"Zeus," may kalakasang tawag ni Hera sa katabing binata.
Bigla kasi itong natahimik at halos hindi na kumibo. Pang ilang tawag niya na rin iyon.
"Hah?" Taka itong bumaling sa kanya.
Halos madurog ang puso ni Hera ng makita sa mata ni Zeus ang labis na lungkot. Para iyong maiiyak pero bigla ring inalis ng binata ang tingin sa kanya at nagpokus sa ibang direksiyon.
"A-ayos ka lang ba?" Hindi maunawaan ni Hera pero parang biglang bumigat ang dibdib niya. May kung anong enerhiya ang dumagan doon at ang tanging paraan lang ay mailabas iyon sa pamamagitan ng pag-iyak.
"I'm fine." Isang pekeng ngiti ang pinakawalan ni Zeus bago marahang nagpakawala ng hangin.
Hindi niya alam kung paano hahamigin ang sarili. Kung bakit naman sa salitang sunset at sunrise pa niya naalala ang pinakamasakit at
