Bottle of Death

Chapter 05

#Chapter05

Ashlie POV

I immediately stormed off the classroom right after Mrs. Aguilar dismissed the class. I also brought Joyce with me. Papunta kami sa girls comfort room to retouch but Joyce told me na may pupuntahan lang daw siya saglit so I just nodded and told her na bumalik agad.

As I entered, I immediately took my liptint and powder out of my pouch. I faced the big-wide mirror and start my doings. Nakakapagtaka na halos wala pang mga estudyante dito na tulad ko ay magaayos din ng sarili bago umuwi. Well, hindi pa pala ako makakauwi dahil may mangyayari pang milagro mamaya. Wala ring flag ceremony since every Monday and Friday lang yun ginagawa.

Pero nagulat ako ng makarinig ako ng isang sigaw na nanggagaling sa likod mismo ng girls comfort room. Natigilan ako sa ginagawa at ibinaba ang mga gamit. Muli kong pinakiramdaman ang paligid at halos manlaki ang mga mata ko ng muling marinig ang sigaw. And the worse part? It is Ms. Gonzales!

“T-tulong! Parang awa niyo na! A-Ahhh!”

Kinilabutan ako at mabilis na nailock ang pintuan ng comfort room siguro dala narin ng adrenaline rush.

 What the hell is that? Ang bilis ng kabog ng dibdib ko at takot ang nanguna sa aking sistema. Pero hindi ko maipapagkailang nararamdaman ko ang sakit at paghihirap sa boses ni Ms. Gonzales. Nakaramdam ako ng awa kahit na ipinahiya niya kanina si Gian at Freshue. Still, she’s right kanina. We all know na kami ang mali, pero kapag usapang sinaktan ang isa o ipinahiya ang isa sa amin? Wala kaming pakialam sa mali.

“Ang mga tulad niyo ay salot sa lipunan, Ma’am. Alam niyo ba yun?” Rinig kong sinabi ng isang tinig. Ni hindi ko ito masiyadong marinig dahil halos nasa malayo ang distansya nito.

“D-don’t, parang a-awa mo na! A-ayaw ko pang mamatay!” Pagmamakaawa ni Ms. Gonzales at tanging lunok na lamang ang nagawa ko. Humalakhak naman ang tunog lalaki. I’m not sure, I can’t here it well.

“Ayaw mo pang mamatay? Bakit, sino nga ba naman ang gustong mamatay? Ang tanga ko dun, pero anyways. Oras mo na ngayon kaya maigi pang pumili kana kung sa langit o impyerno ka mapupunta!”

I swallowed the lump in my throat as I gasped for air. Papatayin niya si Ma’am? But why? Saka, sino siya? Estudyante ba siya? Teacher din? May nagawa ba sa kaniya si ma’am?

“Wag!”

Parang sirang plaka sa aking pandinig ang pagiyak ni Ms. Gonzales kaya hindi ko na napigilan pa ang sarili ko na lumabas at tulungan siya. And when I reach the back of the comfort room, it is as if my heart skips a beat when I saw how the human figure mercilessly stabs Ms. Gonzales many times. I can’t identify who that is because he wears a black jacket with a hoodie that is enough to cover his face. Pero isa lang ang alam ko, isa siyang estudyante. It is based on his slack na suot, kulay brown.

“What the hell!?” I exclaimed. I can’t help myself but stayed there with my mouth hanging open. Dahil naman doon ay nakuha ko ang atensyon ng taong iyun, pero naging mabilis ang pangyayari.

Napatili ako ng patakbo niya akong lapitan at walang ano anong sinunggaban. And after that, I found myself lacking of air as my breathing becomes heavy and hard. Parang may mabigat na batong nakadagan sa akin. I feel suffocated.

“Kung hindi ka sana nangialam edi hindi ka madadamay!” Aniya sabay marahas na hinugot ang matalim na kutsilyong nakabaon sa akin. Bumaba ang tingin ko sa aking sikmura kung saan kitang kita ko ang pagbulwak ng dugo dito.

N-nanaginip ba ako? Totoo bang may saksak ako sa sikmura?

Napapikit ako sa sakit at hapding sensasyong naramdaman ko. I found myself lying on the grassy ground. Nang nagmulat ako ay tumama ito sa halos wala ng buhay na si Ms. Gonzales. I don’t know but I just feel my tears fell down my cheeks.

Someone died and I haven’t done anything to save her. And worst, idinamay ko pa ang sarili ko.

“Keep my words, Ashlie Guia Palasigue. Don’t even try to pry again or you wouldn’t witness the beauty of earth once again.” Banta niya kaya lumipat ang lumalabong paningin ko sa kaniya. Naabutan ko na lamang siya kalmadong naglalakad palayo. Nang tuluyan na siyang mawala sa aking paningin ay buong lakas akong sumigaw upang makahingi ng tulong.

And right after that, everything went black.

*

Erish POV

“Si A-Ashlie–na–natagpuang walang m-malay at duguan sa likod ng girl’s comfort room!” Humahagulgol na anunsyo ni Joyce. Natahimik ang lahat and next thing I know, kumaripas na agad ng takbo si Monica palabas ng silid na agad namang sinundan ng iba pa.

Ganun din ang ginawa ko, I followed them but stop mid-way when I saw someone in the rooftop watching us beneath whoever that is. Ang ipinagtataka ko lang, pamilyar na pamilyar siya sa akin. Hindi ko maintindihan pero bigla na lamang bumilis ang t***k ng puso ko.

“Oh my, God! Ashlie!”

Doon lang ako nagbalik sa reyalidad ng marinig ko ang humahagulgol na iyak ni Monica. Nang sundan ko ng mata kung saan iyon nanggagaling ay tanging ang pagpasok ng stretcher ng ilang paramedic sa loob ng ambulansya ang naabutan ko. And I feel goosebumps took over my whole system when I saw Ashlie’s body covered with her own bloods.

I immediately look away because I can’t stay longer seeing her in that situation. Ngunit agad na napansin ng mga mata ko ang isang stretcher kung saan may putting telang nakatabon sa isang katawan. May isang paramedic lamang ang nasa tabi nito na nakamask pa at may tinitignan sa isang note.

Sino yun?

Out of curiosity, lumapit ako doon at mariin munang pinagmasdan ang telang puti na may mga bahid pala ng dugo. I swallowed hard as I was about to see who is beneath this b****y stained fabric.

“Kaano ano mo ang biktima, hija?”

Napapitlag ako ng biglang may malamig na kamay na dumampi sa aking balikat. Mabilis na nilingon ko iyon at bumungad sa akin ang nakamask na babaeng kasama ng mga paramedics. Napabuga ako ng hininga at mariing napapikit. Naibaba ko na rin ang nanginginig ko palang kamay na magtatanggal sana sa tela upang makita kung sino ang taong natatabunan noon.

“Ah, s-sino po ba?” I asked stupidly. I almost run because I feel like I’m embarrassing myself here.

I saw how she look at me with her questioning look but she immediately shove it off and just answered me. And that really shock me more.

“Ms. Gregoria Gonzales, 24 years old and a math teacher of Grade 10.”

WHAT!?

It is Ms. Gonzales whom lying on that stretcher and was lifeless? Parang ang hirap paniwalaan, parang kanina lang ng magturo siya sa amin at palabasin sina Gian at Freshue kung bakit lahat kami ay umalis na rin. Yes, alam kong pambabastos sa guro ang tawag dun pero wala akong magagawa dahil kung nasaan ang lahat ay doon ang isa.

We pledge to be one in our section.

“Kamag-anak mo ba siya, hija?” muling tanong niya kaya’t mabilis akong napailing at agad na pinaalam ang sarili.

Why do I feel like something wrong is going on? Or is it just me? Una, si Mr. Roxas who was murdered on his own house and now Ms. Gonzales? Siguro coincident lang naman ang lahat di’ba? But I can’t deny the fact that when we start playing that game, nagsimula naring magkaroon ng mga kasong p*****n.

I hope hanggang dito nalang iyon because if killings continued? I don’t know if I can still make myself believe that everything is just happened in coincident.

*

Tulala ako hanggang sa makabalik sa aming silid. That thing occupied my whole mind. Hindi ko maiwasang mapaisip.

Is everything that’s going on connected to our game?

Una palang talaga tutol na ako sa ideyang iyon. Sinong hindi!? Papatay kami ng mga taong pinagkakamalang may kinalaman sa pagkamatay ni Mary! And we’re all still in our young age! Ni hindi pa kami masasabing matured dahil below 18 palang kaming lahat!

“Something’s bothering you. Care to share?”

Halos tumalon ako sa sobrang gulat ng walang pasabing nagsalita si Dave sa aking tabi. Geez! This man is driving me nuts! Paano nalang kung may sakit pala ako sa puso? Edi inatake na ako?

“Bakit ba nanggugulat ka!?” Bulyaw ko na ikinalaki ng kaniyang mga mata. Nanlaki din ang mga mata ko kaya mabilis akong humanap ng mauupuan sa pinakadulo at hulihan. He was surprised to see me shout like that, I think.

Maya maya pa ay um-ob ob ako sa lamesa ng upuan at pumikit. Bakit may kung ano akong nararamdaman tuwing malapit siya? Meron ba siyang virus na nakahawa sa akin at may magnetic reaction tuwing lumalapit siya sa akin? Oh geez,  Am I close to death?

Mas lalo akong napapikit ng maramdaman kong may tumabi muli sa akin. At base sa kaniyang bungisngis, I’m 100% sure that it was him who’s sitting next to me. At ramdam ko ang pagdampi ng kaniyang balikat sa akin.

Okay, who can explain me why do I feel like there’s an electric charge every time na dumadampi ang balat niya sa balat ko?

“Hmm, bakit lumalayo ang isang babae sa isang lalaki?” I heard him say but I ignored it and remain my eyes shut.

“Ah! Mabaho ba ako? Pero kakaspray ko lang ng pabango sa katawan ko kanina ah!” he said again but I got annoyed when I felt his warm breaths in my left ear.  What exacty is his problem with me that he keeps on annoying me all the time?

This guy! Ahh! I really hate him to the core!

“Ano ba! Lumayo ka nga!” I said but he just laugh at me that boils my bloods even more. How can he even laugh like that when in fact I’m just fighting the urge to punch his face so badly!

“Erish Anne Basilio, why do I feel like you have a huge crush on me?” he said that really makes me about to throw up.

Seriously!? Bakit ang kapal ng mukha ng taong ‘to? At bakit parang binabaligtad niya ang sitwasyon? Hey, it was you who has a huge crush on me jerk!

“You’re so dense!” I exclaimed and was about to stand up when he held my arm that made me stop. And when I look at him, his face turned serious, gone was the guy who look so stupid.

Here we go again with this abnormal beat of my heart. Confirmed, meron nga siyang nakakahawang virus and God only knows how to cure it. Ang tagal ko na ‘tong nararamdaman at kahit anong klaseng paraan ang gawin ko no effect. How can stop this?

“B-bakit ba?” I asked almost stuttering. I don’t even know the reason why and I also look away. It is as if, it’s a big sin to look at his deep eyes.

“Look at me.” He said kaya mas lalo pa akong nagiwas ng tingin. Pinagmamasdan ko kung paanong tahimik ang lahat dahil sa nangyari kay Ashlie. Ramdam ko ang galit at lungkot nila. Like I said, here in our section, we treated each other as our sisters and brothers. So it hurts to know that something bad happened to the member of our family.

Ni hindi nga makalayo ang walang malay na katawan ni Ashlie kay Monica kanina. She insisted to go with her in the hospital and be the one to be seen in case Ashlie wakes up.

“Er, look at me.” Aniya at naramdaman ko na lamang ang paggamit niya ng kaniyang kamay upang igawi ang mukha ko para lamang magtama ang mga mata namin. Lalong tumambol ang puso ko dahil sa kaniyang ginawa but I still look at his eyes. Ilang segundo ang lumipas bago ko muling maramdaman ang paggalaw ng kaniyang kanang kamay sa aking mukha. Pataas ito kaya hindi ko na napigilan pang hawiin ito agad.

“What do you think you’re doing, Dave?” I said and again, I was about to walk out but he got quick to made me face him. At ang lapit na namin sobra!

Napatulala ako sa kaniyang mukha and so was he. Ramdam ko ang paggalaw ng kaniyang kamay na muling palapit sa aking mukha and I don’t know what’s with me that I closed my eyes.

“Nilapitan mo rin ba si Ash kanina? There’s a tiny droplet of blood in your forehead.” Bigla niyang sinabi kaya nangunot ang noo ko. Hindi dahil sa iyon lang pala ang gagawin niya kung hindi dahil dun sa kaniyang sinabi.

“Ha?” I asked confusedly. Paanong may patak ng dugo sa noo ko eh hindi naman ako lumapit kay Ashlie. Naisakay na nga siya sa ambulansiya nun at umalis na agad at kung iyong kay Ms. Gonzales naman ay napakaimposible dahil hindi ko nga nahawakan at paanong magkakapatak? Siguro kaya ganun nalang makatingin yung paramedic sa akin kanina.

Ang tanong, saan ko nakuha iyon?

Biglang bumalik sa alaala ko yung taong nasa taas ng rooftop. Posible kayang….

End of Chapter 05 – Thank You