Bad Romance

16

Sakay ako ng mustang ni Uno pero tahimik lang kaming dalawa at gaya ng sinabi nya kagabi ay ihahatid n'ya ako kila mama.

"Sasamahan kita sa loob." mahinang wika nito na kina-tango ko nalang.

Lumabas ako ng sasakyan ni Uno at nauna na 'kong pumasok sa loob habang dala ni Uno ang isang bag na puno ng dami ko.

"Dyan ka magaling uuwi kana lang kung kelan mo gusto." salubong sa' kin ni Mama pero kinuha kolang yung bag ko kay Uno saka ko sya sinenyasan na umalis na saka ako patay malisyang dumeretsyo sa kwarto.

Pagod na ako physical and emotional, ang dami kong hindi maintindihan sa mga dapat kong gawin pero wala akong lakas. Parang unti-unting akong babagsak anytime.

Sunod-sunod ang katok na narinig ko mula sa labas ng kwarto ko pero imbis na buksan ko ang kwarto ko ay dumeretsyo ako sa CR para ayusin ang sarili ko daka ako lumabas ng CR ng wal ng katok akong marinig.

3pm palang hapon at 8am ako hinatid dito ni Uno pero hanggang ngayon ay hindi parin ako nalabas ng kwarto.

Nilagay ko lahat ng important file sa maleta kasama ng mga damit ko at ilang mahahalagang gamit ko saka. Balak kong umali dito. Gusto kong oumunta sa lugar na mag-isa lang ako. Gusto kong maransan maging malaya, walang iniisip kundi ang sarili kolang muna.

Kinuha ko ang cellphone ko at tinwagan sa si Freesia.

"Kumusta ka?"

"Ayos lang ako.

I need your help, Freesia."

deretsyong wika ko.

"Tell me, Sunflower,

tutulungan kita

hanggat kaya ko."

"I need a safe house

na pwede kong tuluyan

for 1 month."

aniya ko at narinig

ko nag buntong

hininga sa kabilang linya.

"Sige, susunduin

kita mamayang gabi."

"Thank you!"

sabay bababa

ko ng tawag.

Handa na ang gamit ko saka ako lumabas ng kwarto dala-dala ang gamit ko at naabutan ko sila mama na naka-upo sa sofa at naagaw ko ang atensyon nilang dalawa ni papa.

Biglang tumayo si Mama at matalim ang titig sa'kin kaya pero na natiling malamig at walang expression ang aking mukha hanggang sa lunagapak nalang ang palad nito sa aking pisnge.

"Kahit kailan talaga wala kang magandang naidulot! Ano 'yon hinatid ka ni Uno? Wala kaba talagang delikadesa sa katawan mo, Sunflower! Alam mong dating nobyo yun----".

"Alam ko, Ma. Alam kong dating boyfriend s'ya ni Ate, pero Ma, sana alam n'yo rin na ako yung una n'yang nakilala, minahal at pinangakuan bago si Ate." mahinahong aniya ko habang derets'yong naka-tingin kay Mama.

"Pero hindi ka na n'ya mahal! Kung wala kang respeto sa sarili mo para patulan ang dapat asawa na ng Ate mo, p'wes mahiya ka naman sa'min na mga magulang mo at matuto kang rumespeto sa Ate mo! Huwag mong idamay ang pamilya natin sa kahihiyang gusto mo!" pafak ako tumawa sa mga salitang binitawan ni Mama.

"Kailan kayo naging magulang, kelan tayo naging pamilya? Hindi ako belong sa pamilya na'to ever since, hindi ko naman naramdaman 'yung respeto n'yo saakin bilang anak n'yo, dahil hindi n'yo rin kayang iparamdam!" sigaw ko saka dumapo sa aking pisnge ang mabigat na kamay ni papa saka ako dinuro.

"Wala kang utang na loob! Naturingang isa kang Vasques pero ang ugali mo hindi karapatdapat sa apelyedong dala-dala mo!" sigaw ni Papa sa'kin kaya naman tinignan ko sila at ngumisi kahit makirot na ang aking pisnge.

"Gusto nyong isa-isahin ko lahat ng mga pinaramdam at ginawa nyo sa'kin para mapag-tanto nyo kung anong pamilya at magulang ang sinasabi n'yo? Baka kapag nalaman n'yo maski kayo mahiyang humarap sa ibang tao dahil sa mga kabaitan n'yo." naka-ngising wika ko.

Kita ko ang inis at galit sa mata nilang dalawa pero tila isang estatwa sila sa sinabi ko, ngumiti ako at tumitig sa kanilang mga mata.

" Every achievements na meron ako since my elementary days nasaan kayo? Every family day nasaan kayo ni papa? Every meeting ng mga magulang bakit hindi kayo maka-punta? Every family dinner bakit ako yung hindi kasama? Every weekends, vacation bakit ako yung naiiwan mag-isa? Every decision that I made lagi kayong kontra. Bakit ayaw nyong mag-aral ako sa school ni Ate? Dahil ba mahina ako, dahil hindi ako katulad ni Ate na may mararating sa buhay? Ayaw n'yong Art ang kunin ko kasi wala akong mapapala? Hindi n'yo ako maipa-kilala sa ibang tao kasi wala akong kwenta, wala akong mararating?" Hindi konalam kung saan ako kumukuha ng tapang habang lumabas sa bibig ko ang mga salitang iyon.

Tumingin ako kila mama pero oarang wala lang sa kanila ang mga sinasabi ko. Pinilit ko laksan ang loob ko kahit alam kong pumapatak na ang luha ko.

"Every time na ginagawa nyo sa'kin lahat ng 'yan unti-unti kong na realize na wala akong pamilya, hindi ako belong sa'nyo. Nung namatay si Ate sino nasisi, ako diba? Hindi ko nga alam kung anong nangyare, pero ako yung nasisi. Nagising ako sa ospital ng walang alam, walang maalala tapos ang bubungad sa'kin sampal ng mama ko kasi pinatay ko raw ang ate ko. Sabihin n'yong magulang ko kayo at pamilya ko kayo pagka-tapos n'yong malaman lahat ng pinaramdam n'yo. Kahit pag-mamahal mula sa inyo wala akong naramdaman. Nakakapagod tawaging anak n'yo, dahil kahihiyan naman ako pamilyang ito. Magulang ko kayo kahit alam naman natin pare-pareho na hindi ako kasali sa pamilyang meron kayo." umiiyak kong wika habang sila'y parang tuod na naka-tayo.

Tinalikuran ko sila bitbit ang aking maleta pero nahinto ako palabas ng bahay ng simigaw si mama at tila ako naman ang naging tuod sa mga natinig ko.

" Dahil hindi ka naman talaga namin pamilya! " sigaw ni mama dahilan para lumingon ako sa kanya.

Kita ko ang pamumula ni mama pero basa na ang kanyang mukha. "W-what do y-you mean, Ma." anuya ko pero hindi ito sumagot.

"Sagutin nyo ako! Anong ibig nyong sabihin." aniya ko habang nag-babadya na ang luha sa'king mga mata.

"Hindi ka isang Vasques, Sunflower." aniya ni papa. "Hindi ka namin tunay na anak. Anak ka ng dating kaibigan ng mama mo."

"A-asan sila? Sino ang t-tunay kong m-mga magulang?" utal na wika ko dahil sa mga nalaman ko.

"Kinuha kita sa ospital nung nag-karon ng sunog pero putanggina nilang lagat dahil pinatanggal nila ako at pina-kulong dahil ako ang napag-bintangan nilang isa sa dahilan ng sunog dahil ka kompetensya ko ang ina mo ng mga panahon nayun. Tangina pag-katapos kitang iligtas ako ang paggbibintangan nila dahil gusto raw kitang patayin kayo ng ina mo pero tangina hanggang ngayon buhay ka naman." sagot ni mama habang umiiyak.

"umalis kana. Hindi kita kailangan." aniya ni mama saka nila ako tinalukuran habang patuliy ang pag-tulo ng mga luha ko.

Lumabas ako ng bahay at naabutan ko ang sasakyan ni Fresesia sa labas.

"Pasok."

_strwbrgirl