‘’Peki sen?’’ dedim soru işareti dolu bir şekilde. ‘’İçindeki çocuğun günahını şuan ki halinin gözyaşlarıyla silebildin mi?’’
‘’Silemedim,’’ dedi. ‘’Avuçlarıma akıtılan kanı gördüm ben. Kaldırım taşlarının üzerine dağılmış, o taşların nemini kabullenmiş kanını gördüm. Yüzünü gördüm, yaralarını gördüm, cesedini gördüm. Yüzündeki kanın nasıl çekildiğini, bedeninin nasıl buz tuttuğunu gördüm. Onu hissettim, en az ruhu kadar acılarını soludum.’’
‘’En az benim kadar sen de acı çekiyorsun,’’ pürüzlü sesim beni ihanete uğratmıştı. ‘’Ne kadar güçlü görünmeye çalışırsan çalış, sen de benim gibi kendini karanlığın kollarına bırakıyorsun. Yıkılmam diyorsun ama yıkılıyorsun, yıkılışını kendine yediremiyorsun, çünkü korkuyorsun. Acınmaktan.’’
Başını yana çevirip dışarı baktı. Konuşmanın sonlanmas
