Yavaş yavaş eşyalarımızı topluyorduk. Evin her köşesinde, her rafta duran anılar, yavaş yavaş kutulara sığıyor gibi görünüyordu ama bu his kalbime sığmıyordu. İlk günümüzden bu yana her anımızı yaşadığımız, birlikte büyüdüğümüz, evliliğimizin ilk adımlarını attığımız bu ev, şimdi kutulara hapsolmuş gibiydi. Eşyalar ne kadar kutulara girse de bu evin bizim için ne kadar önemli olduğunu bir kez daha fark ediyordum. Sanki her köşe, her dolap bir hatırayla doluydu. Koca bir dönemin sona erdiği, ama yeni bir başlangıcın da kapıda olduğu bugün, her şey sanki daha da ağır geliyordu bana.
Alpaslan, mutfak raflarını boşaltırken bana bakarak hafif bir gülümseme ile "Buraya ilk geldiğinde nasıl korkuyordun hatırlıyor musun?" diye sordu. Gözlerimi devirmeden edemedim, o günler sanki dün gibi aklımday
