“Isang linggo na lamang, Aradelle. Pagbutihin natin,” magiliw na sabi ni Devon sakin habang binabagtas namin ang kakahuyan pabalik sa dormitoryo ng mga babae.
“Oo. Mapagod pero sulit naman,” napatigil ako saglit sa paglalakad. “Ano, wag mo sanang mamasamain ang itatanong ko, Devon pero gusto ko lamang matahimik ang aking isipan,”
“Ano iyon?” tanong nito habang hawak-hawak ang lampara na nagdadagdag liwanag sa daan namin kahit ba may mga hilera na ng mga ilaw sa daanan.
“G-gusto mo ba ako?”
Kita ko ang pagngiti ni Devon. May lungkot at hindi ko maipaliwanag sa mukha nito. “Sa totoo lamang ay hindi ko maipaliwanag o maisip talaga, basta ang alam ko lamang ay mahalaga ka sa akin. At gagawin ko ang lahat para hindi na ulit tayo magkahiwalay. Ikaw na lamang ang meron ako, Aradelle. Mahirap
