The CEO Who Stole My Heart

Chapter 4

Akala ko tapos na, pero heto na naman ako—nasa isang mala-stretcher na platform habang iniexamine ni Doc Vince ang balakang ko. Kung hindi ba naman abnormal ang kapatid niya, binuhat-buhat ako parang eksena sa pelikula, tapos basta na lang akong binitawan na parang walang consequence. May balak yata akong iparalisa ng isang 'yon!

"I think wala ka namang major damage na nakuha sa pagkabagsak mo," sabi ni Doc Vince, habang maingat na tinitingnan ang lugar sa may balakang ko. "Malala na ang magkapasa ka ng kapiraso sa area na 'yan. Pasensyahan mo na si Blake ha? Masyado lang talagang impulsive 'yon."

Buti na lang talaga, mabait itong si Doc Vince. Kung hindi ko lang alam na magkapatid sila ni Blake, iisipin mong magkaibang planeta sila galing. Baka naman evil twin lang si Blake? Mala-angel-and-devil tandem siguro sila.

"Doc, puwede bang magtanong?"

"Nagtatanong ka na, bakit kita pipigilan?" sagot niya na may kasamang ngiti.

Tumawa ako kahit medyo corny ang banat niya. Pagbibigyan ko na, kasi ang gwapo talaga niya, grabe. Parang hindi bagay na maging real-life human.

"Paano ka nagkakapatid ng katulad ng isang 'yon?" Umismid ako nang pabiro.

"You know what, Zia? You amaze me." Tumawa rin siya, halatang naaaliw sa tanong ko.

"Ha? Hindi naman 'yan ang sagot sa tanong ko!" Kunwari ay sumimangot ako, pero sa totoo lang, kinikilig na ako. Imagine, this gorgeous doctor finds me amazing? AMAZING!

"Sorry," aniya, halos pigil pa rin ang tawa. "Ikaw kasi ang kauna-unahang tao na naglakas-loob na tawaging stupid si Blake. Ibang klase ka. And take note, ikaw rin ang kauna-unahang tao na nakapagpatiklop sa kanya."

"Gano'n?"

He nodded, evidently amused. "Si Blake, tahimik 'yan kadalasan kaya napagkakamalang suplado. Well, suplado naman talaga siya. At nakakatakot 'pag galit. Mahilig manapak. Ilang beses na niyang pinadugo ang labi ko, eh. Imagine, kuya niya ako pero nakukuha niyang umbagan."

"Hala. Ang scary naman ng kapatid mong 'yon," komento ko, hindi mapigilang mangiti pa rin.

"Indeed. Pero kanina, habang binubulyawan mo siya, hindi ko maiwasang matawa. Blake looked so helpless."

"Helpless ba 'yon, Doc?" Napa-kunot noo ako. "Nakita mo namang nakikipagsabayan siya ng sigaw sa akin. At ibinagsak niya pa ako! Like hello, 'yon na pala ang tinatawag na helpless? Hindi ako na-inform about sa change."

Doc Vince let out a laugh. "Siguro, since we're talking about Blake, I’ll say yes — that was him being helpless. Kasi kung ibang tao lang siguro 'yon, baka na-slaughter na niya."

"Naku po. Dapat na ba akong magpalit ng mukha at pangalan? I already got into your brother's bad side. Baka balikan ako no'n."

"Don’t worry. If that happens, I got your back." He winked at me.

Ay, Diyos ko. Kinilig na naman ang lahat ng nerve endings ko. Ang hirap huminga. Doc Vince naman eh. Bakit mo ako ginigising, puso?

"Hey, what’s wrong?" Kung hindi pa niya ikinaway ang kamay niya sa harap ng mukha ko, hindi ko pa mamamalayang nakatulala na pala ako sa gwapo niyang mukha. "May masakit ba, Zia?"

"Ah, eh... wala! Iniisip ko lang kung paano ako makakauwi, Doc," palusot ko. "Alam mo na, dahil dispalinhado ngayon ang paa ko."

"I see." Tumango siya. "Well, since I don’t have scheduled appointments today, I can drive you home. Kung okay lang sa’yo, siyempre."

"Ihahatid mo ako pauwi? As in?" Hindi ako makapaniwala.

"As in," he confirmed with a soft chuckle. "Let’s get you home then, Zia."

I don’t want another pretty face

I don’t want just anyone to hold

I don’t want my love to go to waste

I want you and your beautiful soul

Naka-on na pala ang stereo sa kotse ni Doc Vince, at ang kantang “Beautiful Soul” ni Jesse McCartney ang tumutugtog. Isa sa mga paborito kong kanta ever since. Hindi ko mapigilang ngumiti.

Nag-umpisa akong sumabay nang pabulong. Hindi ko napansin agad na nadadala na ako ng musika, at hindi ko naman talaga balak iparinig kay Doc Vince ang secret singing prowess ko. Sabi nga nila, it’s better to take things slow.

Charot.

Pero mas nabigla ako nang sumabay din sa pagkanta si Doc Vince. Nasa kalagitnaan na kami ng chorus, at para kaming nasa isang impromptu duet.

I want you and your beautiful soul…

Grabe. Para akong hinampas ng realization. This guy—Doc Vince—is everything I never knew I was looking for. And that voice? Pang-stage. Pang-recording. Pang-serenade!

Bakit ngayon lang kami nagkakilala?

Habang pinapakinggan ko ang boses niya, naisip ko—

Matalino? Check! Magiging doktor ba naman siya kung hindi?

Mabait? Check! Hindi niya naman ako kailangang ihatid, pero heto siya.

Gwapo? Check! Pang-commercial ang dating. Yung tipong may sariling fan club.

Talented? Check na check! At may live performance pa ng kantang swak sa puso ko.

Teka, bakit parang nagso-slow motion ang paligid nang lingunin ko siya ulit? Bakit parang may fireworks sa background? Pati pag-kurap ng mata niya, parang may dramatic sound effect.

Is this what falling for someone feels like?

Bigla siyang ngumiti sa akin.

"You’re really into this song, huh?" tanong niya.

"Guilty," sagot ko, sabay tawa. "One of my faves."

"Mine too," sagot niya. "There’s just something about the lyrics… parang sincere."

Napangiti ako. Pareho pa kami ng take sa kanta? Saan ba siya galing, at bakit parang sinadya ng universe na iparanas to sa akin ngayon?

"You know," patuloy niya, habang naka-focus sa daan, "minsan naiisip ko, kung may taong papasok sa buhay mo nang biglaan, tapos lahat ng signs nagtuturo sa kanya… dapat mo bang i-ignore o sundan na lang?"

Hindi ko agad nasagot. Kasi parang may ibig siyang sabihin. Parang hindi lang kanta ang may meaning ngayon, kundi lahat ng ito—ang pagkakauwi ko, ang sakuna, ang pagkikita namin.

Napatingin ako sa gilid ng mukha niya. Tinitibok ng puso ko ang sagot pero hindi ko pa kayang sabihin nang direkta.

"Minsan kasi, Doc," sagot ko, halos pabulong, "nakakatakot kapag masyadong mabilis ang lahat."

Tumango siya. "True. Pero baka naman ‘yung mabilis ay dahil matagal mo na palang hinihintay."

Boom. Puso ko, kalmahan mo naman ako.

Pagdating namin sa bahay, bumaba siya ng kotse para ialalayan ako. Parang eksena sa teleserye kung saan ang male lead ay gentle at sweet. He even held my arm gently, making sure hindi ako madulas habang papasok ng gate.

"Thank you, Doc," sabi ko habang nakatayo sa pintuan. "I owe you."

"Wag mo akong tawaging Doc. Just Vince," aniya, habang nakatitig.

"Okay, Vince," ulit ko, halos hindi makatingin ng direkta. "Thank you."

"Anytime, Zia."

Umikot na siya pabalik ng kotse, pero bago siya pumasok, lumingon pa siya ulit.

"By the way," aniya, "nice voice. Hindi lang ako ang may talent."

Napatawa ako, sabay kindat niya bago tuluyang sumakay.

Pagsara ng gate, napasandal ako sa pader.

Ay, Ginoo. Anong klaseng whirlwind episode ang nangyari sa akin ngayon? At paano ako babalik sa dati, kung alam kong may ganitong klaseng lalaking nag-e-exist?

At higit sa lahat… paano ko siya makakalimutan kung sa isang araw pa lang, ganito na agad ang epekto niya sa akin?

Tumingin ako sa langit.

Dear universe, wag ka nang magpatawa. Baka naman ito na talaga.

Please, let this be real.

Because for once, I don’t want just another pretty face. I want someone real. I want… Vince.

And maybe, just maybe, baka may pag-asa naman.

Pagkababa ko ng kotse, saka lang ako nakahinga nang maayos. Literal. I was holding my breath the whole time habang katabi ko si Doc Vince sa loob ng sasakyan. Sino ba naman kasi ang hindi mahihirapang huminga kung 'yung ultimate ideal guy mo eh naghahatid sa'yo pauwi, habang kumakanta pa ng Beautiful Soul?

Pero ngayon, habang tinatanaw ko ang papalayo niyang sasakyan, bigla akong napakurap. Parang natauhan ako. Shocks. Yung interview!

Napatingin ako sa phone ko. 6:43 PM. Hindi naman huli kung babalikan ko bukas… right?

Pero ano ‘kong klaseng applicant ang hindi nagpakita sa interview?! Hindi ba dapat ako 'yung nangangailangan ng trabaho? Baka iniisip na nila hindi ako seryoso. Baka... hindi na nila ako tanggapin.

Napaupo ako sa steps ng gate namin, hawak-hawak ang phone. Gusto ko sanang i-message sila, magpaliwanag. Pero anong sasabihin ko? “Sorry po, natapon ako sa kalsada kaya hindi ako naka-attend”?

Ang saya-saya ko kanina. Kay Vince. Kay Doc Vince. Pero ngayon, bumalik na naman ang reality: hindi pa rin ako sigurado sa future ko.

Hindi ko alam kung kailan ako swerte. At hindi ko alam kung sapat ba ‘yung swerte para malampasan ang mga sablay ko.

Pagkalapag ko ng bag sa kama, nilinga ko agad ang sarili ko sa salamin—ayos ba ako? Kailangan talaga ng konting effort sa hitsura kahit super stressed ako. Nakabihis na ako ng simpleng cropped top at high-waisted jeans, medyo chill pero chic pa rin. Kasi, hello, kahit wala akong plano lumabas, gusto ko naman i-boost konti yung confidence ko kahit sa sarili ko lang.

Tapos, habang nakaupo ako sa gilid ng kama, kinurot ko yung phone ko sa mesa tapos nag-scroll-scroll ako sa i********:. Naisip kong tingnan si Doc Vince—baka may na-post siya, kasi medyo naiintriga ako sa kanya, diba? Parang may something na hindi ko ma-explain pero gusto kong malaman.

Search ko yung username niya — @docvinceofficial (obviously conyo siya, but legit professional pa rin). Pag-open ko ng profile niya, syempre, sobrang dami ng followers niya, mga 30k plus, and yung vibe niya ang classy pero approachable. May mga photos siya na naka-white coat, may mga candid shots habang nagpa-consult sa mga pasyente, tapos yung mga fun moments with friends, pero consistent pa rin yung aura niya na parang chill pero may dating.

Habang nag-scroll, napadako ako sa isang picture na kasama niya si Blake—medyo seryoso yung dating ni Blake, naka-blazer siya, naka-eyeglasses, ang cool ng aura. Tapos yung caption ni Doc Vince, “Teamwork makes the dream work. #ProfessionalMode”

Grabe, seryoso talaga si Blake. Parang yung tipo ng tao na hindi basta-basta magpakita ng emotions sa trabaho. Iba si Doc Vince—mas relaxed, parang may likod na side na hindi niya madalas ipakita sa publiko.

Nagmura ako ng konti sa sarili.

Sabay tawa ako sa sarili ko dahil alam kong sobrang overthinking ko na naman.