MARAHAN KONG pinahid ang tumulong luha sa magkabilang pisngi ko kasunod ng pagyakap ko kay Snowy. Hindi ko alam na masakit pala ang lisanin ang kubo pati ang mabait kong aso. Para akong nakikipaghiwalay sa isang karelasyon na nababasa ko sa libro. Totoo palang hindi madali. Walang tatao sa kubo samantalang hindi ko pa maaaring isama si Snowy dahil hindi ko alam kung papayag dormitory na tutuluyan ko.
Akala ko isa o dalawang linggo pa akong magbabakasyon bago tunguhin ang tutuluyan ko sa Santillian University. Hindi talaga ako handa ngunit wala naman akong choice. Idadaan ko na lang muna si Snowy sa bahay nila Anika bagama’t nalulungkot ako, mainam na rin na iyon hangga’t hindi pa ako nakakapag-adjust sa magiging bagong tahanan ng panibagong yugto ng buhay ko.
Alam kong hindi magiging ma
