หลายอาทิตย์ผ่านไป
บ้านน้ำหวาน
“พีทสวมแหวนให้น้องสิ!”
“……”
“เจ้าพีท!!”
“คะ...ครับปู่”
“ครับ...ก็สวมให้น้องสิ”
ดูท่าทางพี่พีทแปลกๆนะคะเป็นอะไรของเขาก็ไม่รู้ตั้งแต่ฉันเดินลงมานั่งที่ลานทำพิธีกับเขา ๆ ก็มองหน้าฉันค้างๆ ทำเหมือนวิญญาณออกจากร่างอย่างงั้นแหละขนาดคุณปู่พี่ฟาโรห์ที่วันนี้ท่านมาเป็นผู้ใหญ่ฝ่ายพี่พีทเรียกเขาให้สวมแหวนให้ฉันตั้งหลายครั้งเขายังเอ๋อเหรออยู่เลย
หมับ!!!
แล้วเขาก็จับมือฉันไปสวมแหวนตามที่คุณปู่บอกค่ะแต่สายตาเขาก็มองหน้าฉันเหมือนเดิมหรือว่าวันนี้อีอะตอมมันแต่งหน้าฉันเหมือนลิเกคะเขาถึงได้มองแบบนี้
“พี่เป็นอะไรไม่สบายเหรอ!”
ฉันถามเขาหลังจากที่เขาสวมแหวนให้เสร็จแล้ว
“เปล่า! พี่แค่ตะลึง”
ตะลึง...ตะลึงอะไรของเขาคะ
“ตะลึงอะไรของพี่”
“ตะลึงเมีย วันนี้เมียพี่ใส่ชุดไทยแล้วสวยเหมือนหลุดมากจากปฏิทินรีเจนซี่เลย”
แล้วฉันจะหาสาระอะไรจากเขาได้คะฟังคำตอบเขาเถอะค่ะไม่น่าถามเล
