Loved by Him

XIII. Resolved

Sa mga sumunod na araw mula noong may mangyari sa kanila ay lalong naging malapit si Johnny at Derrick sa isa't isa. Halos gabi-gabi nang kay Derrick si Johnny natutulog, hanggang sa paggising ay magkasama pa rin sila, halos hindi naghihiwalay kapag nasa bahay silang pareho.

Mas napapadalas na rin ang mga kaganapan sa pagitan nilang dalawa tuwing gabi. Halos gabi-gabi na rin sila magniig, at bilang lang sa isang kamay ang mga gabi na hindi sila magkasama sa kama.

Isang umaga ay magkasama na naman sila sa almusal. Masaya nilang pinag-usapan ang mga nangyari nitong mga nakaraang araw ang mga bagong gawa ni Derrick sa art shop nila, mga bagong hilig na natutunan nila, mga kalokohan, kung anu-ano.

"Buti ka pa, Dad, ang dami mong achievements! Kaya proud ako sa iyo, eh," puri ni Johnny sa ama.

"Ikaw rin kaya? Since grade school, achiever ka na! Best in Math, best in English, nanalo ka pa sa Mathematics competition last year!" buong pagmamalaki ni Derrick sa anak. "Oh, di ba? Magaling din ang baby ko!"

"Mana ka siguro kay Nanay Gina mo?" sabi pa ni Derrick, "Ako nga eh nahihilo sa mga sinosolve mo noong highschool ka pa. May pa-polynomials pa iyang math na iyan na halos magpabaliw sa akin noon, samantalang ikaw eh, minamani mo lang," tawa ni Derrick.

"Medyo mahirap din iyun, Dad. Siguro nasa pag-iintindi na lang iyon."

"Siguro nga. Hay, naalala ko tuloy noong nagcu-cutting pa ako noong highschool pa ako. Math na kasi huli naming subject noon eh, kaya tinatakasan ko na iyon kadalasan."

"Grabe," nanlaki ang mga ni Johnny sa gulat, "ginagawa niyo po pala iyon?"

Napalakas na naman ang pagtawa ni Derrick nang maalala na naman ang nakalipas niya. "Minsan lang naman, mga...twice a week siguro. Hindi rin naman ako gaanong bulakbul na estudyante ano?"

"Wow! Minsan ha?" panguuyam ni Johnny. "Grabe iyung twice a week!"

Napahalahak naman ang dalawa ng malakas habang patuloy na kinukwento ni Derrick ang mga kalokohan niya noon. Pinayuhan din niya si Johnny na huwag tularan ang mga iyon na sigurado naman niya na susundin nito. Nagpatuloy ang kanilang pag-uusap hanggang matapos ang kanilang almusal. Nagtulungan sila muling maglinis bago umakyat sa mga kuwarto nila para maghanda sa kaniya-kaniyang mga araw.

~•~

Isang araw ay sinama ni Derrick si Johnny sa isang art fair sa isang mall. Nandoon din ang ilan sa mga kasamahan niya dati sa Atelier, na sasali sa mga contest. Nandoon lang sila para mamasyal at makalimutan ang mga problema sa school panandalian.

Wala pang pasok sa unibersidad dahil semester break kaya naisipan muna ni Derrick na gumawa at magpakomisyon ng kaniyang mga pinta para may mapagkakitaan habang wala pa ang simula ng susunod na semester. May sinet up silang maliit na booth para doon maghintay sa mga gustong magpagawa ng mga portraits. Dinisplay na rin ni Derrick ang ilan sa mga ginawa niyang mga painting at pencil sketches na talaga namang nakakamangha sa ganda.

Habamg wala pang lumalapit sa kanila para magpagawa ng pinta ay nag-usap muna sina Derrick at Johnny. Sa gitna ng ingay ng event ay may pamilyar na mukha ang sumulpot sa harap ng booth nila.

"Hey, Derrick!" bati ni Amanda nang mapadaan ang dalawa sa pwesto nila. Isang malaking ngiti rin ang binalik ng dalawa.

"Hi, Amanda," ngiti rin ni Derrick.

"Hi Johnny! Wow, father and son duo, ah!"

"Hello po, tita Amanda," ngiti naman ni Johnny sa kaniya.

"Wow, binata na pala itong baby Johnny namin, oh. Mana sa tatay oh, pagkaguwapo."

"Salamat po, Tita."

Napangiti na lang si Derrick. "Maganda, 'ka mo," bulong ni Derrick sa sarili na tila narinig ni Amanda.

"Johnny oh, may side comments Daddy mo," napatingin di Amanda sa gawi nito.

"Ah, wala," pagtanggi ni Derrick, nakangiti niyang hinila si Johnny sa kaniyang yakap, "siyempre parehas kaming guwapo, like father, like son!"

Natawa naman si Amanda sa mga hirit ni Derrick. "Hay nako. Sa bagay, guwapo ka naman talaga, mahangin nga lang."

Nagkamustahan pa sila sandali habang wala pang lumalapit kay Derrick. Nagkuwento sila ng mga memories nila noon sa Atelier bago nalipat ang topic kay Johnny.

"Hay, sa bagay. Baka bukas makalawa magulat ka na lang na may nililigawan nang dalaga si Johnny."

Natawa naman si Derrick. "Don't give him ideas, Amanda. Hindi ko pa ito pinapayagan ngayon. Baby pa rin ito para sa akin," sabi niya, sabay hapit kay Johnny palapit sa kaniya. "Saka ako lang ang mahal nito, hindi ba, baby?"

Pinamulahan ng mukha si Johnny sa pinagsasabi ni Derrick. "Dad, naman! Kung anu-ano sinasabi!"

Natawa si Derrick. Hinapit niya pa si Johnny ng mas malapit sa kaniya at yinakap ito ng mahigpit. "Ito talagang baby ko."

Napahagikhik na lang si Amanda sa kakulitan nilang dalawa. "Hay, maiwan ko na nga kayo. Baka nakakaistorbo ako sa bonding ninyo mag-ama, eh."

"Sige, Amanda. Good luck sa paintings mo."

"Thank you!"

Pinagmasdan nila si Amanda hanggang mawala ito sa kanilang paningin. Nang mangyari nga ay kumislot si Johnny para makatakas sa yakap ni Derrick saka hinarap ito.

"Dad, ano iyon?" takhang tanong ni Johnny, bakas s mukha ang konting inis.

"Wala," ngiti ni Derrick.

"Ang kulit mo Dad talaga, eh."

Natawa si Derrick pagkakita ng kunot na noo ni Johnny. Ningitian niya ito na parang nagpapacute na bata para maabswelto sa kasalanan.

"Anong ngiti iyan?"

"Wala lang. Ganyan pala ikaw kapag naiinis?"

Kumunot ang noo ni Johnny sabay irap. "Ewan ko sa iyo, Dad!"

Panay hagikhik lang si Derrick habang pinapanood na magtampo ang anak.

Mabilis na lumipas ang oras at marami na ring nagawa at nabentang portraits si Derrick. Napuno ang kanilang lugar ng mga portraits na makukulay na nagpahanga naman sa mga nadaan. Nakabenta rin siya ng ilan sa kaniyang mga gawa sa mga turista.

"Galing mo talaga, Dad. Ang daming bumili sa iyo, oh," puri ni Johnny sa ama.

"Siyempre, nandito lucky charm ko," niyakap ni Derrick si Johnny sa baywang nito.

"Saka magaling na painter ka rin naman, Dad."

"Thank you. That means a lot to me."

Lumipas ang ilan pang mga oras ay marami na ring nabenta sina Derrick at Johnny na mga portraits. Tuwang-tuwa ang mga customer nila sa mga obra ni Derrick na ayon sa kanila ay tila raw may sariling buhay.

"Thank you," sabi ni Derrick sa isang customer niya na binili iyung rose garden painting niya.

"Iyan, anak. Marami na tayong nabenta," maligaya niyang saad habang inaayos ang iba sa kaniyang mga painting.

"Maganda naman talaga kasi ang mga gawa mo, Dad. Natural lang na maraming bibili."

"At nandito rin ang lucky charm ko," nilapitan ni Derrick si Johnny sa kaniyang upuan ay niyakap ito.

"Sweet naman ng mag-amang ito," nagulat ang dalawa nang biglang may dumating na isang magandang babae sa stall nila. Maganda ang pagkakaayos ng kulay kayumanggi niyang buhok na abot hanggang dibdib. Matingkad rin ang pagkakulay rosas ng mga labi nito na bumagay sa maputi niyang kutis.

"Cassandra?" hindi halos makapaniwala si Derrick nang muli niyang nakaharap ang kaniyang ex-girlfriend. Sa totoo kang ay nakokonsensya pa rin siya sa ginawa niyang pag-iwan sa kaniya at sa iba pa niyang nagawang kasalanan dito, at mahal pa rin naman niya ito, sa totoo lang.

"Hi, Derrick," kalmadong bati ng babae, nakangiti at nakapostura. "I never expected that I would see you again here!"

"Oh, yeah! Just hanging around, while the university's on break," ngiting pilit ni Derrick, magkahalong saya at kaba ang nadarama. "Kamusta ka na pala?"

"Here, still as beautiful as always. But seriously, I miss you so much since things...ended between us," tila natunaw ang ngiti ni Cassandra.

Nawala rin ang ngiti ni Derrick sa kaniyang mga labi nang makita ang lungkot at panghihinayang na hindi rin naitago ni Cassandra. Nagdaan ang ilang sandali nang hindi nagsalita ang dalawa, hanggang sa napagdesisyunan na ni Derrick na putulin ang katahimikan.

"Yeah, things really didn't work out well with us, and all the blame's on me. I'm sorry for leaving things broken and messy between us. I just don't know how to manage my own problem without...hurting you more."

Isang buntong hininga ang kumawala sa dibdib ni Cassandra. Sa totoo lang ay mahal pa rin niya si Derrick, pero baka nga, hindi sila ang para sa isa't isa. "It's in the past now, babe. No need for apologies. Maybe, it's just that we're not meant together," malumanay na sabi ni Cassandra.

"I... guess so. But you're still somebody special to me."

"You also special to me," halos mangilid na ang mga luha ni Cassandra. "You've been such a faithful and awesome man to me for eight years. But I still hope this wouldn't be the end of us."

"Yeah, of course. I would like to hang out with you sometimes, if it's fine?"

Ngumiti si Cassandra sa suhestiyon ni Derrick. "I would, like that." Inabot ni Cassandra ang kamay nito kay Derrick.

"Friends?" na siya rin namang tinanggap ng lalaki.

"Friends," ngiti ni Derrick. "We've always been."

Nagpalitan sila ng mga ngiti habang pinapalaya ang kanilang mga puso sa sakit. Napagkuwentuhan din nila ang kanilang nakalipas, ay habang nagtatawanan ay dahan-dahan na nilang napapalaya ang isa't isa.

"Oh, by the way. Cassandra, this is my...son, Johnny," pakilala niya kay Johnny na abala sa kaniyang phone.

"Hello there, cutie," bati ni Cassandra kay Johnny.

Inangat ni Johnny ang kaniyang ulo upang katagpuin si Cassandra. "Hello po," maiksi at magalang niyang bati ng may ngiti.

"Such a handsome duo. Oh, I'm afraid I have to go now. Can't be late for the floral parade," paalam ni Cassandra, "bye boys."

"Sige, Cass. Goodbye," paalam rin ni Derrick bago mawala si Cassandra sa paningin niya.

Pagkaalis ni Cassandra ay bumalik na rin si Derrick sa kanilang booth. Nang mapadako ang kaniyang mga mata kay Johnny ay napansin niya ang biglang pananahimik nito.

"Johnny, ayos ka lang?" nilapitan ni Derrick ang anak sa silya nito.

"Opo," ngiting pilit ng binata, ngunit bigong maitago ang kalungkutan na nakatago sa likod ng mga ngiti nito.

"Cassandra's my ex," pag-amin nito. "Pero malinaw na sa amin na hindi kami para sa isa't isa. For now, we're just friends. Kaya wag ka nang magselos diyan. Ikaw lang ang mahal ko."

"Hindi naman po ako magseselos. Alam ko naman na babae pa rin ang gugustuhin mo pagdating ng araw."

Nawala ang ngiti ni Derrick sa nasabi ng anak. Alam niyang may tsansa ngang mangyari iyon, pero ayaw niya muna ito isipin sa ngayon.

"Haven't I told you na sa iyo na ako?" pangako ni Derrick.

Isang sinserong ngiti ang pinakita ni Johnny. "Alam ko po. Pero I want you to know that I will never be an obstacle to your happiness. If one day makahanap ka ng babaeng mamahalin mo't mamahalin ka rin, susuportahan kita. Alam ko naman na hindi magtatagal ang ganitong relasyon natin, eh."

Napabuntong hininga na lang si Derrick kasi alam niyang tama ang sinasabi ni Johnny. "Anak, kahit anong mangyari, lagi mong tatandaan na mahal kita, at masaya akong kasama kita. Kung dumating nga ang panahon na magmahal ako ng iba, o ikaw ang magmahal ng iba, wala pa ring magbabago sa pagtingin ko sa iyo."

Lalo pang lumapit ai Derrick at niyakap ang anak ng mahigpit sa mga braso nito. Bumulong siya sa tainga nito. "No matter what happens, you will be the one who holds my heart. It would be the end of me if I leave you."

Isang ngiti ang lumitaw sa labi ni Johnny nang maramdaman ang kasiguraduhan sa kaniyang ama.

Nagpatuloy ang maghapon at mas marami pang nagawa at nabentang mga pinta si Derrick. Tuwang-tuwa ang dalawa nang makita ang dami ng napagbentahan nilang mga portraits. Nang maubos ang mga gamit nila ay nagdesisyon na silang magligpit. Matapos niyon ay napagpasyahan muna nilang mamasyal habang ongoing pa ang event.

Nabusog ang kanilang mga mata sa mga makukulay na likha ng mga lumahok sa art fest. Sa kanilang pamamasyal ay napadako sila sa isang karaoke. Maraming tao ang nagkukumpulan sa karaoke, may mga sintunado, may medyo magaling.

"Gusto mang subukan?" napansin ni Derrick na interesado ang binata sa mga nagkakantahang mga tao. Tila ba nahahalina si Johnny sa musikang nanggagaling sa karaoke.

"Kung pwede po."

"Of course," masayang banggit ni Derrick.

Dinala ni Derrick ang anak sa karaoke. Saktong kakatapos lang kumanta ng nandoon kaya pinakiusapan niya kung pwede hiramin ang mic mula sa kaniya.

"Thank you," matapos ibigay ang mic kay Derrick ay umalis naman ang mga lalaki at naupo sa isang bangko. Ibinigay naman ni Derrick kay Johnny ang microphone at ang songbook.

"Pili ka na ng kanta, John."

"Sige po," tango ni Johnny. Kinuha na rin niya ang songbook at pumili ng kanta. Nang makahanap na siya ng kanta ay ibinigay niya ang number sa ama nang maisalang ito sa karaoke.

Nagsimula nang tumugtog ang kanta at sinimulan na ring sundan ni Johnny ang mga liriko. Nagulat naman si Derrick nang biglang lumabas mula sa labi ni Johnny ang isang magandang tinig na nakabighani sa kaniya at sa mga tao sa paligid.

Habang patuloy na kumakanta si Johnny ay nagsisimula na ring lumaki ang nakakumpol na tao sa paligid nito. Para siyang nasa gltna ng isang entabladong napapalibutan ng mga taganood na hangang-hanga sa kaniya.

"Hindi ba iyan yung ampon ni Derrick?" sabi ng mga dating kasamahan ni Derrick sa Atelier na nandoon. ”Grabe, ang galing kumanta."

Naghalo ang mga bulong ng mga taganood sa mala-anghel na boses ng umaawit na binata sa gitna nila. Nagulat ang lahat ng biglang naabot ni Johnny iyung mga matataas na nota, pati si Derrick ay napapanganga na rin sa husay ni Johnny.

"You make feel like, I've been locked out of heaven, for too long..."

Nanlaki ang mga mata ni Derrick nang marinig niya ang mga birit ni Johnny na napakataas.

"Anak ko iyan! Sige lang baby!" sigaw ni Derrick habang pumapalakpak kasama ng madla.

"Spend the rest of my days here..."

Nakisayaw ang mga taganood habang kumakanta si Johnny sa gitna nila. Nang matapos ang tugtugin ay nagsipalakpakan ang mga tao, hangang-hanga sa talento ni Johnny. Naramdaman naman ni Johnny na may mabigat na lalaking umakbay sa balikat niya.

"Ikaw ha, di mo sinasabing may tinatago ka palang talent! Ginulat mo ako," ani Derrick, nang maakbayan niya si Johnny. "Glad you found your own art."

Hindi pa rin makapaniwala si Johnny sa nagawa niya. "Ako nga rin po, eh. Di ko rin alam na magaling pala akong kumanta."

Hinalikan ni Derrick sa pisngi si Johnny at saka tumawa ng may kalaliman. "Well, ganon talaga. Minsan, hindi natin agad malalaman na may talent tayo agad-agad. Kailangan may magpu-push sa iyo para magawa mo yung akala mo di mo kaya. Kita mo! Andami mo na agad fans!"

Ningitian nila ang isa't isa habang magkaakbay. Nagpatuloy pa sila sa sa paggagala sa event hanggang sa magdilim. Nang magkagayo'y bumalik na sila sa booth nila kanina para ligpitin ang iba pa nilang mga gamit na nandoon saka umuwi na lulan ng kotse ni Derrick. Sa loob ng kotse ay patuloy pa ring pinupuri ni Derrick si Johnny sa bago nitong talento, na napunta na naman sa kabastusan ang usapan na sinimulan ni Derrick.

"Gusto mo gabi-gabi ka pang mag-practice dito sa mic ko," ngisi ni Derrick kay Johnny.

"Dad, ang bastos mo!" pinandilatan ni Johnny ang ama nang maunawaan ang biro nito. "Humihirit ka na naman, ah."

"Uy, hindi," tumawa si Derrick, "siyempre pag magaling, kailangan nagpa-practice para lalo pang gumaling!"

"Ewan ko sa iyo, Dad," binalik ni Johnny ang tingin nito sa daan.

Tumawa na lang si Derrick habang pinagpatuloy ang pagmamaneho pauwi. Pagdating sa bahay ay agad nilang inayos ang mga gamit nila at sinimulan na rin ni Derrick ang paghahanda sa hapunan pagkatapos.

~•~

Matapos ang masayang hapunan ay nagdesisyon na si Derrick na magpahinga sa kaniyang kuwarto. Lingid sa kaalaman ni Derrick ay sinusundan na pala siya ni Johnny papunta roon, hustong makitulog muli. Dahil may mga ilang talampakan din ang pagitan ng paglalakad nila at hindi ito napansin ni Derrick.

Nakasimangot na lang na tumuloy si Johnny sa kaniyang kuwarto kung saan na lang siya matutulog mag-isa. Nasa pintuan na sana siya nang biglang lumabas muli si Derrick sa kaniyang kuwarto. Siguro may nakalimutan.

"Oh, Johnny," tiningnan muli ni Derrick ang mga malatopaz na mata nito. "May kailangan ka pa ba, anak?"

Naging kulay rosas muli ang mga pisngi nito nang humarap si Derrick sa kaniya na nakabukas ang polo.

Isang naguguluhang tingin din ang binato ni Derrick sa anak niya. Pilit niyang iwinawaksi ang mga naiisip niya. "Wanna sleep with me again?"

Nagulat man, hindi maitatanggi ng pamumula sa mukha ni Johnny. Ito ang side ni Johnny na nakatago sa lahat, ang side na tanging si Derrick lang ang nakakakita.

Pinanood ni Derrick ang paggalaw ng mga mata ni Johnny palibot sa kaniyang katawan. Hindi niya alam kung nagpapacute ba o hinuhubaran na siya ng kaniyang mga mata.

Mas lumapit pa si Derrick kay Johnny, the smile still on his face. When his distance from Johnny is only a few inches away, he charged in, catching Johnny off guard as he got hold of his slender waist, the younger gasping in surprise.

Tumitig si Derrick sa mga asul na mata ni Johnny, kung saan niya laging nakikita ang pagmamahal na laging nandoon para sa kaniya. Kita niya ang kaba sa likod ng mga ningning nito. Maging siya ay nagulat din sa inakto niya. Para pakalmahin na lang ang anak, at ang sarili, ay hinalikan ni Derrick ang noo nito ng marahan.

"Hey, don't stress out," mahinahong bulong ni Derrick, his voice sounding more soothing and reassuring than seducing. "I'm sorry. I didn't mean to misread you."

Nanatiling nakatitig si Johnny sa mga mata ni Derrick, at doon ay muli niyang nakita ang kasiraguhang laging nandoon.

Kita rin ni Derrick ang antok sa mukha ni Johnny, at kung paano siya dumantay sa katawan niya. Alam niya agad kung ano ang gusto ni Johnny, kaya agad niya muling yinakap si Johnny at hinalikan sa noo.

"I wait for you in my room," bulong niya at bumalik sa kaniyang kuwarto nang hindi sinasara ang pinto.

Naghintay si Derrick sa kaniyang kama para kay Johnny, as usual nakahubad siya hanggang sa isang maluwag na boxers lang ang suot niya. Sandali pa ay pumasok na rin si Johnny sa kaniyang kuwarto, nakapajama ng kulay light brown at sando, ang kaniyang madalas na pantulog.

"Hi, love," bati ni Derrick pagpasok niya.

Napangiti si Johnny sa malalim na boses ng kaniyang pinakamamahal na ama-amahan. Nang walang sabi-sabi ay umakyat si Johnny sa kama at nahiga sa tabi ni Derrick. Niyakap niya ang hubad na katawan ng kaniyang ama at humilig sa dibdib nito.

Awtomatikong niyakap ng mga bisig ni Derrick ang katawan ni Johnny at kinabig ito ng mas malapit sa kaniyang katawan. Sa ginawa niyang iyon ay ramdam agad ni Derrick ang init ng yakap ni Johnny, ang binata'y gayundin ang nararamdaman sa tuwing kayakap ang ama, na agad nakatulog doon sa ibabaw ng katawan ng kaniyang ama.

Napangiti si Derrick sa tinuran ng malambing na anak, na hanggang ngayo'y hinahanap pa rin ang comfort sa kaniyang mga yakap. Habang natutulog si Johnny sa ibabaw niya ay biglang napaisip si Derrick kung paano kapag dumating ang panahong hindi na nanaisin ni Johnny ang maging ganito kalapit ang kaniyang anak sa kaniya, kung sakali ngang makahanap na siya ng magmamahal sa kaniya, at mamahalin niya rin ng higit pa sa pagmamahal na mayroon siya ngayon. Pero alam din niyang hindi magbabago ang pagmamahal ni Johnny sa kaniya kahit anumang mangyari.

"Nandito lang si daddy para sa iyo, anak. No matter what," bulong niya bago matalo ng antok at makatulog na rin.