“NOTES IN A CUP”

CHAPTER 11

Chapter 11: The Promise of the Land of Dawn

Sa loob ng *The Note Corner*, parang tumigil ang oras. Kahit malayo sa city at hindi kasing moderno ng *Bean & Books*, mas ramdam ko ang "home" dito. Siguro dahil wala na kaming kailangang itago. Wala nang anonymous notes, wala nang taguan ng identity.

"So, ito na pala ang bagong 'office' mo?" tanong ko habang nililibot ang tingin sa mga shelf ng lumang libro.

"Small start, pero at least, amin ito," sagot ni Liam habang ginagawa ang paborito kong iced americano. "At dito, walang magtatapon ng mga notes natin."

Naupo kami sa labas ng shop, pinapanood ang paglubog ng araw. Magkaiba na ang langit dito—mas kitang-kita ang mga bituin kaysa sa Maynila. Pero may isang bagay na hindi nagbabago: ang pagiging komportable ko sa tabi niya.

"Jana," seryosong tawag niya. "Alam mong mahirap ito, 'di ba? Five hours ang byahe. Hindi tayo laging magkikita sa personal."

Kinuha ko ang phone ko at binuksan ang ML app. Ipinakita ko sa kanya ang screen kung saan naka-lobby na ang aming mga heroes.

"Sabi ko sa 'yo, 'di ba? Hindi lang naman sa café ang mundo natin. We have the Land of Dawn. Every night, 9 PM, kahit anong mangyari, mag-duo tayo. Ako ang Lunox mo, at ikaw ang protector ko."

Ngumiti siya nang tipid. "LDR na pala tayo? *Long Distance Ranking*?"

Natawa ako nang malakas. "Corny mo, Liam! Pero seryoso, kakayanin natin. History is built on long journeys and waiting. Kung ang mga bayani nga nakapaghintay ng dekada, tayo pa kaya?"

Hinawakan niya ang kamay ko—ang kamay na dati ay puro uling ng lapis at tinta ng pen, ngayon ay mainit na nakahawak sa akin.

"I'll make it worth the wait, Jana. Mag-iipon ako. Every month, ako naman ang pupunta sa Maynila. Kakain tayo sa lahat ng budget-friendly places na alam mo."

Sa gabing iyon, bago ako sumakay ng bus pabalik, naglaro kami ng isang huling match sa tapat ng shop niya. Kahit laggy ang signal sa probinsya, hindi kami natalo. Dahil sa bawat clash, alam naming may sumasalo sa amin.

Pag-akyat ko sa bus, nakita ko siyang kumakaway habang hawak ang vintage notebook na ibinigay ko sa kanya. Binuksan niya ang huling page at itinaas ito para mabasa ko:

> *"History isn't just about the past. It's about us, moving forward. See you at 9 PM, Admin."*

>

Napangiti ako habang unti-unting lumalayo ang bus. Hindi ito ang ending. Ito ang transition—ang preparation para sa pinaka-mahalagang chapter ng buhay namin.