“แม่ขออย่างเดียวอย่าให้ผู้ชายคนนี้เข้ามาในชีวิตลูกอีกทำให้แม่ได้ไหม”
คำพูดนี้ของแม่ยังคงย้ำเตือนวนเวียนอยู่ในหัวฉันทุกครั้งที่นึกถึงคำพูดนี้ฉันก็รู้สึกหน่วงๆ หวิวๆ ในใจขึ้นมาทุกทีทำไมกันนะทำไมฉันต้องรู้สึกแบบนี้ด้วย
"มึงโอเคไหมหวาน"
ฉันหันไปหาปุยฝ้ายแล้วส่ายหน้าแทนคำตอบให้มัน ใช่ค่ะ! ตอนนี้ฉันไม่โอเคเลยสักนิดทั้งคำพูดของแม่แล้วก็ภาพคุณพีทที่สะบักสะบอมเมื่อคืนมันยังคงวนเวียนตีกันอยู่ในหัวฉันเต็มไปหมด
"แม่มึงยื่นคำขาดขนาดนั้นมึงจะเอาไงต่อ"
แล้วก็เป็นอะตอมค่ะที่ถามคำถามนี้กับฉัน
"ถ้าเป็นมึงๆจะทำยังไงล่ะอะตอม"
ฉันถามอะตอมกลับไปหลังจากที่มันถามฉันแบบนี้
"ถ้าเป็นกูเหรอกูก็คงทำตามหัวใจตัวเอง"
"ทำตามหัวใจตัวเองคำตอบมึงนางเอกมากแต่มันสั้นไปกูไม่เข้าใจมึงอธิบายสิ"
"โอ๊ย!! อีฝ้ายอีชะนีไร้รักคนอย่างมึงมันต้องขยายความสินะ"
สองคนนี้มันจะมีสักวันไหมคะที่มันจะไม่เถียงกันแต่ก็ดีนะคะในช่วงเวลาแบบ
