Kimseyi uyandırmamaya dikkat ederek merdivenleri yavaşça indi. Evdekilere nereye gittiğini açıklayamazdı.
Nazlı’ya kalsa, Kenan’la gizli saklı asla buluşmazdı. Bunun doğru bir davranış olmadığının farkına varabilecek yaştaydı sonuçta. Ama hem Kenan’ın, "Sen gelene kadar gitmeyeceğim," diye tehdit etmesi, hem de Tuğba’nın, "Görüşmelisin onunla," ısrarlarına daha fazla dayanamamıştı. Belki de son kez Kenan’la kesin bir dille konuşması şarttı.
Dış kapıyı sessizce açtıktan sonra bahçeden geçerek, sırtını ağaca yaslamış olan adama doğru yürüdü. Kenan kendisine öyle güzel bakıyordu ki bir an seneler önceki kaçamak buluşmalarından bir anıyı anımsadı Nazlı.
Nazlı, Kenan’ın yanına kadar geldiğinde nefes nefeseydi. "Babam uyansaydı, yanmıştım Kenan," diyerek sarıldı sevdiğine.
‘‘Seni çok özled
