AYAZ
Kulaklıktan gelen ani sessizlik, tüm bedenime soğuk bir şok dalgası gibi yayıldı. Bir anlık cızırtı, sonra... mutlak, çarpıcı bir sessizlik. Asena’nın nefes alışı, o küçük, güven verici ses yok olmuştu.
“Asena! Cevap ver! Asena!”
Bağırdım, sesim davet alanının kenarındaki gölgeli koridorda çatallı ve acil bir tonda yankılandı. Cevap yoktu. Sadece, uzaktan gelen müzik ve kahkahaların uğultusu vardı. İçimdeki alarm zilleri son ses çalıyordu. 307 numaralı oda. Bu bir tuzaktı ve o tuzağa düşmüştü.
Hemen, kolumdaki gizli telsize basarak Volkan’ı aradım. “Volkan! Sinyal koptu. Asena, 307’de. İletişim kesildi. Derhal konuma gel!”
Saniyeler içinde, Volkan ve Oğuz, yanıma sessizce süzüldüler. Yüzlerindeki ifade, durumun vahametini anlamışlardı. Davetin gürültüsü, bizim bu acil durumumuzu
