Bottle of Death

Chapter 08

#BoDChapter08

Erish POV

I went to school earlier and one of the reasons is because I don’t want to be the center of attention of bullies. Yeah, nakagawian na nilang mambully every morning, kaya pumapasok ako ng maaga thinking that they are still not there. Lagi kasing mga seven thirty pumapasok yung iba so magaalas sais palang ay pumapasok na ako. But I always stay in the library where peaceful and silence relaxes me.

Bitbit ang isang libro ko sa history, magisa kong tinungo ang library at halos nabibilang lang sa daliri ang mga estudyanteng nasa paligid. Sigurado akong kung wala pa ang iba, nasa loob sila ng kanilang mga classroom lalo na ang mga tulad naming low sections.

Bullies are everywhere so we avoid them, but bullies have their own ways so others are just staying inside their room since bawal ang mga trespass. 

Nang marating ko ang B3 kung nasaan ang lumang library, agad akong gumamit ng hagdan since hindi na gumagana ang elevator. The school decided not to fix it since wala naman ng masiyadong nagagawi dito. Ang likod kasi nitong B3 ay forest, and they were all afraid to go here thinking that there’s a ghost. Mas lalo pa silang natakot nun ng may tatlong estudyante na nagsabing nakakita raw sila mismo dito sa loob at sa may forest.

Funny, isn’t it? But I don’t believe their stories since magkakaibigan lang yung mga nakakita and I know their stunts. They come up of creating stories para lang makilala sila sa buong school at malipat sa high section once na maging kilala. So they would be free from bullies and become one of them.

Pero funny hoe things turned out, mas lalo tuloy silang nabully at ang sabi sabi pa nga ng iba baka sila pa ang nagdadala ng milagro sa buong campus. And it sucks kasi wala man lang mga guro ang sumusuway sa mga ito. Bakit? Dahil silaw silang lahat sa pera.

Our school is on the second spot na kilala at nakakataas compare sa lahat ng school, maliban sa Mary Grace High since nangunguna sila sa listahan. And ang masasabi ko lang, that school is like hell. Mas malala sila kesa sa amin. Many students committed suicide because of depressions and stress. Pero ang pinakanangungunang rason? Kasi hindi na nila kayang tumagal pa sa paaralan na yun, lalo na yung balita noon na may siyam na estudyanteng galling MGH na natagpuang patay sa loob ng maze park. They are all murdered at halos unidentified na sila dahil hindi na halos makilala ang mga mukha.

Creepy, right?

Pero kahit ganun, hindi nasira ang MGH, why? Kasi sila ang nakakataas, maraming shareholders at directors’ ang kanilang school at kayang kayang tabunan nun ang balitang iyon. That is how powerful their school is, kaya hindi namin makayang talunin sila.

As I am about to step on the last part of the stair, I halted when I heard a shout coming from the third floor. Nasa third ako dahil nandito ang library pero kahit isang palapag ang pagitan, malinaw na naririnig ko ang sigaw na iyon. Though I don’t know who owns the voice but I think something happens to whoever that is.

Kaya naman mabilis akong tumakbo paakyat and when I reach the hallway of the third floor, katahimikan lang ang bumungad sa akin.

Pinakiramdaman ko ang paligid pero wala na akong marinig na kahit ano mang ingay maliban sa generator na nanggagaling sa likod ng building dahil walang kuryente. Sa katunayan, ang building na ito ay hindi na nagagamit. Naging storage na rin ito dahil wala ng classroom ang nauukupahan ng mga sections or grade levels.

 Our school has seven buildings and has five floors each. Sa bawat palapag naman ay may tigaanim na classrooms kaya malabo ng magamit ito lalo pa’t sobra sobra na ang mga silid para sa lahat ng mga sections and grade levels.

Dahan dahan akong naglakad at tanging ang paglagitik lamang ng aking suot na sapatos ang umeecho sa aking pandinig. Nagsimula ng tumibok ng mabilis ang aking puso na sinasabayan ko pa ng pagbuga ng mabibigat na hininga dahil ramdam ko ay makakapusan ako ng hangin. Unti unti naman akong nakakaramdam din ng lamig kaya kahit nagtataka ay pinagsawalang bahala ko ito.

I knew that the air condition of this building is not connected to the wirings of generator since nagtitipid din sila para hindi masiyadong malakas ang kunsumo ng generator sa gas. At dahil nga wala naman ng gumagamit sa building na ito maliban sa akin ay pinutol na nila iyon. Kaya nagtataka ako kung bakit nakabukas ang aircon nito eh wala naman sigurong tao maliban sa akin.

“M-may tao ba dito?” I asked almost stuttering. Ngunit tanging ang echo lamang ng sinabi ko ang sagot na aking nakuha. I sighed and once again, I shouted and asking if someone is here.

“MAY TAO PO BA DITO!?”

Lalo kong binagalan ang aking lakad dahil walang ilaw ang hallway since sabi ko nga, walang wires na galling sa building na ito ang kunektado sa generator. That means, pati lights wala, pero bakit yung aircon bukas?

I squinted my eyes while seriously looking at the hallway sa pinakadulo. Dahil sa dilim ay hindi ko malinawagan kung ano ang meron doon. Sa unang tingin ay aakalain kong walang tao o kakaiba doon, but when the lights suddeny turn on, halos mapatili ako ng sumulpot ang isang lalaking nakasuot ng puting mascara na gawa pa mismo sa papier-mâché  sa aking harapan at ang mas lalong nakapagpanginig at taas ng balahibo ko ay dahil may mga talsik pa ng ito ng dugo.

I don’t know if babae siya o lalaki but I think his white uniform which is for men is enough for me to think that he is a boy.

My eyes shifted and I saw a woman lying on the cold floor and all I could notice is that she’s all covered by her own blood. And I think she’s no longer breathing. Kitang kita ko ang namumula nitong mga mata na hindi na nagawa pang maitikom.

Mabilis kong nasapo ang bibig ko at para bang bumaliktad ang aking sikmura. Pawang binabayo naman ang aking dibdib dahil sa magkakahalong emosyon. Takot, Kilabot, kaba at panghihina.

“Oh my God, who the hell are you!?”  Desperado at takot na takot kong tanong na ngayon ay nakasalampak na sa sahig dahil sa labis na takot at kaba. Holly macaroni, he’s holding a b****y knife! His whole uniform is covered by bloods! Who wouldn’t get scared seeing that!

Nakaupo ako sa sahig habang nakatungkod ang pares na kamay sa malamig na sahig at unti unting umaatras. All I want to do right now is to run, but my foot and legs won’t cooperate. Para bang pati ang mga ito ay natakot rin sa nakakataas balahibong presensya ng taong nasa harapan ko!

“D-d-don’t come near m-me!” Halos hindi na ako makapagsalita ng maayos dahil sa labis na takot. Ngunit imbes na pakinggan ay tila mas lalo pa niyang nagustuhan ang takot na nararamdaman ko sa aking sistema.

Nagsimula siyang lumapit sa akin na nagpagulo at nagbigay kilabot sa aking sistema. Gusto kong iiwas ang tingin sa kaniya ngunit hindi ko magawa dahil natatakot akong bakasa isang segundo lang na alisin ko ang tingin sa kaniya ay takbuhin niya ako at patayin.

Honestly, I’m not afraid to die but I’m afraid to what he can do to me. Natatakot ako sa isiping iyon, hindi ako natatakot na mamatay ngayon, pero ang mga isiping kung ano ang maaari niyang gawin sa akin ay ang nagbibigay takot sa akin. Paano kung pahirapan niya pa ako bago tapusin? Iyon ang hindi ko kaya, ang magjirap ng sobra bago mamatay.

If I’m going to die today, right now, at this moment, sana ay gawin niya ng madali. Dahil takot ako sa proseso bago mamatay at hindi ang takot dahil papatayin niya na ako.

“P-please d-d-don’t! Please!” sigaw ko na halos hindi ko na napigilan pa ang pagtulo ng mga luha sa aking mata. Ramdam ko narin ang pamamaos at pagdaloy ng pawis sa gilid ng aking noo ganun din sa aking likod at dibdib na nagbibigay kiliti at lalong nagdadagdag sa kilabot na bigay niya.

I look at him with teary eyes but he just continued walking. I shudder so hard and shriek when he’s already close to me. And what makes me more afraid of is when someone doesn’t even utter a single word. I hate silence so much as I love peaceful. I tilted my head to the left and shut my eyes firmly. I tried to close my mouth but I couldn’t because of the hard sobs I make.

But when I felt nothing but another silence, I opened my eyes a little and that is when I just saw him staring at me. I can’t stop myself from crying because of the great fear I am feeling. Nakaluhod na siya sa harapan ko gamit lamang ang isa niyang tuhod habang nakasampa naman ang kanan niyang kamay sa isa pa niyang tuhod na hindi nakaluhod. Ang kaliwa niyang kamay kung saan nandoon ang duguang kutsilyo ay nakatukod sa sahig kung kaya’t malayang tumutulo ang dugo pababa sa sahig.

 We stayed in that position not until we heard a loud baam coming from the secon floor. All I know is someone’s coming and I breathe out of the thought. 

Nagulat ako ng biglang lingunin niya ang likod ko saka muling bumaling sa akin. I can feel him, I can feel that I know who he is but I just can’t figure out who exactly he is. Something is different that makes me confuse identifying his identity.

“Keep.Your.Mouth.Shut,” he said and all I could do is just nodded my head. Para bang wala na ako sa sarili dahil sa nakakabinging bilis ng pintig ng aking dibdib na para bang ilang segundo nalang ay aatakihin na ako sa puso.

Ilang segundo pa ang lumipas ay parang naging mabilis ang lahat ng pangyayari. Bigla na lamang siyang kumilos ng sobrang bilis na nagawa niyang makuha ang isang kulay asul na panyo sa kaniyang bulsa at walang ano anong inilapit ito sa aking bibig at ilong.

As I was about to make a move, I was late because I already feel both of my eyes are starting to shut. And this time, I’m no longer have a control to myself dahil ang tanging naaalala ko na lamang ay tuluyan na akong nahiga sa sahig and after that, everything went black.

*

I waked up with my body at sore. I don’t know what happened and why am I here.

Nang tuluyan ng bumukas ang mga mata ko ay purong puti na lamang ang aking nakikita. Mula sa dingding, sa kisame at pati ang aking suot. Hindi ko alam kung ano ang nagyari sa akin. Sinubukan kong tumayo pero masiyadong masakit ang aking katawan kaya hinayaan ko na lamang na mahiga ako. Hanggang sa pumasok ang isang lalaking nakaputi na sinundan ng isa pang matandang lalaki. Both of them are wearing white gown and I can’t be mistaken, this two men are doctors.

Mabilis kong ipinkit ang aking mga mata at nagpanggap na wala pa ring malay. Hanggang sa maramdaman ko na lamang na napakalapit na nila sa akin. Pinakiramdaman ko lamang sila at nang magsimula silang magsalita.

“What do you think the d**g used to her, doc?” rinig kong tanong nung nasa midst 20’s na lalaki. My forehead crease but then I just continued to listen. I really don’t want to eavesdrop but I have no choice since these men are just one meter away from me.

Sandaling nagkaroon ng katahimikan bago nakasagot ang Doctor na tinanung niya.

“I have no idea, Roel. But when we examined the d**g used to her, we found some hallucinogens, m*******a and LSD or lysergic acid diethylamide. Those are illegal drugs and not prescriptive by doctors. People who use those drugs are incarcerated or prosecuted. Unless–”

My right brow rose when the Doctor halted. I became curious because of what he said. And who are they referring to? Why do I feel I am the person they are referring to?

“Unless what, doc?” hindi na rin napigilan pang maitanong ng taong Roel ata ang pangalan, based on how the Doctor called him. I must say, I agreed on him by asking the doctor. Pero ang kinaiinis ko, bakit kailangan pang itigil at hindi nalang diretsuhin.

“Unless…..”

[End of Chapter 08 – Thank You