FOOTLONG NI, ASHER (SPG)

Kalbaryo

CHAPTER 5

Yieh POV

Ako si Yuyieh “Yieh” Magpaasa, 27 years old. Sa dami ng pinagdaanan ko sa buhay, minsan pakiramdam ko parang kalaban ko ang mundo. Lumaki akong hindi ko lubos maisip kung bakit ako napunta sa ganitong pamilya. Adopted ako ng Magtanggol family—isang pamilyang magara sa panlabas, pero wasak na wasak ang loob.

Si Tita Yell, ang nag-adopt sa akin, ang siyang lider ng lahat ng galit sa bahay na ito. Kung gaano siya kabait at ka-respetado sa mga kapitbahay, ganoon naman siya kasama sa loob ng bahay. Parang wala siyang ibang nakita sa akin kundi utusan, isang taong walang halaga.

“Yieh!” rinig kong sigaw ni Tita Yell mula sa kusina. Hindi pa man ako nakakababa, ramdam ko na ang takot na unti-unting gumagapang sa dibdib ko.

“Po?” sagot ko habang nagmamadaling bumaba.

Pagdating ko sa kusina, nakita ko siyang nakatayo, hawak ang isang basag na plato. Katabi niya si Angel, ang anak niyang babae na halos kasing-edad ko. Nakangiti pa si Angel, halatang natutuwa na napapagalitan ako. Sa tabi naman nila, nakaupo si Bryan, ang panganay na anak ni Tita Yell. Wala siyang pakialam, abala sa cellphone niya.

“Ano ‘to, ha?!” galit na tanong ni Tita Yell habang itinuturo ang basag na plato sa mesa.

“Hindi ko po alam, Tita. Kanina ko pa po inayos ‘yung mga plato sa cabinet,” sagot ko, nanginginig ang boses.

“Hindi mo alam?! Sino pa ba ang gumagalaw dito sa kusina kung hindi ikaw?! Useless ka talaga!” sigaw niya, kasabay ng pagbagsak ng plato sa sahig. Tumilapon ang mga piraso sa paligid.

“Pero, Tita—”

“Walang pero-pero! Ano bang silbi mo dito sa bahay na ‘to?! Ni hindi ka marunong mag-ayos ng gamit! Kung alam ko lang na ganito ka, hindi na sana kita kinuha noon pa!”

Parang may pumitik sa puso ko sa sinabi niyang iyon. Ilang beses na ba niya akong sinabihan ng ganito? Ilang beses na ba akong narinig na wala akong kwenta? At ilang beses ko na bang sinubukang maniwalang hindi totoo iyon?

“Ma, chill ka nga,” biglang sabi ni Angel, pero halata sa boses niya na hindi naman niya ako pinagtatanggol. “Baka hindi naman siya ang may kasalanan. Pero, wait, ikaw nga ba talaga? Kasi ikaw naman palaging nagkakalat dito.” Tumawa siya pagkatapos ng sinabi niya, parang sinadyang lalong ipahiya ako.

Pinipigilan ko ang mga luha ko habang pinupulot ang mga basag na piraso ng plato sa sahig. Alam kong kung umiyak ako ngayon, lalo lang nila akong pagtatawanan.

“Yieh, ano ba? Bilisan mo naman diyan! Ang bagal-bagal mo pa! Tapos mamaya magpapahinga ka na parang ginawa mo ang lahat ng trabaho dito,” sabi ni Tita Yell, sabay hampas ng basahan sa mesa.

“Pasensya na po, Tita,” sabi ko habang sinasalin ang mga basag na piraso sa dustpan. Ramdam ko ang panginginig ng mga kamay ko, pero pilit kong itinatago.

“Pasensya? Pasensya?! Palagi ka na lang ganyan! Paulit-ulit mo akong binibigyan ng dahilan para magsisi na kinuha kita! Ang dapat sa’yo, itapon sa kalye!” patuloy niya.

Narinig kong tumawa ulit si Angel. Si Bryan naman, tahimik lang, pero ramdam ko na wala rin siyang pakialam.

Matapos kong linisin ang basag na plato, tumayo ako at tumingin kay Tita Yell.

“Pasensya na po talaga,” ulit ko, kahit alam kong wala namang kwenta ang mga salita ko para sa kanya.

“Ano pa bang ginagawa mo diyan? Magluto ka na ng tanghalian! Puro ka nalang sorry pero wala kang ginagawa!” utos niya.

Tumango lang ako at dumiretso sa kalan. Habang naghahanda ako ng pagkain, naririnig ko pa rin ang bulungan nina Angel at Bryan. Hindi ko marinig nang buo, pero alam kong ako ang pinag-uusapan nila.

Habang nilalagay ko ang sinangag at itlog sa mesa, nilapitan ako ni Angel.

“Alam mo, Yieh, dapat siguro maghanap ka na ng ibang matitirhan,” sabi niya, pabulong pero malisyoso ang tono. “Kasi honestly, pabigat ka lang talaga dito.”

Hindi ako sumagot. Pinilit kong mag-focus sa ginagawa ko, kahit na parang gusto ko nang sumabog sa galit at sakit.

“Hoy, naririnig mo ba ako?” dagdag niya, sinadya niyang itulak nang konti ang braso ko kaya muntik nang mahulog ang hawak kong kawali.

“Angel, tama na,” sabat ni Bryan. Sa wakas, nagsalita rin siya. Pero imbis na makaramdam ako ng ginhawa, parang wala lang iyon. Alam kong hindi niya talaga ako iniintindi.

Pagkatapos kong ihain ang pagkain, umupo sila sa mesa para kumain. Ako, nanatili lang sa tabi, naghihintay kung may ipag-uutos pa si Tita Yell.

“Hindi ka ba kakain?” tanong ni Bryan, pero halata sa tono niya na wala naman talaga siyang pakialam.

“Busog pa po ako,” sagot ko, kahit na ang totoo, kumakalam na ang sikmura ko.

“Good. Hindi ka naman talaga dapat kumain dito. Libre ka na nga sa lahat, tapos makikihati ka pa sa pagkain,” sabat ni Angel habang ngumunguya.

Napalunok ako. Hindi ko na alam kung ilang beses ko nang narinig ang mga salitang iyon mula sa kanila. Pero sa tuwing sinasabi nila iyon, parang palaging may bagong sugat na nabubuo sa puso ko.

Matapos ang hapunan, nagpunta ako sa maliit kong kwarto sa likod ng bahay. Hindi iyon kwarto, sa totoo lang. Parang bodega na lang na nilagyan ng kama.

Pagkaupo ko sa kama, hinayaan ko nang tumulo ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan. Mahapdi sa pakiramdam, pero alam kong wala akong ibang pwedeng gawin kundi umiyak nang tahimik.

Habang nakatingin ako sa kisame, isang tanong ang paulit-ulit na umiikot sa isip ko: Hanggang kailan ako ganito?

Sa kabila ng lahat, alam kong hindi ako pwedeng sumuko. Alam kong darating din ang araw na makakawala ako sa impyernong ito. Pero sa ngayon, kailangang tiisin ko muna ang lahat ng sakit.

“Lalaban ka, Yieh. Hindi ka pwedeng sumuko,” paulit-ulit kong sinabi sa sarili ko bago ako pumikit.

Pipikit na sana ako, pero biglang bumukas ang pintuan ng kwarto ko. Bago pa man ako makapag-react, naramdaman ko na ang malakas na hampas ng kamay ni Angel sa pisngi ko. Halos mawalan ako ng balanse sa lakas ng sampal niya.

“Anong ginawa mo sa kwintas ko, ha?! Saan mo tinago?!” sigaw niya, sabay hawak sa buhok ko at marahas akong kinaladkad palabas ng kwarto.

“Wala po akong kinuha! Angel, hindi ko po alam kung ano ang sinasabi niyo!” halos pasigaw kong sagot, pero nanginginig pa rin ang boses ko sa takot at gulat.

“Sinungaling ka! Wala ka nang ibang ginawa dito kundi mang-abuso sa kabaitan namin!” sigaw niya habang patuloy akong hinila papunta sa sala. Ramdam ko ang hapdi sa anit ko dahil sa pagkakahila ng buhok ko, pero wala akong magawa kundi sumigaw ng pagmamakaawa.

Pagdating namin sa sala, nandoon si Tita Yell, nakatayo sa gitna, hawak ang isang baso ng tubig. Sa likod niya, si Bryan na parang walang interes sa nangyayari. Nakaupo lang siya sa sofa, abala sa cellphone niya, pero paminsan-minsan ay titingin siya sa direksyon namin, na para bang natutuwa sa kaguluhan.

“Tita, hindi ko po talaga alam kung nasaan ang kwintas niya! Hindi ko po iyon kinuha!” pagsusumamo ko habang pilit na tinutulak ang kamay ni Angel para makawala sa pagkakahawak niya.

“Talaga? Palagi ka na lang may alibi, Yieh. Paulit-ulit kang sinasabihan, pero wala ka talagang kwenta! Akin na ‘yung kwintas! Ngayon na!” bulyaw ni Tita Yell, sabay lapit at sinampal ako nang malakas. Parang umikot ang mundo ko sa lakas ng sampal niya. Ramdam ko ang init sa pisngi ko, kasabay ng pagbagsak ng luha ko.

“Tita, wala po talaga akong kinuha—” Hindi ko na natapos ang sasabihin ko dahil bigla akong tinulak ni Bryan. Napasandal ako sa pader, at halos mawalan ako ng hangin sa bigat ng impact.

“Ang kapal din ng mukha mo, ‘no?” sabi niya, malamig ang boses. “Libre ka na nga dito, tapos magnanakaw ka pa? Kung hindi ka namin kinuha noon, malamang palaboy ka na lang ngayon.”

“Hindi po ako magnanakaw…” bulong ko, halos hindi na marinig dahil sa sobrang hina ng boses ko. Pero wala silang pakialam.

“Magnanakaw ka, okay? Aminin mo na! Kasi kung hindi, papalayasin na kita rito ngayon din!” sigaw ni Angel habang tinutulak-tulak ako gamit ang daliri niya sa noo ko. “Ang dami-dami na naming binibigay sa’yo, pero hindi ka pa rin marunong magpasalamat. Nakakahiya ka!”

Hindi ko alam kung saan ako huhugot ng lakas. Para akong sinaksak sa dibdib ng paulit-ulit habang pinapakinggan ang mga salita nila. Gusto kong magpaliwanag, gusto kong sumigaw, pero alam kong wala rin namang makikinig.

“Angel, tama na…” sabi ni Bryan, pero halata sa boses niya na wala naman siyang intensyong ipagtanggol ako. Para lang siyang nagpapakita ng kunwaring malasakit. Tumawa pa siya pagkatapos. “Pero seriously, Yieh, kung hindi mo ibabalik ‘yung kwintas, baka dapat talaga palayasin ka na namin.”

“Bryan, wala akong kinuha. Hindi ko po alam kung paano ako magpapaliwanag sa inyo, pero wala po talaga…” pilit kong sagot, kahit na parang nawawalan na ako ng lakas. Tumutulo ang luha ko habang nagmamakaawa, pero parang wala rin silang nakikitang tao sa harap nila.

“Huwag ka nang magdrama diyan!” bulyaw ulit ni Tita Yell. Lumapit siya sa akin, hinila ang braso ko, at sinampal ulit ako. Halos hindi na ako makatayo nang maayos dahil sa sakit. “Ang dapat sa’yo, itapon sa kalye. Walang kwenta! Napakabigat mo sa buhay namin!”

Tumawa si Angel nang malakas, na para bang mas nasisiyahan siya habang nakikita akong bumagsak sa sahig. Lumapit pa siya para muli akong hawakan sa buhok at hilahin pataas.

“Alam mo, kung ako lang ang masusunod, matagal na kitang itinapon sa basurahan! Wala kang silbi! Magpasalamat ka kay Mama at hindi niya ginagawa ‘yun!” sabi niya, sabay malakas na tulak sa akin pabalik sa pader.

Halos hindi na ako makahinga. Nakatitig lang ako sa kanila habang nararamdaman ang pag-agos ng dugo mula sa gilid ng labi ko. Pakiramdam ko, hindi na ako tao sa mga mata nila. Para akong laruan na pwedeng sirain at pagtawanan.

“Alam mo, Bryan,” sabi ni Angel, nakangiti habang nakatingin sa kapatid niya. “Baka bukas, mawala na naman ang isa sa mga gamit ko. Tapos si Yieh na naman ang pagbibintangan natin. Nakakasawa na, ‘di ba?”

Tumawa si Bryan, pero hindi niya ako tiningnan. “Palayasin na kasi. Ang tagal pa ng drama, eh.”

“Hindi ko po kinuha…” bulong ko ulit, halos hindi na marinig dahil sa sobrang hina ng boses ko. Pakiramdam ko, hindi na ako makapag-isip nang maayos. Ang dami kong gustong sabihin, pero parang lahat ng salita ay nawawala sa bibig ko.

“Hoy, sumagot ka naman nang maayos! Ano, tatanggapin mo na ba na ikaw ang kumuha?” sigaw ni Angel habang hinahawakan ang baba ko at pilit na itinatapat ang mukha ko sa kanya. “Kasi kung hindi, baka masaktan ka na naman. Gusto mo ‘yun?”

Wala akong masabi. Pinikit ko na lang ang mga mata ko, hinihintay ang susunod na gagawin nila. Pero sa kaloob-looban ko, may isang boses na paulit-ulit na sumisigaw: “Tama na. Tama na, Yieh. Hindi mo deserve ‘to.”

Ngunit kahit anong pilit kong kumbinsihin ang sarili ko na lumaban, wala akong magawa. Parang naka-lock ako sa isang hawla na hindi ko kayang takasan.

“Bryan, ilabas mo nga ‘yung sinturon,” sabi ni Tita Yell bigla, na parang isang utos na normal lang sa kanila. “Tuturuan natin ng leksyon ang taong ‘to.”

Halos tumigil ang puso ko sa narinig kong iyon. Nanginginig ako sa takot habang pinapanood si Bryan na tumayo at tumungo sa kwarto para sundin ang sinabi ng ina niya. Alam kong hindi iyon biro. Sa dami ng beses na pinalo na nila ako gamit ang kung anu-ano, hindi ko na kayang bilangin pa.

“Hanggang kailan ito, Yieh? Hanggang kailan mo titiisin?” tanong ng boses sa isip ko.

At sa kauna-unahang pagkakataon, hindi ko alam ang sagot.