod, kundi may malalim na sugat na dinadala. Ang bawat hakbang ni CJ ay puno ng pagmamadali, tila bawat segundo na nananatili siya sa labas ay isang segundo ng pagtitiis sa sakit. Pagpasok sa reception area, agad siyang lumapit sa counter, hindi man lang tinitingnan ang kagandahan ng lobby o ang tanawin ng asul na dagat sa labas. "Check-in for Romero, Ciara Joyce," maikli at malamig niyang sabi. Sa likuran niya, pumasok na rin si Arkine. Agad na nag-ayos ng tayo ang mga staff at sumaludo ang security guard. "Good morning, Sir Arkine! Welcome back po," sabay-sabay na bati ng mga ito nang may malaking ngiti. Pero si CJ? Tila bingi sa paligid. Hindi man lang siya nag-abalang lumingon kung sino ang "Sir Arkine" na tinutukoy nila. Ang tanging nasa isip niya ay ang makuha ang susi at makapagkulong. Nang iabot ng receptionist ang keycard, mabilis itong kinuha ni CJ. "Villa 8, Ma'am. Ihatid na po kayo ng staff namin para sa bagahe niyo." "Thank you," tipid na sagot ni CJ. Agad siyang tumalikod at naglakad palayo, kasunod ang bellboy. Dire-diretso ang kanyang lakad, walang lingon-lingon, at tila may sariling mundo na walang puwang para sa kahit na sino. Naiwang nakatayo si Arkine malapit sa counter, nakatingin sa papalayong bulto ni CJ. Napailing na lang siya habang may bakas ng amusement at curiosity sa kanyang mukha. "Sir Arkine, okay lang po kayo?" tanong ng head receptionist. "Gusto niyo po bang ipahatid din ang gamit niyo sa main house?" Hindi agad sumagot si Arkine. Nakatingin pa rin siya sa direksyon ng Villa 8—ang pinaka tahimik at pinaka-pribadong villa sa buong resort. "Villa 8 pala siya..." bulong ni Arkine. Lumingon siya sa staff at ngumiti. "What's her name? At gaano siya katagal dito?" "Ms. Ciara Joyce Romero, Two weeks po, Sir. Mukhang kailangan niya talaga ng katahimikan, hindi man lang kami nginitian," sagot ng staff. Huminga nang malalim si Arkine. "Hayaan niyo muna siya. Huwag niyo siyang iistorbohin kung hindi niya kailangan. At padalhan niyo siya ng pinakamasarap na complimentary fruit basket at wine sa Villa 8 mamaya. Sabihin niyo, from the management." Habang naglalakad si Arkine patungo sa kanyang opisina, hindi niya maiwasang isipin na ang dalawang linggo ng bakasyon ng dalaga ay magiging dalawang linggo ring hamon para sa kanya. Paano niya mapapangiti ang isang babaeng tila nakalimutan na kung paano magtiwala sa mundo? Pagpasok ni CJ sa Villa 8, agad niyang nilock ang pinto. Hindi man lang niya binuksan ang mga kurtina para makita ang napakagandang view ng dagat. Ibinagsak niya ang kanyang sarili sa malambot at malaking kama, at doon, sa gitna ng katahimikan ng marangyang silid, ay tuluyan nang bumuhos ang mga luhang kanina pa niya pinipigilan. Ang kwarto ay puno ng amoy ng sariwang linen at sea salt. Napakaganda ng interior design—gawa sa hardwood at may mga modernong touch na si Arkine mismo ang nag-engineer at nag-design. Pero para kay CJ, isa lang itong magandang kulungan para sa kanyang pighati. Habang nakakulong si CJ sa kwarto, si Arkine naman ay hindi mapakali sa kanyang opisina sa main building. Hawak niya ang logbook ng mga guest, nakatitig sa pangalang "Ciara Joyce Romero." "Villa 8," sauladong sabi ni Arkine. Alam niyang iyon ang pinakamagandang pwesto para makita ang sunset, pero alam din niyang iyon ang pinaka-isolated na bahagi ng resort. "Sir Arkine," tawag ng kanyang assistant. "Ihahanda na po ba namin ang dinner for Villa 8? O baka gusto niyong sa main dining hall siya kumain?" "Huwag niyo siyang pilitin," utos ni Arkine. "Sigurado akong pagod 'yun. Padalhan niyo na lang ng light meal mamaya, iwan niyo lang sa porch table niya. And make sure the flower arrangement in her room is fresh—yung puting mga rosas." Napatingin si Arkine sa bintana, tanaw ang bubong ng Villa 8 mula sa malayo.