Sold To Rafael (TAGALOG)

CHAPTER 6

Warning: | R-18 | Mature content

“Pauwiin mo na ako, please.” pakikiusap ko sa kanya. Feel ko kasi, hindi ako comfortable dito sa bahay niya. Naiilang pa din kasi ako dahil sa nangyari sa amin.

“Nope, dito kana titira, Juliana.” kumuha siya ng baso at ipinagtimpla ako ng gatas. Nakaupo lang ako dito sa upuan at kaharap ko ang mahabang mesa dito sa dining area. “Kung ano ang sinasabi ko, ‘yon ang mangyayari.”

Pinagkiskis ko ang aking magkabilang na hintuturo. “Rafa, I'm begging you.”

“That's what we're going to do. That's what you're going to do, Juliana." he laid the glass full of milk in front of me. "Drink that."

Hindi ko kinuha ang baso. Tinitigan ko lang ito. “Pauwiin mo na kasi ako, ano pa ba ang gagawin ko dito? Bayad na ako ‘di ba?”

Hinampas niya ang table gamit ang dalawang kamay niya. “Hindi ka pwedeng umuwi, Juliana! Akin ka na. Hindi magtatagal, mabubuntis kana!”

“Ano ba ang sinasabi mo? Hindi mo ako pag-aari Rafa!” hindi na umuubra sa akin ang nakakatakot niyang tingin, hindi naman kasi tama na inaangkin niya ang hindi niya pag-aari.

“Walang hindi nakukuha ang isang Rafael Zane Miranda, Juliana. Malas mo lang, dahil isa ka sa mga gusto kong makuha. Papakawalan pa ba kita?” dahan-dahang sumilay ang ngiti sa kanyang labi, at medyo kumalma na din siya. Ang hindi ko lang nagugustuhan, bakit parang ang gwapo pa din niya sa paningin ko? Kahit papalit-palit siya ng mood, ang gwapo pa din niya kahit saang anggulo.

I gulped because of what I think. “Ano ba ang nagawa ko sayo? Pinagbayaran ko na ang sinasabi mong utang ko sayo! Tama na ang isang beses Rafa!”

“Not for me. Because I will marry you. We're getting married, Juliana, and if you're planning to stay away from me, don't try.” Kinuha niya ang phone na nakapatong sa table at nag dial ng number dun. Di nagtagal sinagot agad ang tawag niya sa taong nasa kabilang linya. “Bring Judge Salcedo here to my house, I will get married. Yes, tomorrow.”

Napasinghap nalang ako sa narinig. Parang nawalan na ako ng pag-asa na makawala sa kanya. Kung ‘yon ngang pagkuha niya ng V-card ko, hindi ko napipigilan, ito pa kayang binabalak niya?

“Now tell me, don't you want to?” mahinanong sabi niya habang itinukod uli ang dalawang kamay sa mesa. Tinitigan niya ko na parang nang-aakit.

Napalunok ako. “Wala ka namang mapapala sa binabalak mo.”

“Talaga?” ngumisi siya at iniwas ang tingin sa akin at ibinaling ito sa baso na puno ng gatas na dapat para sa akin. Hinawakan niya ito. “Hmp, not bad.” umikot siya dito sa gawi ko habang bitbit ang isang basong gatas. “Our wedding is still tomorrow, but it looks like I want to advance the honeymoon.”

Nagitla ako dahil dahan-dahan niyang binuhos ang gatas sa dibdib ko. Kinakabahan pa ako dahil akala ko mainit, hindi naman pala. Nakangiti lang siya habang pinagpatuloy ang ginagawa niya.

“A-Ano na naman bang pinaplano mo?” umusog ako ng kaunti pero nakalimutan kong nakaupo lang pala ako sa single chair kaya muntikan pa akong malaglag, buti nalang mabilis niyang nahawakan ang baywang ko, ‘yon nga lang, sobrang lapit ng mukha niya sa mukha ko.

“Can I taste you now?” napakurap ako nang dahan-dahan niyang ibinaba ang labi sa dibdib ko na basang-basa dahil sa gatas na ibinuhos niya dito.

It was too late when I realized that his tongue had traveled all the way to my chest. I could do nothing but sigh and moan. I even felt him squeeze my waist which caused my lips to part.

“R-Rafa, pumili ka naman ng lugar.” mahinang sabi ko dahil mas nangingibabaw ang kiliting nararamdaman ko dahil sa ginagawa niya.

Hindi siya nakikinig sa sinasabi ko dahil mas lalo lang niyang diniinan ang dila niya na nagpapatuloy sa paglalakbay mula sa dibdib ko hanggang sa leeg. Mas lalo lang humigpit ang kapit ko sa suot niyang pang-itaas.

“I want you to take in heaven, wherever we are, Juliana. Every corner here in my house, we can make a tunnel to heaven.” halos mababaliw na ako dahil sa ginagawa niya, idagdag pa ang husky niyang boses. It just seems like it makes me feel even hotter.

Isang malakas na singhap ang pinapakawalan ko nang maramdaman ko ang dalawang kamay niya na sinapo ang aking pang-upo. Inangat niya ako at ipinatong sa mesa. Magsasalita pa sana ako kaso hinalikan niya ako agad ng mapusok.

I could do nothing but put one hand on my back and the other on his neck. s**t, nandito na naman ‘yung pakiramdam na gusto kong kalimutan ang dahilan niya at lasapin nalang ang kakaibang sarap na dulot ng mainit niyang halik.

Nakasuot lang ako ng white na long sleeve na hanggang hita, at panty lang ang pang-ibaba ko. Hindi ko naman kasi inaasahan na makikita ko siya pagkatapos kong maligo dahil umalis siya kanina dahil may transaction sila.

He freely did what he wanted to do with my womanhood with his left hand while his lips were busy kissing me. I gradually lost my sanity because of what he was doing. Especially when I could feel his hardening manhood in my lower abdomen.

Mas lumalim ang paghalik niya sa akin na unti-unti ko na ding nagugustuhan. Unti-unti nang gumalaw ang labi ko para gantihan ang bawat galaw ng labi niya sa labi ko. Dahil sa pangyayari, hindi ko na namamalayanan na napahiga na pala ako sa ibabaw ng table.

“The tunnel is about to open, Juliana.” he said while moaning and his kiss went down my neck as well.

Even though I was almost drowned in the depth of his kiss I could still feel him parting my panties and following the penetration of his length into my womanhood.

Shit! Nagawa niya agad-agad ‘yon ng hindi ko namamalayan na nabuksan niya na pala ang zipper ng pantalon niya?

“Hmp,” impit akong napadaing nang tuluyan niya nang naibaon ang kahabaan niya sa akin. Aaminin kong masakit pero hindi na gaya nung una.

Mas lalo pa akong umuungol nang gumagalaw na siya palabas at papasok sa p********e ko. Sumunod lang ako sa bawat galaw niya at mas lalo ko pang ibinuka ang magkabilang hita ko para mas lalo niyang diniinan ang p*********i niya sa akin. Mahigpit ang pagkakapit ko sa batok niya at mukhang nakuha naman niya ang ibig kong ipahiwatig kaya mas lalo lang niyang binilisan ang pag-ulos niya.

Dahil sa kiliting nararamdaman ko ay halos mabaliw na ako. Nagawa ko nang sabunutan ang malambot niyang buhok nang may namuo sa puson ko. Parang sasabog na ito, at alam kong ito na ang rurok ng kaligayahan. Napakagat nalang ako sa aking pang-ibabang labi nang makita ko siyang nakapikit habang pinagpatuloy ang paglabas masok sa loob ko.

Habol ko ang hininga nang tuluyan na naming maabot ang hinahanap namin. Nanghihina kong ibinagsak ang mga kamay ko sa mesa, habang siya naman ay inalalayan akong bumangon pagkatapos niyang isara ang zipper ng pantalon niya.

“I'm not satisfied yet but since this is your second time, I'll let you rest.” hinalikan niya ako sa labi pagkatapos niyang sabihin ‘yon. “Let's get married tommorow, Juliana.”

Pumikit nalang ako ng mariin, at bumaba ako sa table. Inalalayan niya ako hanggang sa umakyat kami sa hagdan patungo sa kwarto na tinutuluyan ko.

“Papaliguan kita.” tumango nalang ako kahit naliligo na ako kanina. Pagkatapos ng ginagawa namin kanina nanghihina na naman ako. My mind always complains but my heart does not sympathize.

Para na akong sunod-sunuran sa gusto niya. Um-oo kahit hindi naman dapat. Kapag matuloy ang kasal namin bukas, tuluyan na akong mawalan ng kalayaan. I was finally able to tie myself to him. Gusto ko ba ‘yon?

I looked at the wall clock above the bed here in the guest room. It's six o'clock in the evening. I haven't been out of the room since earlier, and Rafa hasn't teased me either. It's good that he still knows when to upset me.

Inip na inip na ako dito. Si Terrence naman, hindi pa dumating. Wala din akong celphone para sana matawagan ko si Patty at si Ken. Paniguradong nag-alala na sa akin ang mga ‘yon. Bakit ba kasi hindi ko nadala ang celphone ko. Oo nga pala, tinangay lang ako ng manyak na Rafael na ‘yon kahit natutulog ako.

Alam kaya ni Patty na nandito ako? Na dinala ako ni Rafa dito? Malamang hindi, inakyat nga niya ako sa bintana ng kwarto ko e, akyat bahay na nga, manyak pa.

Napalabi ako nang biglang may kumatok sa pintuan. “Ma'am, nandito na po ang mga damit mo.”

“Po?” kumunot ang noo ko. Wala naman akong ipinabili na damit a. Tumayo ako at nagtungo sa pintuan upang buksan ito.

Pagkabukas ko ng pintuan ay bumungad sa akin si Manang Elsie, may bitbit siyang maraming paper bags.

“Kanino po ‘yan?” kunot noong tanong ko.

“Binili po ni sir Rafa. Ibibigay ko daw sayo.”

Kinuha ko ang mga paper bags na ibinigay niya sa akin bago tumingin sa likod niya. Ibig sabihin nandito na si Rafa, pero bakit hindi siya ang nagbigay sa akin?

Ipinilig ko ang aking ulo sa isiping ‘yon. Why do I think he is going to come here to give me these? Nahihibang na ‘ata ako.

Lumunok ako. “S-Si Rafa, nasan siya?”

“Naku ma'am, nandun siya sa kwarto niya. Nag-alala nga ako kasi maraming dugo ang damit niya.”

“Po?” gulat na gulat akong tiningnan si Manang. Hindi ko na nagawang ilagay ang mga paper bags sa kama dahil sa sobrang pag-alala. Agad kong nilisan ang guest room kasama si manang.

Malapit lang ang room ni Rafa sa guest room na tinutulugan ko. Apat na kwarto lang ang madadaanan bago makarating sa kwarto niya. Hindi ko alam kung bakit ako nag-alala ng ganito. Despite what he was doing to me, I was still here, running towards his room to find out what was going on.

Hindi na ako kumatok pa dahil nakabukas naman ng bahagya ang pintuan kaya tinulak ko ito agad-agad.

“Rafael!” gulat siyang tumingin sa akin at agad tumalikod sa gawi ko. Pero huli na dahil nakikita ko ang ulo niyang may dugo.

“What are you doing here Juliana?” I saw him pick up the cotton he had used to clean his wound and throw it in the trashcan.

Agad ko siyang nilapitan at sinilip ang ulo niya. “Anong nangyari sayo? Bakit dumudugo ang ulo mo?”

“Wala ito.” he slowly sat down in the chair in front of his glass table. I could see in his face that he was holding back the pain.

Napalunok ako. “Pwede bang gamutin ko ‘yan ulit?”

Sandali niya akong tiningnan, pagkatapos yumuko siya at pumikit. Hindi ko na hinintay ang sagot niya, agad ko nang kinuha ang medkit na nakapatong sa table glass at sinimulang linisin ang ulo niya.

“If I marry you, will you give me the right to know everything you do?” I asked him softly, pagkatapos kinuha ko ang bandage. “I mean, may karapatan na akong malaman kung ano ang nangyari sayo.”

Napakurap ako dahil hinawakan niya ang chin ko gamit ang kanang kamay at inangat ito. Napatingin ako sa mga mata niyang nangungusap.

“Of course.” sumilay ang ngiti sa aking labi at agad nagbawi ng tingin. Nakakailang kasi ang mga tingin niya, hindi ko kayang salubingin.

“Juliana.”

Napalunok muna ako bago siya sinagot. “Hmp?”

“I want us to get married tomorrow, and when that goes on, can you stop running away from me?” natahimik ako bigla sa sinasabi niya. Handa ba ako na magpakasal sa kanya? Tama ba ‘yung sinasabi ko na parang binigyan ko siya ng pagkakataon?

Lumunok ako. “H-Hindi ko alam.”

“Do it Juliana. Do it. You will not run away from me, and you will not fool me any more.” ayan na naman ‘yang mga pagbabanta niya. Inaamin kong nakakatakot pero bakit parang nagugustuhan ko? Talaga bang tinatablan ako sa simpleng pamamanyak niya sa akin?

No, it's not as simple as flirting with me, because he's got it all.

“Rafael, may tanong ako sayo.” tumayo ako at humakbang upang umupo sa kama niya.

“What's that?”

“Bakit ganun ka ka-desperado na magka-anak?”

Tumingin ang nangingislap niyang mata sa akin. “Because life is not happy, when there are no children.”

“Iyon lang ba ang rason?” gusto ko kasing malaman kung ano pa ang dahilan. You don't make hard decisions if you don't have enough reasons, at alam kong may mabigat na dahilan kaya ganun nalang siya kagustong magka-anak.

“Kailangan ba na may dahilan?”

Tumango ako. “Mabigat na desisyon ang pagkakaroon ng anak, lalo na't bata ka pa. Maliban nalang kung bigla nalang nangyari na hindi mo inaasahan.”

“I was just a kid, my daddy was gone. Terrence and I grew up with only our mom. It's hard, Juliana. But despite my longing for my father, I dreamed more of having a child at this age.” tumayo siya at humakbang sa patungo sa akin. “And I want that happened with you. You will be the mother of my child.”

“Kaya mo ba kahit walang love na namamagitan?” napalunok ako dahil nasa malapit ko na siya ngayon.

“Kaya ‘yan, as long as you don't fool me.”

“Pero bakit ako?”

“Because you owe me. The policy you violated is too heavy, so the punishment is also heavy.” umupo siya sa tabi ko at hinapit ang aking baywang kaya napasama ako sa kanya na humiga sa kama.

Ngayon, nakaunan ako sa balikat niya habang pinagmasdan namin ang puting kisame.

“Just trust me Juliana. That is all I want.” hinapit niya uli ako at hinalikan sa noo. “Matutulog na tayo.”

“But you haven't eaten yet.” bumangon ako para sana ipaghanda siya ng pagkain pero hinila niya ako pabalik dahilan para bumagsak ang ulo ko sa balikat niya.

“Huwag na, busog na ako. As long as I'm with you.” hindi ko maiwasang mapangiti dahil sa ginagawa niya. Pero agad naman naglaho ang ngiting ‘yon nang maalala ko na kung saan lang ako dapat lulugar.

Bakit ganito? Bakit masaya ako? Tama pa ba itong nararamdaman ko? Bakit parang kinikilig ako?