Sold To Rafael (TAGALOG)

CHAPTER 7

DOUBT

I have been through a lot in life. I have gone through many misfortunes. Lahat-lahat ng pasakit sa mundo nararanasan ko. Hindi na bago sa akin kapag may isang bagay na mangyayari na hindi ko ikinatutuwa. I am used to facing a world full of pain. I was able to stabilize even though it was difficult at first.

Ilang beses ko ding pinuri ang sarili ko dahil umabot ako kung saan ako ngayon. Nanatiling buhay, at matatag. In fact, if all the bad things that happened to me were added up, I would say that was enough for me to give up on life. It is not easy to deal with a lie that has been forced to be interpreted to be the truth.

Hindi ako lumaki sa kamay ng totoo kong mga magulang. Yung mga taong umalipusta sa akin. The people I thought were my real blood and flesh, made my life hell for ten years. Isa lang pala sila sa mga taong walang karapatan upang ipararanas sa akin ang ganito kalupit na mundo.

Nung kinuha na ako ng totoo kong mga magulang, akala ko ligtas na ako sa impyernong pinagmulan ko. Kasi sino ba naman ang hindi mapapanatag kung nasa kamay kana ng iyong mga magulang, nang totoo mong mga magulang. But what I didn't know was that what happened to them became even more cruel.

Even if they don't insult me. Even if they make me feel that I can live as a princess, they have deprived me of one thing, the love of family which is the only weapon in everything. The only thing you can hold on to and be proud of for the rest of your life. But I don't have it, I don't experience that with them. Isang tao lang ang nagpaparanas sa akin non, si kuya, pero nang-iwan din siya sa huli. Iniwan din niya ako sa huli.

In all of that, I can say that I am very resilient. I managed everything, I overcame everything. Here I am, facing a new challenge in life. Ang bagong hamon kung hanggang saan ang kaya kung malagpasan lang ang lahat ng kamalasan na dinanas ko.

“Hey.” napauntag ako nang maramdaman kong pinisil ni Rafa ang kaliwang kamay ko. He looked at me with a smile.

Ilang beses akong napalunok habang nakatayo kaharap ang Judge na pinapatawag ni Rafa. Ngayon na ang araw na ikakasal kami ayun sa kagustuhan niya, kaya hindi ako napapalagay.

Apat lang kami dito, kasali na dun si Judge at ang isa sa mga bodyguards ni Rafa. Siya iyong ginawang witness. Hindi ko alam kung tama ba ‘tong pinasok ko.

“Do you take, Rafael Zane Miranda as your lawful husband?” a moment of silence prevailed after the Judge asked me.

Tumingin ako saglit kay Rafa at nakikita ko sa mga mata niya ang halo-halong emosyon.

Napalunok ako. “Y-Yes po, Judge.”

“Do you take, Gabriela Juliana Santillan as your lawful wife?”

Suddenly a sweet smile flashed on Rafa's lips and he faced me with all his heart.

“I do, Judge. With all my heart.” sambit niya at hinalikan ang dalawang kamay ko na kanina pa niya hawak.

My will struggles with the mixed emotions I feel. There is a part of me that is happy and there is also a part that is sad. Dapat walang pangamba ang kasiyahang nadarama ko dahil kasal ito. This is my wedding, but I can't help but feel sad because this is not the kind of wedding I dream of.

Di baleng simple lang, basta puno ng pagmamahal. Hindi gaya nito.

I no longer remember how the ceremony ended. I just realized that I was here now in Rafa's office, sitting in front of his desk while waiting for him to return.

Lumabas kasi siya saglit dahil may biglang dumating na isa sa mga client niya. Hindi ko alam kung bakit niya ako dinala dito. Ang dami tuloy nakatingin sa akin kanina sa labas nung hindi pa kami nakapasok dito sa loob ng opisina niya. Marami ding babae na halata sa pamamaraan ng pagtitig nila sa akin na hindi nila nagugustuhan ang pagtuntong ko dito.

Sobrang laki ng opisina ni Rafa at marami ding bodyguards na nagkalat sa labas nitong opisina pati na din sa labas ng building. Alam kong mafia boss siya at hindi lingid sa aking kaalaman ang mga gawain ng mafia. Gusto ko man siyang tanungin kung bakit iyon ang napili niya, wala pa din akong tamang lakas.

“What is one of Rafael's women doing here?” agad nabaling ang aking paningin sa babaeng kakapasok lang dito sa opisina. Si Cassandra.

Nasisilaw ako sa suot niya, dahil para siyang binalot ng kulay orange na tela. Ang sakit sa mata. Pati boots at sumbrero niya, kulay orange.

“Hinihintay ko lang si Rafael.” simpleng sagot ko.

Suddenly one of her eyebrows rose. “I'm not asking who you're waiting for, I'm asking you, what are you doing here?”

“Dinala ako dito ni Rafa.” I tried to calm myself down dahil sa pinapakita niya sa akin. Ang maldita niya.

“At sino ka naman para dalhin niya dito? If I know, isa kalang babaeng panay ang buntot sa kanya, kaya pati dito, sinusundan mo siya!”

“Nagkakamali ka.”

“Ako pa talaga ang nagkakamali? Kaibigan ako ni Rafa, and I know what kind of women are after him.”

Kinagat ko ng mariin ang pang-ibabang labi ko dahil sumusobra na talaga siya. Ako na nga itong nagpakumbaba kahit hindi naman dapat.

Tumayo ako. “Pakisabi nalang kay Rafa na umalis na ako.”

“What?” hindi ko na siya pinapansin dahil nagsisimula na akong humakbang ngunit agad akong napatigil dahil sa ginagawa niya.

Tumingin ako sa braso ko na hinawakan niya ng mahigpit.

“Bitawan mo ako.” I still kept my voice soft even though I wanted to yell at her.

“Ayoko! Kahit basura ka, titiisin ko ang baho ng amoy mo, maiparamdam ko lang sayo na hindi ka karapat-dapat kay Rafa!”

“Bitiwan mo ako sabi e!” hinila ko ng malakas ang braso ko kaya muntikan siyang mawalan ng balanse.

“Walang hiya ka!” bigla niya akong sinugod at sinabunutan kaya napapikit nalang ako ng mariin dahil sa sakit ng pagkasabot niya.

“What's going on here?”

Naramdaman kong gumaan ang ulo ko, at wala na ang kamay na sumabunot sa buhok ko. Nag-angat ako ng tingin kaya nakikita ko si Rafa na kararating lang.

“Ah, Rafa. W-Wala naman.” depensa ni Cassandra.

“What do you mean nothing?” kumunot ang noo niya habang lumalapit sa akin at chenick ang aking buong katawan. ““Look, is this what you say nothing? Why is her hair messy?”

“A-Ano kasi, h-hindi ko kasi nagugustuhan ang sinasabi niya.”

Nagngingitngit ang kalooban ko dahil sa inasta niya. Parang siya pa itong biktima dito at ako ang nagmumukhang masama.

“Remember this, you can't hurt her, Cassandra! This is the last time!”

Cassandra blinked as if in disbelief. “What? Rafael, I'm your bestfriend. Isa lang siya sa mga babae mo!”

“We are just best friend. But she is my wife. So you have no right to hurt my wife, you understand?” halata sa boses ni Rafa na galit siya.

Bagay na hindi ko naiintindihan. Bakit ako ang kinakampihan niya imbes ‘yung bestfriend niya?

“What? Wife? Since when? When did you marry her, Rafa?” kitang-kita ko sa mga mata ni Cassandra na ano mang sandali ay miiyak na siya.

Ikaw ba naman makakarinig ng mga ganung salita mula sa taong mahal mo, ewan ko lang kung hindi ka pa masasaktan.

“Our friendship is not enough for me to tell you when, and I don't have to explain anything to you. So you can go out now!” Rafa walked towards the door and opened it. “Leave right now if you don't want me to drag you out, Cassandra!”

Nakikita ko ang takot sa mga mata ni Cassandra. Takot na dahilan upang ganun niya kabilis nilisan ang opisina ni Rafa.

Napapailing nalang ako. Kaya niyang ipahiya ng ganun ang sarili niya?

“Ayos kalang?” dahan-dahan akong tumango sa tanong ni Rafa.

He slowly walked towards me and pulled me up. He sat in the chair in front of his desk and made me sit on his lap.

“No one can hurt you. No one, Juliana.” hinaplos niya ang pisngi ko. Hindi ko kinaya ang mga titig niya kaya nagbaba ako ng tingin.

“Salamat.” mahinang sambit ko. Wala akong mahanap na salita. Parang nanibago pa ako.

“Hindi ko kailangan ng pasasalamat na ‘yan. Ang gawin mo lang, ingatan mo ang sarili mo, dahil kapag may mangyayaring masama sayo, baka makakapatay ako.”

Napalunok ako kasabay ng pagtindig ng balahibo sa katawan ko. Hindi ko alam kung ano ang kaya niyang gawin, ang alam ko lang, nakakatakot ang mga banta niya dahil alam kong gagawin talaga niya iyon.

“Come, I'll show you something.” sabay kaming tumayo at hinila na naman niya ako palabas ng pinto.

“Saan tayo pupunta?” isang ngiti lang ang isinagot niya.

Nilibot ko ang aking paningin sa bawat madadaanan namin. Ang laki talaga ng building na ‘to, at halos bodyguards lang ang nakikita ko. Kaunti lang ang babae at lalaki na hindi kagaya ng uniform nung mga bodyguards.

Dinala niya ako sa isang napakalawak na lugar. Mangha akong napatitig sa ganda ng lugar na ‘to. Parang kanina lang ay nandun kami sa building na puno ng bodyguards niya, tapos ngayon, hindi ko akalain na may ganito palang extension ang building niya. Ang laki.

“Anong gagawin natin dito?” nanatiling gumala ang aking paningin sa buong paligid.

May mga round table na kung bibilangin ko ay nasa 20 ito. May mga nakabalot na kulay puting tela. Sa kanang bahagi naman ay may nakahilerang long table na puno ng pagkain. At ang mas nakakalula, ay ang sobrang daming tao.

“Are you surprised?” kumurap ako dahil sa ngiti niya. Why does his face seem so gentle now?

Napalunok nalang ako. “Para saan naman ‘to?”

“Celebration. Diba kasal natin ngayon?Ngayon ang araw na nagiging Mrs. Kita.”

Agad kong binawi ang paningin ko sa kanya. “Bakit hindi mo sinabi? Hindi tuloy ako nakapaghanda.”

“It's not necessary .. Is there a surprise that needs to be told?”

“Pero nakakagulat naman kasi. Akala ko ba trabaho mo ang ipinupunta natin dito.”

He laughed softly. “I really want you to be surprised.”

Bigla nalang sumikdo ang t***k ng puso ko dahil sa ginagawa niya. Ibang Rafael ang kaharap ko ngayon. Yung Rafael na sweet, hindi man nabubuklod ng pagmamahalan ang kasal naming dalawa, nararamdaman ko naman ang pag-aalalaga niya sa akin.

Hindi ko na tuloy alam kung ano ang totoo kong nararamdaman. Nadadala na ako sa mga pinag-gagawa niya.

“Rafa!” sabay kaming lumingon sa lalaking tumatawag kay Rafa. Kasing edad din niya ito. Barkada siguro.

“Zup!” nakipag fist bump naman si Rafa sa lalaki.

“Congratz tol, you already have a rope around your neck.” natatawang anito.

Tumawa din si Rafa. “Stupid, what rope are you talking about?”

“You'll know that too when you get the right taste of being married.”

“Siraulo ka.” humarap si Rafa sa akin. “Juliana, si Troy nga pala, kaibigan ko.”

Ngumiti ako ng alanganin. “Hi.”

“Hello Juliana, ang ganda mo pala. Hindi nakakapagtaka kung bakit nababaliw si Rafa sayo.”

Lumukot ang mukha ko dahil sa kakaibang joke niya. Hindi magandang sabihin ang ganun lalo pa't babae ako.

“Siraulo ka talaga Troy, umalis kana nga. Kung ano-ano ang pinagsasabi mo sa asawa ko e.” marahang tinulak ni Rafa si Troy ng nakangiti.

Nakahinga naman ako ng maluwag dahil tuluyan na itong nawala sa aming harapan. Buti nalang talaga, parang hindi maganda ang bawat salita na lumalabas sa bibig ng lalaking ‘yon.

“Tara, dun tayo.” hinila niya ako upang magtungo sa round table na bakante.

Sa dami ng tao, hindi ko maiwasang makakaramdam ng pagkailang lalo pa at nasa akin ang mga tingin nila. Hindi ko naman sila masisisi dahil para namang biglaan lahat ng ‘to. Walang nag-e-expect.

“Hey boss, congratulations.” isang lalaki na naman ang lumapit sa amin at nakipagkamay kay Rafa.

“Thank you, kumain lang kayo ng kumain. Marami ding maiinom diyan.”

“Sige boss.”

Hindi ko na sana papansin ang pag-uusap nilang dalawa ngunit nakita ko kung paano tumingin sa akin ang lalaking kausap ni Rafa. Hindi ko maipapaliwanag.

Nakakatakot naman ito kapag tumitingin.

Hinila ko ang kamay ni Rafa. “Rafa.”

“Bakit?” nakangiting tanong niya.

“Ah w-wala. Upo na tayo.”

Hindi naalis ang ngiti niya. Inalalayan niya ako upang umupo. Ang daming pagkain. May mga pagkain na din sa table na nasa harapan namin. Hindi ko alam na nagpapahanda pala ng ganito si Rafael, judge lang naman ‘yung kasal namin.

Inilibot ko nalang ang aking paningin sa buong paligid. Mas dumami pa ngayon ang mga tao. Panay tango pa ni Rafa kapag may lumalapit sa kanya upang batiin siya. Ang iba naman, kinayawan lang siya at hindi na nag-abalang lumapit dito.

Sa bandang sulok, nakita ko ang babaeng familiar sa akin, si Cassandra, a best friend to be exact. Ang talim ng tingin niya sa akin, na para bang sinasabi niya na hindi ito ang araw ko upang sumaya.

Hindi naman talaga ako masaya, kinasal lang ako dahil sa mga bagay na kagustuhan ni Rafa. Wala akong magagawa dahil kahit anong takas ko sa kanya, mahuhuli at mahuhuli niya ako.

“Hey, are you okay?” agad nabaling ang atensyon ko kay Rafa. Hinawakan niya ang kamay ko habang hindi maalis-alis ang ngiti sa kanyang mapupulang labi.

Tumango ako. “Hmp.”

“Are you tired?”

“H-Hindi.”

“Bakit parang hindi ka masaya?” bigla akong nakakaramdam ng inis dahil sa tanong niya.

Tinatanong pa ba ‘yon?

“Sasaya? Paano ako sasaya? Kinulong mo lang ako Rafa. Hindi mo ako binigyan ng kalayaan. Sa pagpapakasal nating ‘to, mas lalo mo lang akong tinali sayo.” gusto kong isigaw ‘yon sa pagmumukha niya upang marinig sa lahat ng taong nandito, pero may kahihiyan pa naman ako.

“Juliana? How many times have I told you? I tried to calm down. So that you don’t get scared, you don’t have to worry. Please lang, ibigay mo na sa akin ‘to.”

Bigla nalang akong natahimik. Nagtataka talaga ako dahil kahit anong tutol ng isip ko, kabaliktaran naman ng puso ko. At natatakot ako sa posibleng totoong dahilan nito.

Ayaw ko ding makikipag-away sa ngayon. Nakikita ko kung gaano siya kasaya. Hindi ko man alam kung anong dahilan bakit ganyan nalang ang saya niya, ang katotohanang ayaw kong sirain ang sayang nararamdaman niya ang nangibabaw sa akin.

Sandali kong tinitigan ang daliri kong may suot na singsing bago ko ibinalik ang aking paningin sa kanya. Ngunit nakikita kong nakatingin siya sa ibang direction. May nakita akong babae na nakatingin din dito sa amin, at ito pala ang tinitingnan ni Rafa.

“Dito ka lang, may pupuntahan lang ako.” hindi ko na napansin ang pagtayo niya dahil hindi maalis-alis ang paningin ko sa babae. Tanging ang sinasabi lang niya ang naririnig ko.

Bakit parang may kakaiba akong naramdaman sa pamamaraan ng pagtitig ng babae kay Rafa. Nakita kong lumapit si Rafa sa kanya. Hindi ko inalis ang tingin sa kanila hanggang sa nakita kong parang may pinagtatalunan silang dalawa. Medyo lumayo pa sila ng kaunti sa maraming tao.

Nagbaba nalang ako ng tingin dahil hindi ko kinaya ang nakikita ko. Wala namang kakaiba sa ikinilos nila, pero para sa akin, meron.