หลายวันผ่านไป
อ๊วกกกกกกกกกก….อ๊ากกกกกกกกก
“เป็นไงบ้างคุณ”
“ผมขอน้ำหน่อยลุง”
ผมบอกลุงชัยที่แกคอยลูบหลังให้ผมอยู่ตอนนี้ให้แกหยิบน้ำให้ไม่รู้เป็นอะไรครับวันสองวันมานี้ผมแม่งคลื่นไส้อาเจียนบ่อยมาก
“ไปหาหมอเถอะเดี๋ยวลุงพาไป”
“ผมจะเป็นโรคอะไรร้ายแรงไหมวะลุงผมแม่งกลัวตาย!”
เมื่อก่อนไม่เคยกลัวหรอกนะครับความตายแต่ตอนนี้แม่งโคตรกลัว เพราะอะไรเหรอครับเพราะน้ำหวานกับลูกเลยนะครับผมจะทิ้งสองคนนี้ตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด
“ไม่ถึงขนาดนั้นมั้งลุงว่าคุณคงพักผ่อนน้อยแล้วกินข้าวไม่ตรงเวลาเผลอๆเป็นโรคกระเพาะลุงว่าไปหาหมอหน่อยดีกว่า”
“ในหัวผมแม่งวิ้งๆไปหมดเลยว่ะแล้วพักนี้ไอ้สมชายทำไมมันขี้เหม็นจังวะลุงทุกทีไม่เห็นเหม็นแบบนี้…..อ้วกกกกก”
พูดไม่ทันขาดคำกลิ่นขี้ไอ้สมชายที่แม่งเหม็นผิดปกติก็ลอยเข้ามาในจมูกจนผมอ้วกพุ่งออกมาอีกแล้วครับ ลืมบอกไปครับไอ้สมชายที่ผมพูดถึงก็คือม้าที่ผมเก็บกวาดขี้มันไปทำปุ๋ยทุกเช้านั่นแ
