Twisted Affection

ELEVEN

“Baby!”

Kahit nahihilo ay tinuloy ko ang paglalakad ko at hindi na siya nilingon pa ngunit napakabilis ng paglalakad niya at agad niya akong naabutan.

“Hey, why are you leaving me?”

Tinulak ko siya dahil mas lumalapit siya sa akin at ayokong lumalapit siya lalo na at naiirita ako sa pabango niya. Ibang iba ang bango ng perfume niya kaysa sa pabango ni Professor Zaiden at mas gusto ko pang amoyin iyon kaysa sa amoy niya.

“Ano ba? Hindi ka ba nakakaintindi? Please lang naman, ayaw kitang makita at makasama, hindi ikaw ang gusto kong kasama, Zairon. Hindi ikaw ang lalaking gusto ko. Naiintindihan mo ba ako?” Dahil sa pagkainis ko ay bigla na lamang uminit ang sulok ng mata ko at nagtagpuan ko nalang ang sarili na umiiyak.

“B-baby..”

“Stop calling me baby! Huwag mo na akong pakialaman pa. Maghanap ka ng ibang babaeng parausan mo dahil hindi mo na ako makukuha pa!”

“You want me to find another woman?” Parang hindi siya makapaniwala sa sinasabi ko.

“Oo! Wala ka rin namang mapapala sa akin. Hindi kita kayang mahalin!”

“You can just pretend that I'm Zaiden, Laurene. Wala akong pakialam kung siya ang babanggitin mo kapag magkasama tayo pero huwag mo akong utusan na layuan ka. Hindi ko na kaya ‘yon.” Seryoso niyang sambit.

“Hindi mo kaya pero nakakaya mo naman akong lokohin? Ano ‘yon?”

“Hindi ko parin babawiin ang sinabi ko sa'yo, hindi ako magsisisi sa ginawa ko. Kung tatangkain mo akong layuan, hahanapin kita kahit saan, Laurene kaya huwag ka ng magplano pa dahil magiging useless rin naman.”

Hindi ko natiis ang mga sinasabi niya at mas lalong uminit ang ulo ko. "You're unbelievable, Zairon. I don't want anything to do with you, not now, not ever!"

"Hindi mo talaga ako matitiis, Laurene. You can push me away, but I'll always find my way back to you," sabi niya ng may kakaibang determinasyon sa mga mata niya.

Tumalima ako ng mas malalim na hininga at iniwas ang tingin sa kanya. "Just leave me alone. I don't want any part of your games or your twisted version of affection."

His persistent gaze intensified, and a smirk played on his lips. "Games? Affection? You're not seeing the bigger picture, Laurene. I'm not playing around. I know what I want."

I shook my head in disbelief. This jerk is not giving up! "You don't even know me, Zairon. Whatever twisted fantasy you have in your mind, it's not going to happen." Madiin kong tugon.

He leaned against the wall, crossing his arms. "I know more than you think, Laurene. And I'm not one to back down easily."

I shot back, "Well, you should. Save yourself the trouble, because I won't entertain any of your advances."

He chuckled, as if finding my resistance amusing. "You can pretend all you want, but deep down, you know there's something between us. You can feel it too."Delulu ng lalaking ‘to. Sana, mamatay na siya. Tangina!

"There's nothing between us, and there never will be. I have no intention of being part of whatever twisted narrative you're trying to create."

I took a step back, creating more distance between us. He pushed himself off the wall, closing the gap I had just made. "You can keep saying that, but we both know you're lying to yourself. I can see the fire in your eyes, the spark that tells me you're just as intrigued as I am."

Gusto kong mapasapo sa aking noo. Anong pinagsasabi ng lalaking ‘to?

“Baliw ka na, baliw ka na talaga.” Tila naiiling kong bulong sa sarili.

“Parang hindi ka naman nabaliw rin? Kaso, sa kapatid ko nga lang.” bwelta niya pa at inangat ang baba ko. “Kung galit ka dahil niloko at ginamit kita, don't mind if gamitin mo rin ako, Laurene. Mas mabuti na ‘yon kaysa lagi mo akong iniiwasan. Hindi ako sanay ng iniiwasan ng taong nagugustuhan ko, Laurene. Mababaliw ako, natataranta at hindi mapakali at baka makagawa nalang ako ng hindi nararapat kaya bibigyan kita ng options ngayon.”

Nagkatitigan kami at ito na naman ako, nanghihina sa mga walang emosyon niyang mata.

“Use me, Laurene,” mahina niyang wika. “Kahit hindi mo ako mahalin katulad ng pagmamahal mo kay Zaiden basta, hayaan mo na ako. Hayaan mo lang ako.”

Lumunok ako at habang tumatagal ay nasasaktan lang ako kapag mas tumitig pa ako sa mata niya. Hindi ko alam kung bakit humaplos ang mga salita niya sa puso ko at lumalambot ang nararamdaman ko pero tinatak ko na sa sarili kong si Zaiden lang ang nasa puso ko at wala ng iba pa kahit na ikakasal man siya, kahit magkapamilya siya ay hindi mawawala ang pagmamahal ko sa kaniya pero hindi ko lang alam kung bakit nanghihina at natutuliro ako sa mga salita, presensiya at haplos ni Zaidon.

Kinuha ko ang kamay niya at binaba iyon.

“I can't.. Zairon. Hindi ako ganoong babae. I can damage my own name, embarassing myself in front of everyone but I never used anyone. Please.. just stop this.”

Pumikit siya at nakita ko ang pagkuyom ng kaniyang kamao. “Why are you making this so difficult? I'm not used to being rejected like this."

I squared my shoulders, trying to stand my ground. "I've made it clear that I want nothing to do with you. Please respect that."

He ran a hand through his hair, his composure cracking. "Respect? You think I don't respect you? It's not about disrespect, Laurene. It's about not being able to control what I feel."Naging desperado ang kilos niya at expresyon. "I've never felt like this before. I can't sleep, can't focus, and it's all because of you. Hindi ko maintindihan! I'm so f****d up!”

“Your a doctor right? Kaya mo na ang sarili mo, hindi ako ang solusyon sa nararamdaman mo ngayon.”

He shook his head, a bitter laugh escaping his lips. "Do you think therapy can fix what's happening here?" He pointed to his chest. His desperation turned into anger as he took a step closer, closing the gap between us again. "You're just like the others, Laurene. Always pushing me away, treating me like I'm some kind of problem."

I raised my voice. "Bakit, hindi ba?" Nagsalubong ang kilay niya. "Ikaw lang naman nagpalaki ng problema. If you could just leave me alone, wala ka sanang problema ngayon."

“You're not considered a problem to me, Laurene,” Natahimik ako at tinitigan lang siya. “Ikaw lang ang babaeng hindi ko magawang paalisin sa buhay ko. Ikaw lang ang bumaliw sa akin ng ganito at wala akong pakialam kung may nararamdaman ka sa kapatid ko dahil gagawa ako ng paraan para hindi ka maagaw ng kung sino kahit kamuhian mo pa ako habang buhay!”

I shook my head and dismissed his words. He’s unbelievably persistent. “Hindi mo ba alam ang salitang rejection, Zairon? Gusto mo bang ipakita ko sa'yo na kung gaanong wala akong pakialam sayo?”

Umigting ang panga niya habang nakalapat ang kaniyang labi.

“Laurenestine? Zairon?” Sabi ng pamilyar na boses at alam ko kung sino iyon. Napapikit ako sa iniisip ko ngayon.

Hindi niya ako napigilan nang umalis ako sa harap niya at lumapit sa lalaking dumating. Naguguluhan itong nakatingin sa amin pero wala na akong pakialam pa sa mangyayari. Hinablot ko ang necktie nito at agad kong hinalikan ang lalaki.

Tila na estatwa iyon sa ginawa ko. Pumikit ako at namalayan ko nalang na lumuluha na ako. Nagulat na lang ako nang hinapit ako nito sa baywang at tinutugon na niya ang mga halik ko. Ngunit hindi ko alam kung bakit hindi ko matagalan na lumapat ang labi niya sa akin dahil hindi ito ang hinahanap ko.

Nagkatinginan kami at siya ang unang pumutol ng tinginan namin at saka bumaling kung saan ang puwesto ni Zairon.

“He’s already left.” Anunsiyo niya.

Tila nanghihina ako kaya ay hinawakan niya ako sa braso at pinatayo ng maayos.

“I'm sorry..” iyon lang ang tanging nasabi ko. Kitang-kita sa expression niya na namomroblema rin siya sa nangyari.

Napakamot na lang siya sa batok. “I guess, kailangan ko ng maghanda sa galit ng kambal ko.”

“Mas namomroblema ka pa sa kapatid mo kaysa sa fiance mo.” Nagkibit balikat siya.

“Well, I broke up with her.”

Umiwas ako ng tingin dahil hindi ko nagustuhan ang nararamdaman ko ngayon. I should be happy now dahil hindi na siya magpapakasal, maagaw ko na siya at magiging akin pero wala akong maramdaman. I hate this feeling, I hate this.

“Uuwi ka na ba? Ihahatid na kita.”

Lumingon ako pabalik sa kaniya at ngumiti ng matipid. “Magpapaalam muna ako sa mga kaibigan ko.”

“Okay, I'll wait.”

Bumalik ako sa VIP room dahil baka nandoon ulit sila Jorih pero iba ang nakita ko. Kitang-kita ng mata ko kung paano hinahawakan siya ng babaeng kasama namin kanina sa room at hahalikan na dapat siya nito kaya lang ay tinulak niya ang babae at napaupo ito sa sahig.

“You're disgusting.”

Dumiretso ang tingin niya sa puwesto ko at napansin ko ang pamumula ng kaniyang mata ngunit umiwas agad siya at uminom ng alak. Nakita ko pa si Jorih na lumapit kay Zairon at saka sa babae kaninang napaupo sa sahig at nakatulog na. Lasing na pala ito.

“Ang babaeng ‘to talaga. Kung sino-sino hinahalikan kaya nasasaktan eh.” Reklamo ni Jorih at saka tinapik ang mukha nito. “Huy, Les! Umuwi ka na. Hinahanap ka ng ate mo sa akin!”

Humakbang na ako papasok at iniwasan na tumingin kay Zairon na ngayon ay nakatigilid at umiinom. May lumapit na ibang lalaki sa kaniya at may sinabi na hindi ko narinig. Tumayo at umupo siya sa mga nagkukumpulang lalaki at hindi man lang magawang sumulyap sa akin man lang.

“Laurene! Saan ka ba nagpupunta?”

Tumingin ako kay Jorih nang magsalita siya. “Ah, sa labas lang. Magpapaalam na sana ako.”

“Agad-agad? Wala ka pa ngang isang oras rito.”

“Sorry, Jorih. Nahihilo kasi ako. Hindi ko matagalan ang naaamoy ko sa paligid.”

Totoo naman. Hindi ko alam kung bakit nararamdaman ko ‘to, Lalo na kapag masyadong matapang ang naamoy ko. Nahihilo agad ako.

“Hindi kaya buntis ka, Laurene?” mahina lang naman ang pagkasabi ni Jorih pero hindi ko alam kung bakit kinakabahan akong tumingin kay Zairon. Nagpasalamat akong hindi niya iyon narinig.

“Kasi di ba, noong nag bar rin tayo one week ago ay ganiyan ka rin. Hindi ka naman uminom pero nahihilo ka. Baka nakaligtaan mong uminom ng pills?”

“Impossible, hindi ako buntis.”

Tumaas lang ang kilay niya. “Sinasabi mo bang hindi mo natikman ang isa sa mga kambal?” Umismid ako. “What? Hindi naman siguro pupunta ang isang kambal rito kung wala ka. Halata namang ikaw ang pinunta niyan rito. Apo siya ng Don di ba? Malamang, busy ‘yan.”

“Wala akong pakialam sa kaniya, Jorih. Choice niya ‘yan. Uuwi na ako. May naghihintay sa akin sa labas.”

“At sino naman ang naghihintay sa'yo?” Hindi ko talaga matakasan ang mga tanong niya.

Bumuntong-hininga ako. “Si Professor Zaiden..”

Nanlalaki ang mata niya. “Ano? Pinatulan ka na ni Professor?!”

Ang lakas ng boses niya at alam kong nakatingin na si Zairon sa puwesto namin. Tinampal ko ang kaniyang braso. “Ang ingay mo, ihahatid niya lang ako.”

Humalukipkip lang siya. “Sana hatid lang niyan ah. Iba ka pa naman mag isip. Baka nalaman ko nalang may viral ka ulit at hindi na halikan ang mangyayari.”

May pumasok na waiter sa room kaya ay nabaling ang atensiyon ni Jorih. “Ay, nandito na pala. Sige Laurene, tatawagan nalang kita mamaya dahil baka mainip na ang Professor mo kakahintay sa labas.”

Bumeso siya sa akin at doon narin ako naglakad palabas. Hindi na ako muling tumingin sa puwesto niya at dumiretso kung saan naghihintay sa akin si Professor Zaiden.