Ang araw ay sumikat sa Monteverde mansion na tila ba walang bakas ng mga tensyon at lihim na bumulabog sa gabi. Ang katahimikan ng umaga ay nilamon ng mahinang pagkalansing ng mga kubyertos at tasa sa dining table.
"Serena, hindi mo pa rin tinapos ang croissant mo," puna ni Donya Beatrice habang nakakunot ang noo.
Si Serena, nakaupo sa dulo ng mahabang mesa, ay tahimik lamang na tumango. Ang kanyang mga mata ay walang direksyong tinititigan, mistulang lumulutang sa ibang mundo. Sa isipan niya'y paulit-ulit ang eksenang naganap kagabi—ang malamig na sulyap ni Elio, ang pag-iwas nito, at ang mga salitang hindi naibulalas.
"Hindi ka ba nagugutom, hija?" tanong ni Don Feliciano na nakaupo sa gitna ng mesa.
"Ayos lang po ako," maikling sagot niya.
Sa kabilang dulo naman ay si Sabrina, maag
