KARAN DEMİRHAN
Vücudum yanıyor,
Burnuma Mercan’ın teninden yayılan nefis bir çiçek kokusu geliyor. Ferah, bir kır bahçesinden yayılmış bahar habercisi gibi. İnsana cenneti hatırlatan bir kokuya benziyor. Nefesimde yayılan viskinin acı ve tatlı karışımı koku benimle onun arasındaki uzun köprünün belki de derin ve büyük kanıtı ancak bir kara delik misali ona doğru çekilmekten kendimi alıkoyamıyorum. Ona durmadan sorduğum ve hazır olup olmadığını yokladığım tüm sorular aslında benim kendime yönelttiğim sorulardan ibaretti, ne ona hazır mıydım? Bu pürüzsüz tene, bu benim kim olduğumu bilmeyen güzelliğe... Ben hazır mıydım?
Burnunun ucu benim burnumun ucu ile temas ettiğinde gözlerini kapattı, benden korkmuyordu ancak benim ona sert davranmam dan korkuyordu. Belki de bunu yapabilirdim, ona
