Chapter 45
WAYLON…
MULA NANG magising ako hindi ko pa nakikita si Vista, hindi niya man lang ako dalawin dito.
Hindi ako nagtatampo sa kanya kung hindi man niya ako bisitahin dito, nag-aalala pa nga ako sa kanya. Baka kasi kung ano ang nangyari sa kanya, at kailangan niya ako.
Hindi ko nakita kung ano ang nangyari kay Vista noong huli ko siyang nangyari. Basta ang naaalala ko lang umiiyak si Vista. that for the first time I saw her shed tears and that is one good reason for me to get alarmed and worried.
“My men, pwede ka nang lumabas ng ospital. Ang bilis mong gumaling, kapag masamang damo talaga mahirap mamatay.” Sabi ni Keiran na kapapasok lang sa loob ng kwarto ko.
Mabilis ba ang paggaling ko? tatlong linggo akong walang malay, tapos halos isang buwan pa nila akong kinulong dito
