FOOTLONG NI, ASHER (SPG)

Wanted Tindera

CHAPTER 4

Asher POV

Paglabas ko ng mansyon, hinabol ako ni Mommy. Hindi na ako nagulat. Ganito siya palagi, lalo na kung aalis ako. Pakiramdam niya, bata pa rin ako na kailangang i-remind ng lahat ng bagay.

“Asher, anak, mag-ingat ka sa pagmamaneho, ha,” sabi niya habang niyayakap ako.

“Mom, I always drive carefully,” sagot ko, malamig pero may respeto.

“Pupunta ka ba sa tindahan mo?” tanong niya, tinitigan ako ng seryoso na parang gusto niya ng confirmation.

Tumango lang ako. Hindi naman sa ayaw ko siyang kausapin, pero alam kong kahit anong sabihin ko, may sasabihin pa rin siya.

“Okay, sige na. Mag-ingat ka, ha. Ayokong marinig na kung anu-ano na naman ang ginawa mo sa mga staff mo,” paalala niya bago ako tuluyang bumitaw at bumalik sa loob.

Pumasok ako sa kotse ko, isang matte black Porsche Taycan, at sinimulan ang makina. Napaisip ako habang nagmamaneho patungo sa isa sa pinakamalaki kong food ventures—ang “Footlong ni Asher.”

Hindi ko inasahan na magiging big deal ang tindahan kong ito. Nagsimula lang ito bilang simpleng business idea, pero ngayon, sikat na sikat na ito sa lugar namin. Ang branding nito ay simple pero tumatatak: high-quality footlong sandwiches na may kakaibang flavors na hindi basta-basta makikita sa iba. At syempre, nilakihan ko ang pangalan ko sa signage. Nakakaengganyo, hindi ba?

Nang makarating ako sa branch, bumungad sa akin ang mahabang pila ng mga customers. Kahit pa sikat na ako at sanay na ako sa atensyon, hindi ko maiwasang mapansin ang saya sa mukha ng mga tao habang naghihintay ng kanilang order.

Nag-park ako sa reserved slot at pumasok sa tindahan. Agad akong sinalubong ng branch manager na si Rico. “Good morning, Sir Asher,” bati niya, halatang handa na ulit sa mga matitinding tanong ko.

“Morning,” sagot ko, diretso ang lakad papasok sa opisina sa likod.

“Sir, as usual, full house na naman tayo. Pero don’t worry, everything’s running smoothly,” dagdag niya, sinusubukang bawasan ang bigat ng tingin ko sa kanya.

“Good. Make sure na walang customer complaints,” sabi ko habang nilalapag ang mga gamit ko sa desk.

“Yes, Sir,” sagot niya bago mabilis na lumabas para bumalik sa floor.

Mula sa opisina, tanaw ko ang kabuuan ng tindahan. Kitang-kita ko ang abala ng mga staff, ang walang humpay na pila ng customers, at ang kasiyahan ng mga taong kumakain ng signature footlong sandwiches namin. Napangiti ako nang bahagya. Sa ganitong mga sandali, napapaalala sa akin kung bakit ko nga ba sinimulan ang negosyo na ito.

Biglang may kumatok sa pinto.

“Sir Asher, delivery po ng bagong supplies dumating na,” sabi ni Rico habang sumisilip mula sa pinto.

“Okay, check everything. Make sure walang kulang,” sagot ko.

Pagkatapos niyang umalis, napansin kong may nag-message sa phone ko. Syempre, sino pa ba kundi si Ate Enna.

Enna: “Uy, kamusta naman ang ‘Footlong ni Asher’? I hope hindi ka masyadong naninita ng mga tao mo.”

Umiling ako habang binabasa ang message niya. Talagang hindi siya titigil sa pang-aasar.

Me: “Ate, can you stop texting me nonsense? Busy ako.”

Enna: “Busy ka daw oh! Sana all busy habang yumayaman! Don’t be too harsh, okay? Baka ma-stress ang mga tao mo.”

Hindi ko na tinuloy ang pag-reply. Alam ko, kahit anong sagot ko, may bagong asar na namang parating.

Lumabas ako ng opisina para personal na i-check ang mga operations. Habang naglalakad ako papunta sa counter, napansin ko ang isang batang lalaki na excited na tumatanggap ng order niya.

“Mommy, ang laki ng hotdog!” sigaw niya habang pinapakita ang footlong sandwich niya.

Hindi ko napigilang ngumiti. Kahit gaano kalaki ang negosyo ko o gaano ako ka-seryoso sa trabaho, mga ganitong simpleng moments ang nagpapaalala sa akin na sulit ang lahat ng effort ko.

Paglapit ko sa counter, napansin ng cashier ang presensya ko. “Good morning, Sir Asher!” bati niya, medyo kinakabahan.

“Morning,” sagot ko. “Okay ba ang operations? May problema ba?”

“Wala naman po, Sir. Maayos po lahat,” sagot niya agad, parang natatakot na baka magalit ako.

Tumango lang ako at tumingin sa pila ng mga tao. Napansin kong marami pa rin ang dumadating kahit lampas alas-dose na ng tanghali. Ang saya sa atmosphere ng tindahan ko ay parang virus na kumakalat sa lahat ng pumapasok dito.

Pagbalik ko sa opisina, nakatanggap ako ng tawag mula kay Mommy.

“Asher, anak, kumusta ang tindahan mo?” tanong niya, halatang iniisip pa rin ako kahit nasa bahay siya.

“Everything’s fine, Mom,” sagot ko. “As expected, full house na naman.”

“Mabuti naman. Huwag mo masyadong pahirapan ang sarili mo, ha? Alagaan mo rin ang sarili mo,” paalala niya.

“Mom, I’m fine. Don’t worry,” sagot ko, pilit na pinapakalma siya.

“Okay, anak. Basta magpahinga ka rin,” sabi niya bago binaba ang tawag.

Napabuntong-hininga ako. Sa kabila ng pagiging seryoso at mahigpit ko, hindi maikakaila na mahal ako ng pamilya ko. Kahit minsan naiirita ako sa sobrang lambing nila, alam kong ito ang dahilan kung bakit ako nagpupursige.

Muling tumingin ako sa glass window ng opisina. Nakita ko ang mga customers na masayang kumakain at ang staff na abalang nagse-serve. Ito ang dahilan kung bakit hindi ako tumitigil. Sa bawat sandwich na inihahain namin, alam kong nagdadala ako ng kakaibang saya sa mga tao.

At kahit gaano ako ka-seryoso, sa loob-loob ko, natutuwa rin ako. Ang negosyo ko ay hindi lang tungkol sa kita—ito ang naging paraan ko para maipakita ang dedikasyon ko, hindi lang sa trabaho kundi sa pangarap ko na maibigay ang pinakamaganda sa lahat.

Dito sa “Footlong ni Asher,” hindi lang ito basta pagkain. Isa itong patunay na kahit ang pinakasimpleng bagay, kapag binigyan ng effort at puso, ay pwedeng maging espesyal.

Pagkatapos ng inspeksyon ko sa tindahan, bumalik ako sa opisina para tingnan ang operations report. Napansin kong mukhang kulang ang staff ngayon. Ang daming tao sa floor, pero halatang hirap ang mga crew sa dami ng orders. Tumawag ako kay Rico, ang branch manager.

“Rico, pumasok ka sa office ngayon,” malamig kong sabi.

Ilang minuto lang, dumating na siya, mukhang pagod pero alerto. “Yes, Sir?”

“Rico, anong nangyayari sa crew natin? Bakit parang kulang kayo ng tao?” tanong ko, nakaturo ang ballpen ko sa report na hawak ko.

“Sir, nag-resign po kasi ‘yung dalawang crew natin last week. Kahit nag-post na po kami ng hiring sign sa labas, wala pa ring nag-a-apply,” sagot niya, halatang kinakabahan.

Napabuntong-hininga ako. Ito ang problema sa sistema ngayon—ang hirap maghanap ng maayos na tao.

“May ginawa ka bang iba bukod sa poster sa labas?” tanong ko ulit, diretso ang tono ko.

“Sir, nag-post din po kami online, pero mukhang hindi pa rin effective. Karamihan kasi ng mga tao, ayaw ng ganitong trabaho.”

Umiling ako. “We can’t afford this. Tingnan mo ang pila sa labas, Rico. Pagod na ang mga crew mo, at kung hindi tayo kikilos, baka mawalan tayo ng customers.”

Tumango si Rico, halatang nahihiya. “Yes, Sir. Gagawa po kami ng paraan.”

“No. Ako na ang gagawa ng paraan,” sagot ko. Tumayo ako mula sa desk at dumiretso palabas ng opisina.

Pagdating ko sa main counter, nakita ko ang “WANTED: TINDERA” na poster na nakadikit sa pinto. Napaka-simple ng design—plain white paper na may bold letters. Halos natawa ako. Paano ka makakakuha ng matinong empleyado kung ganyan lang ka-boring ang hiring announcement mo?

Pinunit ko ang poster at bumalik sa opisina. Tinawag ko ulit si Rico.

“Rico, redesign this. Make it more appealing. Something na hindi lang papansinin ng tao pero talagang pupuntahan nila. We’re not just selling jobs here; we’re selling an opportunity to be part of Footlong ni Asher. Dapat maipakita mo iyon sa design,” utos ko habang iniabot sa kanya ang punit na papel.

“Yes, Sir. I’ll take care of it right away,” sagot niya bago umalis.

Habang nakaupo ako sa opisina, tinanaw ko ulit ang floor. Sa kabila ng abala ng mga crew, napapanatili nila ang ngiti sa mga mukha ng customers. Iyon ang dahilan kung bakit ako motivated na magpatuloy.

Nang maisip kong wala akong magagawa pa sa ngayon, napagdesisyunan kong bumalik muna sa kumpanya. Alam kong hindi ako mapapakali nang walang solusyon sa staffing problem, pero may mga iba pa akong kailangang tapusin.

Habang nagmamaneho patungo sa kumpanya, hindi ko maiwasang mag-isip. Ano ba ang problema? Bakit ganito kahirap maghanap ng tao ngayon? Noon, sapat na ang simpleng hiring sign para makakuha ng applicants. Ngayon, parang lahat ng tao, masyadong mataas ang standards sa trabaho.

Pagdating ko sa kumpanya, sinalubong ako ng assistant ko na si Mia.

“Good morning, Sir Asher,” bati niya, hawak ang clipboard niya. “May meeting po kayo with the finance team in thirty minutes. Gusto niyo po bang magpahanda ng kape?”

“Black coffee. No sugar,” sagot ko habang naglalakad patungo sa elevator.

Pagdating ko sa office ko sa top floor, inilapag ko ang mga gamit ko sa desk. Sumandal ako sa upuan at tinignan ang malaking glass window na nagbibigay ng view ng buong lungsod. Ang daming tao sa labas, pero bakit parang ang hirap maghanap ng empleyado?

Biglang nag-ring ang phone ko.

“Yes?” sagot ko agad.

“Sir, this is Rico. May applicant na po na nagpunta sa branch. Mukhang interesado siya,” sabi niya.

“Good. Interview him thoroughly. Ayokong mag-hire ng basta-basta. Kapag natanggap siya, i-report mo agad sa akin,” utos ko bago binaba ang tawag.

Napabuntong-hininga ako. Sa totoo lang, gusto kong bumalik agad sa tindahan para personal na ma-assess ang applicant. Pero kailangan kong mag-focus sa ibang bagay ngayon.

Habang naghahanda para sa meeting, naalala ko bigla ang sinabi ni Ate Enna noong isang araw. “Asher, hindi pwedeng puro trabaho ang iniisip mo. Sometimes, you need to loosen up.” Napangiti ako ng konti. Typical na linya mula sa kanya, pero alam kong may punto siya.

Sa kabila ng pagiging perfectionist ko, alam kong hindi lahat ng bagay kaya kong kontrolin. Ang mahalaga, ginagawa ko ang lahat ng makakaya ko para maging maayos ang negosyo ko. Footlong ni Asher ay hindi lang simpleng tindahan. Isa itong reflection ng dedication ko, at hindi ko hahayaang bumagsak ito dahil lang sa staffing issues.

Napatingin ako sa wall clock. Limang minuto na lang bago ang meeting. Tumayo ako at inayos ang coat ko. Tulad ng palagi kong sinasabi sa sarili ko, “Asher Aguilar, you don’t just run businesses. You run them perfectly.”

Sa kabila ng lahat ng iniisip ko, alam kong ang pagiging hands-on sa negosyo ko ang dahilan kung bakit ito patuloy na nagtatagumpay. Kaya kahit gaano ka-stressful, hindi ko ito susukuan.