Bottle of Death

Chapter 09

#BoDChapter09

Erish POV

“Unless–“

“Ahhh!” napadaing ako sa sobrang sakit ng maramdaman ko ang labis na p*******t ng aking ulo. Para bang may kung anong sumisikip na napupunit dito. Bumaluktot ako at nasapo ang magkabilang gilid ng aking noo.

“A-ang sakit! Ahhh!” muli kong sigaw. Ramdam na ramdam ko ito at mas lalo pa akong sumigaw ng bumaba ang sakit nito papunta sa aking mukha, pababa sa leeg, sa lalamunan hanggang umabot sa aking dibdib. A-anong nangyayari sa akin? Bakit ganito ang nararamdaman ko?

Pakiramdam ko ay kakapusan na ako ng hininga at tila namamanhid ang buo kong katawan. Ni wala na ako halos marinig dahil ang mabilis na pagpapitado ng aking dibdib ang umuugong sa aking tenga. Pero alam ko, ramdam na ramdam ko parin ang walang tigil kong pagsigaw dahil sa pagbigat at paninikip ng aking dibdib.

“T-tulong!” sinubukan kong isigaw ng buong lakas ngunit nagmistulang sumabay lamang ito sa hangin dahil sa sobra kong panghihina. Hanggang sa unti unti ng nawawala ang sakit. My senses are back in to normality. But my eyes are slowly closing na para bang may mabigat na nakadagan doon.

At bago ko pa tuluyang maimulat ang aking mga mata ay tuluyan ko ng naramdaman ang pagdalaw sa akin ng antok.

*

Third POV

Mabilis na tinawag ni Roel ang iba pang mga nurse upang maasikaso si Erish. Pansin nila ang labis na pamimilipit nito sa sakit at hindi nila malaman kong ano nga ba ang ginamit na droga sa dalaga. Nang maturukan ng pangpakalma ay agad na lumabas si Dr. Gamboa na sinundan naman ng litong lito na si Roel.

“Doc, aren't that seizure? I mean, I've seen so many patients used drugs but they don't feel something severe like her. At kahit na ng maexamina ang droga na nalanghap niya at lumabas ang ilang klase ng illegal na droga ay hindi ba nakakapagtaka iyon? Ang sabi niyo ay maaaring ikamatay ng isang tao kapag gumamit ito ng mga droga sa iisang oras at araw na may mga matataas na dose?” nalilitong tanong ni Roel sa naguguluhan ding si Dr. Gamboa.

Ayun sa kaniyang research, kapag ang isang tao ay sabay sabay na ginamit ang iba’t ibang matataas na dose ng droga ay magiging sanhi ito ng overdose na maaari nitong ikamatay. Ngunit ng lumabas ang resulta tungkol sa ginamit kay Erish kung bakit halos apat na araw itong tulog ay lubos na nakapagpagulo sa kaniyang isipan. Lalo pa’t m*******a, Hallucinogen at LSD ang nakumpirma.

“I think its Benzodiazepines,” hindi siguradong saad ng doctor. Lalong nangunot ang noo ni Roel.

“I have never heard that word, but not now that you have mentioned it in front of me. Explain me, doc. What is that?” asked Roel.

The doctor heaves a deep sigh before he explains.

“Benzodiazepines are prescription only medicines under the Medicines Act. They can be abused and bought illegally on the black market. They are usually prescribed for short term treatment of anxiety and sleep problems. When taken at low doses tolerance does not develop to a great extent, but when people use large amounts their tolerance can develop rapidly and there is a danger of dosage increase.”

The doctor halted from explaining when he remembered something that makes Roel confuse even more. Nakatayo silang parehas sa tapat ng kwarto kung saan naroroon si Erish. Halos magaapat na araw na itong wala paring malay at naibalita naman na ito sa kaniyang mga magulang. Ganun din sa kaniyang mga kaklase na may matinding pagaalala sa kaibigan.

Ngunit sa mga araw na lumipas na iyon ay ang daming nagbago.

“Withdrawal symptoms can last from several days to several weeks, and in some extreme cases, months.” Dagdag ni Dr. Gamboa na ikinalaki ng mata ni Roel, ang bagong doctor din.

*

Grachell POV

Halos apat na araw ng hindi pumapasok si Erish. Alalang ala na kaming lahat sa kaniya especially when we heard what she have been through. She just faced the man who killed our principal! And yes, iyon ang bali-balita ngayon. Our school’s principal is dead. No one knows the identity of the killer but there’s a rumor na tungkol kay Erish.

Ang sabi nila, si Erish daw ang pumatay sa principal. That made us mad, how stupid of them to say those things? Ni walang malay yung taong pinagbibintangan nila! At bakit naman iyon gagawin ni Erish? E hindi naman ang principal ang kailangan niyang tapusin kung hindi ang nanay nanayan ni Mary?

Ibang klase talaga ang mga tao ngayon kung makapanghusga. Ikaw na nga nasa peligro, ikaw pa napagbibintangan at napagsasalitaan ng masama. Dapat nga sa sitwasyon ni Erish ay kahit kaunting habag man lamang naramdaman nila.

I remembered what the paramedic said when they took Erish, she smell like d**g. Dinroga si Erish ng taong pumatay sa principal ngunit ang nakakapagtaka, bakit hindi man lamang niya ito sinaktan? Ni galos wala, ni pasa wala, ni sugat wala. Tanging kaunting bahig lamang ng dugo galling kay Mrs. Medez ang meron.

And what makes me more confuse is when the investigator of the crime scene said that there’s no other finger print found on the body’s victim but Erish. How could that happen? Bakit tanging ang finger print lang ni Erish ang nakita at wala ng iba pa? Kaya mas lalong dumami ang balita na si erish talaga ang pumatay at dinroga lamang ang sarili niya para hindi mahalata.

They think so stupid and they are all foolish. How can someone d**g herself thinking that she could be dead!?

Minsan talaga hindi mo na naiintindihan ang takbo ng utak ng mga tao. Kung manghusga at mambintang sila akala mo wala silang mabahong sekreto.

“Oh my, God. Have you heard about Mr. Medez? He was found lifeless inside their house!”

Dinig kong sinabi ng isang babae sa kaniyang mga kagrupo. I’m sitting here in the bench. I really want a peace of mind but then this group of girls our interrupting it. I want to snap their heads and stab them with a sharp knife. They talk aloud and too much puro tsismisan lang naman ang alam.

“What!? After Mr. Medez now her husband? Ieh, what if there’s a killer roaming around here in our school!?” takot na wika naman ng isang babae. I just rolled my eyes and shrugged.

“Hey! Stop it, you’re creeping me out!”

What a bunch of silly people. Ni hindi man lang nahiya sa mga nasa aligid nila. But speaking of which, I already know about Mr. Medez death. And just like what I knew, the one who killed that w***e is in our class. Yes, yesterday, we played the game again, and Yuri chose him. Kahit ako ay malamang na siya ang pipiliin ko.

When Mr. Medez knew about his wife’s death, sinugod niya ang section namin at pinagbintangan kaming lahat na pinlano namin iyon. Syempre nainis kami, ipahiya ba naman kami sa lahat ng estudyante at mga guro? Kung sana talagang kami ang may kagagawan ng pagkamatay ng iresponsableng principal na si Mrs. Medez baka matuwa pa kami. Pero hindi kami iyon, at ano ba ang basehan niya para pagbintangan kami?

Just because one of the members in our low class was found on the crime scene eh kami na agad ang may kasalanan? How unfair of her to put the blame on our section just because of that bullshit reason!? Eh kung siya kaya ang pagbintangan namin na pinatay ang sarili niyang asawa dahil sawa na siya rito at nagpakamot na sa ibang lalaki niya? Baka malaglag pa ang baba niya sa hiya.

“Wait! Di’ba nasa St. Charles ‘yan?”

“Hala oo nga! Ieh, alis na tayo bilis!”

“Oh God, salut talaga ang section nila kahit kailan!”

“Problema lang bigay nila simula ng mabuo ang section nila!”

Hindi ko na napigilan pa ang sarili ko at mabilis akong tumayo. Agad ko silang nilapitan habang nagaapoy sa galit ang aking mga mata. Piling ko bigla akong nanggigil sa galit at gustong manakit agad.

“How dare you to say that!” nagtatangis kong sigaw at mabilis na inambahan ng sampal ang babaeng huling nagsalita. Pagkatapos ay buong lakas kong hinigit ang buhok niya at kinaladkad ng hindi man lang natitinag kahit nagkakagulo na ang ibang nakakakita. Hindi naman halos makagalaw ang mga kasama niya sa gulat at walang tigil na nagpupumiglas ang babaeng kinakaladkad ko.

“No one can dare to say such thing about our section, biatch!”

Kinaladkad ko siya hanggang sa makarating kami sa aking section. I don’t care kahit halos sugat sugat na ang kamay ko sa mga kalmot niya. Basta kinaladkad ko siya at buong lakas na itinulak papasok sa loob ng aming silid. I won't tolerate someone to just say such things without even saying sorry in front of my section.

Padabog siyang bumagsak sa unahan ng aming seksyon. Nakasalampak siya sa sahig at napukaw naman ang halos lahat ng atensyon ng mga kaklase ko sa nangyari. Kitang kita ko ang panginginig niya dahil sa ginawa ko at dahil nasa loob siya ng silid ng mga kinatatakutan nilang lahat.

I don’t even care kahit mamatay siya dahil sa takot as much as she just sorry for what she have said about our section.

“Grachell, ano yan,” naguguluhang tanong ni Joyce na nakaupo sa pinakaunahang bahagi. I gave her a blazing look and pointed my finger in the direction of the b***h. Lahat sila ay nakakunot ang noo habang walang karea-reaksyong nakatingin sa babaeng halos magseizure na habang nakasalampak sa aming sahig.

“This b***h just dared to call our salute section and only bring problems all over campus,” mariin kong sinabi. Mula sa kinatatayuan ko ay kitang kita ko kung paanong ang walang karea-reaksyong mukha nila ay napalitan ng inis at galit.

Nanatiling tahimik ang lahat at tanging ang mga nakakarinding bulong bulungan sa labas ng aming silid ang lalong nakapagpaigting ng aking bagang. Dahil sa sobrang galit ko ay nilingon ko ang mga ito at binigyan ng madilim at mapagbantang tingin. Dahil doon ay napairit ang ilan at mabilis na nagsialisan. Lalo namang napahagulgol ang babaeng nakasalampak sa sahig.

Akmang lalapit na sana ako sa kaniya ng biglang tumayo si Joyce at pinigilan ako. Kitang kita ko parin ang galit sa kaniyang mga mata. Tinignan niya ako ng seryuso at siya na ang lumapit dun sa babaeng kalevel lang namin.

I saw her in the class-A.

Nagulat ako ng biglang tinulungan ni Joyce tumayo ang babaeng iyon. Bumagsak ang aking balikat at mas lalong sumiklab ang galit sa akin. How can she still be good to someone who just ruined her image from others!? Does not she know how to get mad sometimes?

“Joyce!?” nangunguwestyon na tanong ni Daivy, marahil ay nagulat din sa ginawa ni Joyce. Tinignan ko ang iba pa at nandun parin ang galit, ngunit kalaunan ay lumamlam ang kanilang mukha at saka ako tinignan.

“Hindi dahil ganun ang mga pakitungo nila sa atin ay ganun narin tayo sa kanila, Grachell. We’ve been through a lot na mas malalala pa rito. And don’t let your anger occupied your heart, Chell. We’re better than this, remember?” biglang saad ni Prince na ikinakunot ng noo ko.

“He’s right, Chell. Just because they say something that you don’t like doesn’t mean that you’ll hurt them physically. Fight them fair and square, Chell.” Makahulugang sambit naman ni Joyce na mabilis na sinangayunan at nakuha ng lahat. Dahil doon ay tila ba nabuhayan naman ng loob ang babaeng nagpapakulo ng aking dugo. Akala niya makakatakas siya? Not so fast, my dear.

“Okay, then!” sabi ko saka mabilis na lumapit sa babaeng inaalalayan ni Joyce.

Buong pyansa ko siyang hinarap at pinukawan ng masamang tingin. Mabilis naman siyang nakipaglabanan sa akin hanggang sa nagsimula akong magsalita ng tungkol sa kaniya.

“Fine! I won’t fight you physically. I’ll fight you mentally and emotionally then.” I arc my brow and smirked like a devil. Muli kong hinarap ang mga kaklase ko na mariing nakatingin sa akin at sa sandaling ito ay alam ko na nahihimigan nila ang pagiging sarkastiko sa aking boses. Kitang kita ko kung paano umikot ang Nichole na katabi lamang ni Joyce sa upuan.

“Meron lang naman akong gustong ipaalam sa inyong lahat! And it is all about this b***h, since you called me plague.” I gave her a disgusted looks before I glance outside our classroom and saw many students with their questioning looks.

“Daniella Briguella, 17 years old and live in the Gold Village here in our town. But little did you all know that she’s the daughter of her mother to her other man and not Mr. Briguella’s?” I said confidently. I heard oh’s and gasps from them who heard what I’ve said. And when I look at her, I saw how her face runs out of color and how her lips dried out.

Yeah, I know this b***h since isa sa client ni ma’am ang daddy niya at naikwento nito ang pagtataksil ng kaniyang asawang babae. Buhay nga naman, napupuno ng mga madidilim na sekreto at makaasta sila akala mo walang mga bahong tinatago.

“Now, b***h? Sinong salut sa ating dalawa?” I asked her without breaking the eye contact.

[End of Chapter 09 – Thank You