Loved by Him

XVII. Comfort In His Presence

"Thank you," ani ng isang customer na binili ang isa sa mga portraits ni Derrick.

Inabot ng customer ang bayad niya kay Derrick at saka umalis. Nagpasalamat din si Derrick sa pagbili niya at tinago na ang pera saka umupo muli sa kaniyang silya.

Maliwanag ang sikat ng araw sa park na pinamamalagian ni Derrick ngayon. Dito muna siya gumagawa ng portraits at paintings habang wala pa siyang masyadong ginagawa habang semester break.

Sa hindi kalayuan ay pinanood niya ang paglalaro ng mga bata sa parke habang naghihintay ng susunod na customer. Nakailan na rin siya ngayong maghapon. Naalala niya noong mga panahong maliit pa si Johnny at dinadala pa niya rito. Mahilig pa silang maglakad-lakad dito habang tinitignan ang magagandang mga atraksyon. Tinuturo pa ni Derrick noon ang mga bagay-bagay at pina-a-identify pa niya sa bata ang mga kulay at binibilang pa nila ang mga ibong lumalapag sa kalsada upang kaniin ang mga bird seeds na kinakalat ng mga turista noon.

Nine years. Ganoon na pala katagal na kaniya si Johnny—ang dahilan upang nabago ang kaniyang buhay.

"Uhm, excuse me. Gumagawa po ba kayo ng portraits?"

Napabalikwas si Derrick sa kaniyang pag-aala-ala nang may dumating na customer sa booth niya, isang ginang dala-dala ang kaniyang apong sa tingin ni Derrick ay otso anyos.

"Ah, opo. I'm Derrick." Prinesenta niya ang kaniyang kamay sa ginang at magiliw na ningitian ito. "Ano pong maipaglilingkod ko?"

Sandaling nag-usap ang dalawa na parang magkaibigan habang inilalarawan ng ginang ang imaheng nais niyang iguhit ni Derrick.

"Ilalagay ko sana iyan sa sala namin bilang sorpresa sa kaniyang kaarawan. Sayang nga lang at sa araw pa kinabukasan ng birthday niya siya uuwi, OFW kasi siya sa China."

"Oh! Sayang nga. Pero mabuti na rin at nang mapaghandaan niya ang kinabukasan ng anak niya. Pasasaan pa at magsasama rin ho kayo."

"Hay, mangyari nawa ang sinabi mo sa madaling panahon. Ang dami na ring okasyong wala si Athena kapiling namin."

Kita ni Derrick ang lungkot sa mga mata niya habang nagkukuwento ng buhay niya. Habang nakikinig ay hiindi niya maiwasang makisimpatya sa ginang. Naiwan niya rin ang mga magulang niya sa Hawaii paglipat niya rito sa Pilipinas. Ilan taon na rin noong nagpaalam sila sa mundo, at nang maalala niya ito ay hindi niya maiwasang malungkot.

'Mahilig kasi ang anak ko sa mga paru-paro," kuwento pa ng ginang. "Hindi ba, Ken, lagi siyang nangongolekta ng mga portrait ng mga paru-paro para isabit sa kuwarto?"

"Opo, Nanay," pagsang-ayon naman ng bata, "mahilig po si Mama sa butterflies!"

"Oo nga, apo."

"Well, if that's the case, it's butterflies indeed, para sa mommy ni Ken, right, big boy? Ken pangalan mo?"

"Opo, Kuya." Tumango ang bata ng may ngiti.

Derrick's heart ached as he remembers how Johnny used to smile at him noong kaedad niya si Ken. "Okay! Magpaint tayo ng butterflies para kay mommy," he enthusiastically said as he called the little boy to go beside him. "Tulungan mo ako, ah?"

Tumango lang muli ang bata. Napangiti naman ang ginang sa gilid. "Mahilig po pala kayo sa bata, sir?"

"Opo. Actually, noon po kasi, kasali ako sa isang art club na tumutulong po sa mga ampunan. Nagwoworshops din po kami sa mga bata dati. Talagang napapasaya lang ako ng mga katulad ni Ken, their pure souls and big smiles brighten my day."

"Wow! Kaya pala ang galing mong gumuhit," puri ng babae.

"Salamat po."

"Hindi naman ho sa panghihimasok, pero may anak na ba kayo?"

"Opo. Isang lalaki. Ampon," kuwento ni Derrick, "nakita ko sa isang grocery store, nagkakalkal ng basura."

"Hay, kawawa talaga ang mga batang ganiyan. Buti isang katulad mo ang nakatagpo sa kaniya, ano?" nakangiting sambit ng matanda.

"Oo nga po, eh. Actually, kakabreak lang namin ng girlfriend ko noon that time. Issues, about myself."

"Ah, ganoon ba? Pasensiya na't pinagkwento pa kita. Mukhang masyadong personal."

"No worries. Parang, may gumawa talaga ng paraan para magkita kami. Maybe someone or something knows that we needed each other. Kailangan namin ang isa't isa para, maghilom."

"Siguro alam ng Panginoon na may mabuti kang puso kaya pinagkaloob niya sa iyo ang anak mo ngayon."

Ngumiti lang si Derrick. Kung mayroon man talagang Diyos ay hahayaan ba talaga Niyang mapunta sa kaniya ang isang napakabuting batang katulad ni Johnny?

Nanatiling tahimik si Derrick habang tinatapos ang painting.

"Oh, iyan na po. Tapos na po," ani Derrick nang matapos niya ang larawan. Pinakita niya ito sa ginang at sa apo nito na labis namang natuwa sa likha niya. Simple lang ang larawan ngunit labis nitong napasaya at napahanga ang maglola, lalo na ang bata.

"Kuya, ang ganda po!" puri ni Ken. "Ang galing niyo po talaga! Idol!"

"Naku, ang ganda nga! Maraming salamat, ah."

Napangiti naman si Derrick sa mga natuwa sa kaniyang obra. "Walang anuman po, Ma'am. Buti po nagustuhan niyo."

Matapos magbayad ay umalis na rin ang maglola dala-dala ang pinta. Hindi matanggal ang mga ngiti sa kanilang mukha, lalo na sa bata habang lumalakad palayo.

"Magugustuhan po ito ni mommy!" dinig pang puri ni Derrick mula sa bata na nagpangiti rin sa kaniya.

Nang makalayo na ang maglola ay bumalik na rin si Derrick sa kaniyang booth para ipagpatuloy ang iba pa niyang mga drawing. Nanatili siya roon sa park hanggang sa lumubog ang araw, saka lang siya nag-impake para makauwi na't makaluto ng ulam. Oo, alam niyang malaki na si Johnny at kailangan na niyang matuto sa sarili niya, pero hangga't nasa bahay niya pa, hangga't nasa poder niya si Johnny ay gusto niyang siya ang nagbibigay ng mga pangangailangan ng binata. Hangga't kailangan niya siya, hindi niya ito iiwan.

~•~

Masaya ang naging katapusan ng araw na ito para kay Derrick, marami siyang napasaya sa park kanina, at marami rin siyang nabenta. Masayang umuwi si Derrick dala-dala ang isang plastic ng fried chicken para ulam nila ngayong gabi. May mga gulay pa naman sa ref kaya ito na lang ang ipapareha niya rito.

Pagpasok niya sa bahay ay sumalubong sa kaniya si Johnny na nanonood ng tv.

"Hi, Dad," bati nito habang palapit sa kaniya. Hinalikan niya si Derrick sa pisngi at kinuha niya ang mga dala ni Derrick.

"Hi, baby," hinalikan niya rin ang pisngi ni Johnny.

Dinala na ni Johnny ang ulam sa kusina habang naghuhubad si Derrick ng sapatos sa may pinto. "How's your day, baby?"

"Ayos lang po, medyo boring," sagot ni Johnny habang sinasalin ang ulam sa isang plato. *Kayo po?'

"Tiring, but guess what? Ang daming nagpagawa ng portraits sa akin."

"Wow! Ang galing niyo po talaga," ngiti ni Johnny.

"Ako pa!" ngiti niya habang tinatanggal ang mga butones ng kaniyang polo. Pabagsak siyang umupo siya sa sofa at nagpahinga sandali habang naghahanda si Johnny ng pagkain. "Nagsaing ka na ba, love?"

"Opo, Dad."

Napabuga si Derrick ng hangin at napasandal sa sofa. "Buti naman," he breathed out with much relief, throwing his head back to the couch.

"Kakain na po ba kayo, Dad?"

"Later," ani Derrick, "just...give me some time to rest a bit."

"Sige po. Ihahanda ko lang itong ulam."

Nanatiling nakaupo si Derrick habang hinahanda ni Johnny ang hapunan. Dinig ang pagkalantog ng mga pinggan habang inaayos ni Johnny ang hapag. Parang noon lang ay siya ang naghahanda palagi ng mesa, ngayon si Johnny na ang magpe-prepare nito.

"Dad, kain na po," pagtawag ni Johnny nang matapos ang pag-aayos ng mesa.

"Okay. Be there in a bit," ani Derrick saka tumayo na para puntahan si Johnny.

Nang makarating sa kusina ay nakita na nga niyang nakahanda ang hapag, pati ulam at kanin ay nakahain na rin.

Napangiti si Derrick nang makitang ayos na ang mesa. Lumapit siya kay Johnny at hinalikan ito sa ulo. "Thanks for setting the table."

"Walang anuman po," ngiti ni Johnny at dumantay ss dibdib ni Derrick. "Halika na po. Kain na po tayo."

"Okay. Lulutuin ko lang muna iyung gulay para may sabaw tayo."

Tumungo na nga ang dalawa sa kusina para maghapunan. Mabilis lang na nagluto si Derrick ng beans pampartner sa fried chicken saka hinanda na ito sa mesa saka na sila nagsalo sa hapunan.

Kinuwento ni Derrick ang mga nangyari kanina sa park habang nagbebenta ng paintings niya. Kinuwento niya sng nakikalala niyang maglola kanina at ang mga naikuwento nila sa kaniya.

"Ken loves my art so much. Nagpagawa siya at ang lola niya ng butterflies, and I gladly accepted their request. Kinuwento pa niya habang gumagawa ako ang mga happy memories nila ng mommy niya. So happy to see such enthusiastic children like him. Sana ay lumaki siyang mabuting tao."

Napangiti si Johnny habang nakikinig sa kuwento ni Derrick. Namiss din niya bigla ang nanay niya at habang nagkukuwento siya ay nanunumbalik din ang masasayang ala-ala nila ng kaniyang ina.

"Miss mo na nanay mo, ano?"

"Opo," sagot naman ni Johnny.

"I'm sure she misses you too."

"Gusto mong dalawin natin siya? I know her house," suhestiyon ni Derrick

"Hindi na muna," ani Johnny na ikinagulat ni Derrick.

"Bakit naman? Ayaw mo bang dalawin nanay mo? I thought you miss her?"

"Saka na lang po. Maybe sa birthday niya."

"Good idea. And maybe marami rin siyang ginagawa ngayon."

Matapos maghapunan ay nahiga si Johnny sa kaniyang kuwarto, nakasandal sa malaking teddy bear na niregalo ni Derrick noong kanyang ikasiyam na kaarawan. Ang kay Derrick naman ay nakasara sapagkat may ginagawang bagong proyekto si Derrick. Ang kaniyang mga tuhod ay nakataas kalebel ng kaniyang dibdib, doon ay nakalapag ang kaniyang cellphone na nakaopen sa YouTube app na nagp-play ng mga music videos.

Nagsayaw ang mga makukulay na liwanag sa kaniyang mukha habang binabalot siya ng mga tugtugin mula sa kaniyang phone.

"Hoy, Juanito!" habang nanonood ay biglang may nag-notify sa phone niya. Agad niyang binuksan an message at nakitang kay Theodore pala galing iyon. Agad naman niyang nireplyan ito.

"Bakit?" reply ni Johnny kay Theodore. "Ano kailangan mo?"

"Bakit mukhang ang sungit mo ngayon?"

"Hindi naman, ah. Why are you messaging me though?"

"Wala, nangangamusta lang. Gala tayo bukas?"

"Na naman? Saan?"

"Kahit saan lang. Liwaliw. Simula kasi noong mag-graduate tayo na-stock ako dito sa bahay eh. Nakakaboring kaya!"

Lihim na napangiti si Johnny. Kung may isang bagay siyang alam tungkol sa kaibigan ay madali itong mabored, lalo na sa klase. Mabuti na lang at hindi ito pasaway noong highschool days nila kaya kahit medyo mababa ang mga tests nito ay nakapasa naman.

"Ikaw? Maiistock ss bahay?" sarkastikong reply ni Johnny. "Maniwala."

"Sige na, Johnny."

"Wala ako sa mood," reply ni Johnny ay binalik niya ulit sa YouTube ang application niya.

"KJ!" Napatawa naman si Johnny sa sinagot ng kaniyang kaibigan. Nilagay na lang niya sa "do not disturb" setting ang phone niya at bumalik sa pagpapatugtog ng mga musika.

Habang nakikinig ay biglang nagkaroon ng sudden curiosity si Johnny na mag-research tungkol sa architecture. Parang gusto kasi niyang mag-advance study bago magsimula ang college. Inisa-isa ni Johnny ang mga dapat na alam niya tungkol sa architecture.

Habang nakikita niya ang mga lesson sa videos at nakikita niya ang mga building na naitatayo ng mga architect ay lalong lumalalim ang interes niya sa naturang kurso, idagdag pa ang pangarap niyang mapatayuan ng sariling bahay ang nanay niya pagdating ng araw.

"Ah, ganito pala iyon," aniya sa sarili.

Nagdaan ang maghapon at nanatili si Johnny sa loob ng kuwarto niya. Inabala niya ang sarili niya sa pagreresearch sa naturang kursong kumuha ng kaniyang interes.

"Ah, ganito pala ito," aniya nang makapanood siya ng mga videos tungkol sa architecture. Pinag-aralan niya ang kurso hanggang sa mapagod ang kaniyang mga mata. Tinabi niya ang kaniyang cellphone at nahiga na siya sa kama niya, ngunit kahit anong gulong niya ay hindi pa rin ito makatulog, tila naging matigas na kahoy ang malambot na kutson sa pakiramdam niya.

Napabalikwas si Johnny sa pagkakahiga nang hindi niya maramdaman ang antok sa kaniyang sistema. Sa pagdilat ng kaniyang mata ay nakita niyang bukas ang pinto ni Derrick. Doon ay naisip niyang sa ama na lang makitulog. Sigurado naman siyang papayag siya.

Tumayo na nga siya at naglakad palapit sa bukas na kuwarto. Ang malimlim na liwanag mula sa sinah ng buwan na simisiwang sa pinto ni Derrick ay tila isang imbitasyon sa kaniya sa yakap ng kaniyang pinakamamahal.

Marahan niyang tinulak ang pinto pabukas, ang langitngit ng mga screw nito ay mahina para mapansin. Sa pagbukas ng pinto ay agad niyang nakita si Derrick, mahimbing na natutulog ng hubo, ang katawan ay nanggingintab sa ilalim ng sinag ng buwan.

Napangiti siya pagkakita sa taong mahal niya, ang taong may yakap na nakakapagbigay sa kaniya ng kapayapaan. Marahan siyang naglakad at lumapit sa higaan ni Derrick at naupo rito. Pinagmasdan ang payapa nitong mukha, ang ngiti niyang napakaganda.

Sa antok ay dumapa na lang si Johnny sa ibabaw ni Derrick, dahilan para maalimpungatan ito. Nilibot ng lalaki ang kaniyang mga mata hanggang sa makita niya si Johnny sa ibabaw niya, nakahiga at natutulog na. Isang ngiti ang gumuhit sa kaniyang labi nang makita si Johnny na nakasubsob muli sa kaniyang dibdib.

"Johnny? What are you doing in my room?" pagtataka niya.

Sa lalim ng tulog ni Johnny sa dibdib niya ay hindi na nito napansin at sinagot si Derrick, bagkus ay ngumiti at umungol lang ito habang pinagsisiksikan ang mukha niya sa matitipunong dibdib niya, the same way Johnny used to do when ha was little.

Labis ang pagtataka ni Derrick nang makita ang ayos ni Johnny sa ibabaw niya, the confusion quickly changing into affection. Napangiti rin si Derrick habang pinagmamasdan ang payapa nitong ekspresyon, maging ang bukas niyang pinto.

"Had I left my door open?" tanong niya sa sarili habang inaalala kung nasara nga niya ba ang pinto kanina.

Muli siyang pumaling sa nakahigang binata sa dibdib niya, watching how his features soften under the spell of sleep.

"Hay, how could I leave you alone?" napailing na lang siya at napangiti.

His eyes lazily scanned Johnny's features, his hair, his cheek, nose, down to the dip in his hip where his arms used to wrapped around during countless nights they had slept together.

Dahan-dahan niyang inangat ang isa niya pang kamay at pinatong ito sa ulo ni Johnny. Hinaplos niya ang malambot niyang buhok ng marahan, combing througg the soft strands as those pass through his fingers.

A flood of memories suddenly surged into him as he caressed Johnny's hair—late night talks, crayon markings on white walls, giggles bouncing around the corridors habang nagtataya-tayaan silang dalawa around the house, only the two of them and the love that binds them eversince that night they found each other. Lahat iyon nanumbalik kay Derrick, kasama ng mga ala-ala ngayon nagbibinata na si Johnny—ang pag-amin niya, ang unang beses na halikan niya si Johnny sa labi— it all flooded him and his heart with love and pride at the young boy he had raised.

Nanumbalik bigla ang tanong niya kanina sa sarili. Maiiwan niya ba talaga si Johnny? Even his own heart shouted 'no' for an answer. Kahit na alam niyang anak niya lang si Johnny, kahit mali itong namamagitan sa kanila, kahit alam niyang kailangan ding pakawalan ng magulang ang anak. Still, he can't just leave this young man he'd come to love that easily.

Sinakop ni Derrick ng kaniyang bisig amg baywang ni Johnny at lalo pang inilapit sa kaniya, dahilan para mas dumiin ang mukha niya sa kaniyamg dibdib. Dumukwang muli siya at tinaniman ng halik ang noo ni Johnny, na sinundan ng haplos ng kaniyang kamay.

"I'll never leave you, love," he mindlessly murmured, closing his eyes as he pressed a gentle kiss above Johnny's head. "Daddy's always here for you."

Derrick close his eyes and throw his head against his pillow, allowing Johnny's face press deeper into his chest, hiding its serene expression and the natural light blush in his cheeks into the warm bulge. "Sleep tight, sweetheart," he whisperred more softly, barely audible in the sullen place.

Alam niyang hindi habangbuhay ay mababantayan niya si Johnny. Ngunit habang pwede pa, hangga't kaya niya, hanggang kailangan siya, gusto niyang alagaan ito at samahan, doesn't matter kahit malaki na siya. Mamahalin niya ang binatang itong muling nagturo sa kaniya magmahal.