CHAPTER 39
ZHIEN POV
May mga katahimikang hindi mapagkakatiwalaan.
Tahimik ang paligid, pero ramdam ko may mali.
Habang yakap ko si Daisy, habang ramdam ko ang hininga niya sa dibdib ko, alam kong hindi lang kami ang gising sa gabing iyon.
May matang nagbabantay.
May aninong sumusunod.
“Zhien…” mahina niyang bulong habang mas hinihigpitan ang yakap niya. “Bakit parang ang bigat ng pakiramdam ko?”
Hinaplos ko ang buhok niya at hinalikan ang sentido. “Andito lang ako. Safe ka. I promise.”
Hindi ko sinabi sa kanya ang nararamdaman kong panganib. Ayokong sirain ang sandaling ito.
Sa bawat ngiti niya, sa bawat tawa niya iyon ang dahilan kung bakit handa akong sumugal sa lahat.
Pero biglang may yabag. Mabigat. Hindi nagtatago.
Tumigil ang mundo.
Dahan-dahan akong tumayo, inilayo si
