THE MISTRESS'S SWEET REVENGE ||SPG-R18

THE MISTRESS- JEALOUS

CASSANDRA’S POV:



It was too difficult to deal with my anger toward my mother—everything from the past to now. I touched the swollen part of my forehead. I walked towards my medicine cabinet and took the cooling spray. I checked myself in the mirror. My forehead was red, and it had a small cut in it. Tears streamed down my cheeks. I don't know why my mom treated me like that. She was different as if I was her biggest mistake. She made me feel that it was my fault for why I was born. It wasn’t my choice. I didn't ask to be born; God gave me to her. I was so young when I witnessed my mom’s first betrayal; every attempt I made to tell my dad about it, all I got was pain and bruises all over my body. If I grew up like this, it is because my mom was responsible for all of it…

Maaga akong nagising kinabukasan. Naligo ako at nagbihis ng aking school uniform. Nagdala din ako ng bihisan na madalas kong ginagawa. Maybe Christian will bet his Ferrari; he never talked to me after the party. It's like he's avoiding our paths to cross.

Agad akong bumaba para kumain ng breakfast. I brought my two rockets with me. “Good morning Ya,” bati ko sa kanya at umupo sa mesa. Nang mailapag niya ang aking agahan, hinipo niya ang aking noo. Napatingin ako sa kanya. I saw pity and sadness in her eyes. Sinalubong ko iyon at bahagyang ngumiti.

“I’m okay Ya, it was nothing it'll get healed,” imporma ko sa kanya. Ayokong mag-alala pa siya sa akin. “Anak, sana iwasan mo na magtalo kayo ng mommy mo, ayokong masaktan ka niya,” saad niya at namumuo ang luha sa kanyang mga mata. “I came home late yaya, to avoid her and out of nowhere she slapped me just because she felt like hurting me physically. Hindi man lang niya tinanong kung saan ako galing. Hindi man lang niya dinadalaw si Dad sa hospital kahit kaplastikan lang Ya. She never showed any concern for dad." Mahabang pahayag ko. Sinapo ni Yaya ang aking mukha.

“Ayokong masaktan ka Cassandra, hindi mo dapat ito nararanasan.” Madamdaming wika ni Yaya and every time she calls my name, I know she is worried and hurt. Like right now. Agad kong tinapos ang aking agahan at nagpaalam sa kanya.

Lumabas ako ng bahay ng matanawan ko si Mang Damian na hindi bihis at tila may kausap. “Mang Damian!” Lumingon siya sa akin and there he was, talking to Drake. As our eyes met, those beautiful smiles suddenly disappeared. His grayish eyes were filled with concern. Inilang hakbang lang niya ang pagitan namin and touched my forehead. “Cassie—are you okay?” His worried tone was too obvious. I nodded. “Nah it was nothing, don't worry about it,” pinasigla ko ang aking boses para mawala ang tensyon sa pagitan namin. Nagmamarakulyo na naman ang t***k ng puso ko.

“What are you doing here?” Iniba ko ang usapan. Gusto ko nang kalimutan ang nangyari kagabi. “Sinusundo ka, sabay na tayong papasok, please don't say no,” hiling niya. Tumango na lang ako. I know what I said last night but Drake is different. Maybe I really need a friend. Hinila niya ako palabas ng aming bakuran. Para kaming mga batang nagtatakbuhan. Maginoong pinagbuksan ako at inalalayan ni Drake. Hindi ko maiwasang hindi kiligin sa unang pagkakataon. Masarap pala sa pakiramdaman na may ibang tao na nakakapagpangiti akin sa kabila ng pinagdadaanan ko.

Ilang minuto pa ang nakalipas pinarada ni Drake ang sasakyan niya. In addition to my dad, Drake is filling in the missing pieces of my life. A friend. Pagpasok namin sa campus sinalubong kami ng mga matang gulat dahil magkasama kami. Inggit sino ba naman ang hindi Drake was popular in our school, bukod sa gwapo ito matalino rin. Some are smiling na kinikilig sa amin. Since I am Cassandra, I don't give a damn about it. “Sa wakas may nagtiyaga rin sayo!” It was Suzette bitterness tone. Gusto ko sanang patulan ang sinabi niya pero pinigilan ako ni Drake.

“Thank you, Drake,” saad ko sa kanya. Nasa labas kami ng pintuan ng aking room. Wala pa kaming guro. “Cassie can we go for lunch later?” Tumango ako at bahagyang ngumiti. “Yeah, see you later for lunch,” pumasok na ako ng hindi tumingin sa kanya dahil namumula ang aking pisngi.

“Hoy classmate may nanliligaw na kay Soesanto! Let’s celebrate!” Nanlaki ang mga mata ko ng biglang sumigaw ang kaklase ko! Umani iyon ng panunudyo at tawanan. Tumayo ako, at pumalakpak. “Congratulation are you having fun? Tuwang-tuwa kayo?” Agad silang tumahimik at natameme. Pinuntahan ko ang nag-anunsyo kong kaklase. Ramdam ko ang panginginig niya. “Who gave you permission to broadcast that lie? What’s your name again?” Diin kong tanong. “Ray—raymond,” nauutal niyang sagot. Kinuwelyuhan ko siya at inangat papalapit sa akin. Dinig ko ang pagsinghap ng ibang kaklase ko.

"You! Raymond! All of you, stop gossiping without proof! Do it again and I’ll make sure you will be out of this school! Is that understood?” tanong ko sa kanya. Tango ng tango ang sagot niya sa akin. Namumutla na rin siya at nanginginig ang kanyang mga labi sa takot. Maharas ko siyang binitawan.

“Soesanto!” tawag ng guro namin. Napalingon ako sa kanya. Hindi ako natinag kahit nakita niya ang ginawa ko sa aking kaklase. “Yeah?” I sound rude but I don’t care. Sinira nila ang araw ko. “You will be excused from my class?” saad niya. Bumalik ako sa aking upuan. “Why sir?” Tanong ko. Sinalubong ko ang kanyang mga mata ng buong tapang. “Coach Aldrix will be here soon. He asked you to go to the gym for training." Simpleng sagot nito. Tumango ako. Tumayo at kinuha ang aking mga gamit. Pero bago ako tuluyang umalis tinitigan ko ang aking kaklase. Agad siyang nag-iwas ng tingin. Great, he got the message!

Nagpalit ako ng damit, I wore my black one-piece skirt attire, my headband, wrist band, and knee band. Nagsuot din ako ng black cycling. Nang nakabihis na ako I braided my hair. Tumalon-talon ako to loosen up. Naglakad ako papuntang gym. Malayo-layo pa ako, naririnig ko ang talbugan ng bola at tawanan sa loob. Pumasok ako ng biglang tumahimik. Nagtama ang mata namin ni Drake na naka taekwondo outfit din ito. Tumakbo siya sa gawi ko habang nakangiti ng ubod tamis. “Hi, may training ka rin?” simpleng tanong nito. “Ye—yeah,” nauutal kong sagot. Agad akong nagpaalam dahil nagwawala na naman ang t***k ng puso ko. “I need to go.” Hindi ko na hinintay ang sagot niya. Natanaw ko si Christian napakunot ang noo ko. “Cassie!” Napalingon ako kay Drake, tumakbo siya sa akin. Napalingon ang ibang players na naroroon. “You look beautiful,” bulong niya sa tenga ko. Agad siyang tumalikod at bumalik sa pwesto niya. Ako naman naiwang tulala. “Cassandra!” Tawag sa akin ni Christian, doon pa lang ako natauhan.

Ipinilig ko ang aking ulo, napalingon ako kay Christian. What is he doing here? “What!?” Kinuha niya ang gamit ko, at hinawakan niya ang aking pulsuhan. Napalingon ako kay Drake. Tinamaan siya ng sipa sanhi ng pagkabagsak nito. Natutop ko ang aking bibig. Masama ang tingin na pinukol niya sa akin ba o kay Christian na nakahawak sa aking pulsuhan. Agad tumayo si Drake at susugod sa gawi namin ng pinigilan siya ng ka-sparring niya. Iwinaksi ko ang kamay ni Christian. Pero humigpit ang hawak nito. “Let go of my wrist Christian!” Tumaas ang boses ko agad naman nitong binitawan. Tumalikod siya sa akin, at nasundan ko na lang siya ng tingin. Binalik ko ang aking mata kay Drake pero abala na ito, sunod-sunod ang pinakawalan niyang hand strikes with kick front-forward. Napailing na lang ako. “What was that for?” Agad kong tanong kay Christian. “What do you mean by that Cassandra? I was trying to help you with your things. I don't see anything wrong with that,” mahabang paliwanag niya. Alam kong sinadya niya yon. Umalsa ang dugo sa aking ulo.

“Why don't we bet on your Ferrari this time? Your mom doesn't mind.” Napalingon siya sa aking gawi. Sumeryoso ito. “What do you want to bet?” Napaisip ako. “Name the car you want and that’s my bet!” Matapang kong sagot. “How about a kiss and be my girlfriend?” ngumisi ito. Tumingin ako kay Drake, nagsalubong ang aming mga mata. Hindi ko namalayan na tumigil ito at mataman akong tinitigan. I am confident I could beat Christian. Pero ayokong mag-iba ang tingin ni Drake sa akin. Hindi ko alam bakit mahalaga na ngayon ang iniisip niya. Umiling ako at tiningnan si Christian.

“No thanks, your Ferrari vs any car you can think of.” Puno ng pinalidad kong saad. Wala pa si coach kaya pwede pa kaming magtrain ni Christian. He cleared his throat. "Okay then, what about the latest model of Aston Martin?" Tanong nito. “You got yourself a deal!” Pumwesto na kami sa gitna. Ako ang unang nagserve. Palitan kami ng smash. Naging mabilis ang kilos ni Christian. Naging malakas ang bawat palo niya ng shuttlecock. Tinamaan din ako sa mukha. Napahiyaw ang mga nanonood sa amin. Hindi ko namalayan na napapalibutan na kami ng ibang players. Lamang ng score si Christian. Nagtime-out ako. Tiningnan ko siya, malapad ang ngisi niya sa akin. “Feeling rusty Cassandra?” he teased me.

“Few ahead, I can still beat you!” maangas kong sagot. “Yeah! Yeah! I told you I could beat you,” he said arrogantly. “Not today Christian.” Kinindatan ko siya at ngumiti ng matamis. Kita ko ang pagkatulala niya sa ginawa ko. The game begins again. There, his backhand under was weak, I know how to attack short range. Minutes later Christian smashed his rocket on the court and threw his Ferrari key on my side. Masigabong palakpakan ang aking narinig. Napalingon ako ng may dumampi na towel sa mukha ko. “You scared the hell out of me,” mahinang saad ni Drake na siyang nagpatingala sa akin. “Why?” Nagtataka tanong ko.

“I thought you would agree to his terms." Ngumiti siya sa akin. Tinampal ko siya sa balikat na siyang ikinatawa niya.

Hapon nang dumating si Coach and he was happy with my performance. Binati niya rin ako sa bago kong Ferrari. Napakunot ako ng noo at tinanong siya, “How did you know,” takang tanong ko. “I have eyes everywhere Cassandra, of course I know,” Malakas siyang tumawa. Natawa na rin ako. Hindi naman pala siya masyadong istrikto.

Hindi ko na nakita si Drake matapos ang aming pananghalian kanina. Ang dami naming napag-kwentuhan. Gusto niya ulit akong yayain sa lake kung saan niya ako dinala kagabi. Paglabas ko ng gate nakaabang na si Mang Damian, pero pinauwi ko na siya dahil ako ang magmamaneho ng sasakyan ni Christian. “Mang Damian, mauna na po kayong umuwi susunod ho ako,” masayang sabi ko sabay angat ng susi na hawak ko. Kita ko ang malapad niyang ngisi. “Wala kang lisensya,” paalala nito na siya, namang nagpakibit balikat sa akin.

Pinaandar ko na ang bago kong sasakyan at diniinan ang silinyador, dinig ko ang malakas na hagong nito. Umusad ang aking sasakyan, hindi rin naman ako mabilis magpatakbo, dahil sa dami ng sasakyan sa kalsada. Sinundan ko si Mang Damian. Ilang minuto pa ang nakakalipas ng makarating kami sa bahay. “Sino ang natalo mo at may bago kang sasakyan?” tanong ni Mang Damian sabay sambot sa susi na inihagis ko sa kanya. “Si Christian po,” sagot ko at tumalikod na. Tawa lang ito ng tawa.

Paakyat na ako ng hagdan ng maulinigan ko ang kakaibang ungol na nagmumula sa kwarto nina Daddy at Mommy. Parang binomba ang puso ko dahil sa lakas kabog ng aking puso. Oh God not again! “Yes, like that—ahhhh faster, you are good... Harder—ahhh f**k s**t!” Gusto kong takpan ang aking tenga. Hindi man lang nagsara ng pintuan ang mga hayop! Dito pa talaga sa pamamahay ng daddy gumawa ng kalaswaan ang aking ina. “Mga hayop kayo!” Pabalibag kong isinara ang pintuan at tumakbo sa aking silid at doon ako nagwala.

“Mga hayop kayo! Wala kang kwentang ina! Nakakadiri ka!” lahat ng madampot ko binato ko sa pader. Mga mamahaling vase. Salamin at ibang pang gamit sa loob ng kwarto ko. Pinaghahampas ko ng raketa ang flat screen na tv. Puro bubog na ang loob ng kwarto ko. “Anak buksan mo ang pinto,” dinig kong pakiusap ni yaya. Pero bingi ako. Walang tigil ang pagwasak ko sa lahat ng aking gamit. Walang may natira. Hanggang sa mapagod ako, walang tigil ang aking pag-iyak. “Dad....” usal ko....

***