Kalbim göğsümden çıkacak gibi oldu. Bir an donakaldım. Gözlerim bir anlığına kilitlendi o karanlık figürle, sanki nefes alamıyordum. Sonra tüm bedenim sarsılarak geri adım attım. Çığlık attım avazım çıktığı kadar. O an, kimse beni duymazsa tamamen yalnız kalacağıma dair korkunç bir hisle dolup taşmıştım.
“Alpaslaaaan!” diye haykırdım, sesim titrek ve korku doluydu. Adımların hızla yaklaştığını duyduğumda bir an için rahatlamıştım ama içimdeki korku geçmedi. O gözler... O karanlık figür hala oradaydı, eminim.
“Ceylan!”
Banyonun kapısı hızla açılıp kapandı. Yatak odasında olduğumu anladığında içeri daldı, gözlerinde panik vardı. “Ne oldu?” dedi, sesi sertti ama bakışları endişeyle doluydu. Hala titreyerek pencereyi işaret ettim.
“Orada!” dedim, nefesim kesik kesikti. “Pencerede… Adam var
