Ordu’da geçirdiğimiz günlerin ardından artık Urfa’ya dönme vakti gelmişti. Burada yaklaşık üç aydır kalıyordum ve her gün dolu dolu geçmişti. Her sabah gözümü açtığımda pencereden gelen temiz orman havası, Asiye annenin evde yaydığı sıcaklık, Kadir babanın sabahları dumanı tüten çayı... Bütün bunlar bana ailemi hatırlatmıştı, beni sıcacık bir kucağa almış gibi sarmalamıştı. Üzüldüğüm anlar olmadı mı? Elbette oldu. Ama bu evde, bu ailenin içinde hep mutluluğu buldum. Kendimi hiçbir zaman yabancı, gelin gibi hissetmedim. Sanki ben, bu evin kızıymışım gibi, bu ailenin bir parçasıymışım gibi…
Ve şimdi buradan ayrılmak beni derin bir şekilde üzüyordu. Alpaslan’ın görevine başlama zamanı gelmişti. Artık Urfa’ya dönmemiz gerekiyordu. Ama içimde o gitme hissiyle yüzleşmek zordu. Alpaslan bavullar
