Kabanata 2
1003 Words
Kabanata 2
Unedited. You may encounter typos and grammatical errors. Hoping for your kind consideration.
+—
Masyadong maraming pinapakagawa si sir Gustav sa akin sa opisina. Mga paperworks at kung anu-ano pa ang pinapagawa niya matapos siyang makipag-usap kay Urian. Hindi pa rin mawala sa aking isipan ang kanilang pinag-uusapan.
"What?!" hindi makapaniwalang sabi sa akin ni Hannah. Pauwi na kami ngayon. Nasa tapat lang din ng pinagtatrabahuan kong company ang company na pinagtatrabahuan niya. Kaya sabay na kaming umuwi. "Narinig mo 'yon mula sa kalagitnaan ng kanilang pag-uusap?" as she referring sa narinig ko mula kay Urian at Gustav.
"I hate it. Bakit ganon sila?" tanong ko sa kanya habang patuloy lang kami sa paglalakad. "May because of money." dugtong ko sa kanya.
Napatango lang siya sa akin. "That's right. Dahil sa pera makakagawa sila ng kung anu-ano. They can paid a woman." paliwanag niya sa akin. "Kung noon gusto kong mapunta sa kumpanyang 'yan, ngayon, nako ayaw ko na. Anong balak mo, aalis ka nalang ba sa kumpanyang niyan?" aniya.
Nagkabit-balikat lang ako. "I don't know." sabi ko. "Mag-iingat nalang talaga ako. Pero sino ba naman ako? I'm just his secretary."
"Pero marami na akong nababasang nobela na ang boss ay nahuhulog sa kanyang secretary." nakangiti niyang sabi. "Bes, alam mo, maganda ka naman. Gwapo din ang boss mo. Bagay na bagay." asar niya sa akin.
Sinamaan ko lang siya ng tingin. "Ayaw ko nga sa kanya e, shini-ship mo pa ako doon? Ekis na siya sa akin. He's a womanizer, at masungit. Sa ngayon, tingin ko nalang sa kanya ay boss at wala ng mas hihigit pa doon." paliwanag ko sa kanya.
"Ganon din ang nabasa ko sa nobela. Ganong-ganon din ang kanyang sinabi. Kabisado ko pa ang linya niya, 'I used to hate him,but now I'm falling for him' diba." aniya.
"Ewan ko sayo diyan. Fictional characters doesn't exist. At pwede ba, we're not fictional characters so malamang hindi mangyayari sa totoong buhay 'yon. Sa w*****d lang 'yon nag-eexist." napahinto ako sa paglalakad at napaharap sa kanya. "Bes, fictional character doesn't exist in this world. Don't compare me to fictional character. I'm human."
Napahinga lang siya ng malalim at napaharap sa akin. "I know bes, sinabi ko lang naman 'yon. Huwag mong dibdibin okay?" aniya. "Tara na nga bes, punta muna tayo sa milktea station." yaya niya.
"Wala akong pera. Gipit ako ngayon." sabi ko. "Ikaw nalang at uuwi nalang ako."
"Ano kaba bes, parang hindi tayo kaibigan. Siyempre libre ko." aniya at hindi na agad akong nagdadalawang isip na sumama sa kanya. Basta libre, I'm always present. Masamang tanggihan ang grasya.
Punta kami kaagad sa milktea station at bumili ng milktea saka umupo vacant table sa loob. Kanina pang maraming sinasabi si Hannah sa akin kahit na minsan ay hindi ako nakikinig sa kanyang mga sinasabi.
"Hello, nakikinig ka ba sa akin Zhan?" tanong niya sa akin hudyat para mabalik ako sa realidad. "Sabi na e, hindi talaga nakikinig." aniya.
"I'm sorry Hannah, may iniisip lang ako." paliwanag ko. "Bakit may sinasabi ka ba sa akin?" tanong ko sa kanya.
Bahagya lang niyang inilapit ang kanyang mukha sa akin habang inilagay ko naman ang milktea sa mesa. "Bes, nasa labas ang pogi mong boss." sabi niya at agad kong ibinaling ang tingin ko sa glass window ngunit wala naman akong nakita kaya ibinalik ko ang tingin sa kanya.
"Ang sama mo talaga."
"Alam ko ang galawan mong 'yan bes." aniya.
"Ewan ko sayo." sabi ko sabay tayo. "Aalis na ako. Gusto ko na ring magpahinga dahil sa dami ng ginawa kong paperworks sa opisina." dugtong ko at napatayo na rin siya.
Nagsimula na kaming maglakad palabas ng milktea station at bahagyang pumunta sa gilid ng kalsada para pumara ng taxi.
"Sabay na tayong umuwi bes." aniya at napailing lang ako sa kanya. "Bakit bes, galit ka ba sa akin?"
"Pag palagi tayong magkasama, halos lahat ng nangyari sa buhay mo sinasabi mo na sa akin." ani ko sa kanya. "Kulang nalang 'yong oras kung kailan ka tumae at kumain."
"Promise, tatahimik na ako." aniya habang itinaas ang righthand.
"Sige na nga." ani ko.
+—
Gabi na at nasa loob na ako ng aking kwarto. I'm still about about Gustav. He's a playboy and it's stupid. I'm afraid that he might do something to me. But I don't want to assume, I'm not beautiful. Hindi ako katulad ng babaeng pumasok sa loob ng kanyang opisina.
Sounds his thirsty about woman. Yuck. Ilang sandali pa ay tumunog ang aking cellphone ko. Tinignan ko ito at nakita kong unregistered number ito kaya naman nagtataka ako kung sino ang tumatawag sa akin.
"Who's this?" tanong ko sa kabilang linya ngunit walang sumasagot. "Hello. Hello. Hello?" sabi ko ngunit wala pa ring sumasagot kaya tinignan ko ulit ang aking cellphone ngunit nananatili pa rin ito, hindi pa ito naputol.
"Wala akong oras para sa mga ganitong bagay. Kung wala kang magawa sa buhay mo, huwag mo akong damayin okay?" sabi ko at puputulin ko na sana ang tawag mula sa kabilang linya pero may narinig akong ingay.
"We're here already Gustav!" narinig kong sigaw mula sa kabilang linya at agad na pinutol ang tawag. Nagulat ako sa aking narinig. Hindi ko alam kung tama ang aking iniisip. Na si sir Gustav mismo ang tumatawag sa akin at kung hindi ako nagkakamali, boses iyon ni Urian na bumisita sa kanya doon sa kanyang opisina. Haist!
Kung siya nga ang tumatawag sa akin, paano niya nakuha ang number ko at ano ang kailangan niya sa akin? May sasabihin kaya siya? Hindi ko dapat sinabi sa kanya 'yon at baka papagalitan na naman niya ako. Bahala na nga, iisipin ko nalang na wala akong natanggap na tawag mula sa kanya. Besides, I'm not sure kung siya talaga 'yon.
"Makikita ko na naman siya bukas. Magagalit na naman 'yon sa akin." sabi ko sa sarili ko. "Cheer up self, masasanay ka din sa dragon na 'yon." dugtong ko.
- Writer
