2Ay sonra
İstanbul’un sabah sisi, yavaşça çekilirken güneşin ilk ışıkları Karadağ villasının pencerelerinden içeri süzülüyordu.
Bir gün önceki fırtınadan, o karanlık antrepodan ve ölümün soğuk nefesinden eser kalmamıştı. Cihan, hayatında ilk kez uykusundan bir kabusla ya da tetikte bekleyen bir koruma içgüdüsüyle değil, mutfaktan gelen taze demlenmiş çay ve kızarmış ekmek kokusuyla uyandı.
Yatağın boş kalan tarafına elini uzattı. Ayşe çoktan kalkmış, evin içinde o huzurlu sabah rutinini başlatmıştı. Cihan, üzerine siyah bir tişört geçirip aşağı indiğinde, Ayşe’yi bahçeye bakan camın önünde, karnını okşarken buldu.
"Günaydın hayatım," dedi Ayşe, arkasına dönmeden. Kocasının ayak seslerini artık tanıyordu, o ağır, güven veren adımlar kalbinin ritmini değiştiriyordu.
Cihan, Ayşe’nin
