Cihan, Ayşe’nin ofisindeki o havayı dağıtmak istercesine pencereyi ardına kadar açtı. İçeri dolan serin İstanbul havası, Münevver Hanım’ın bıraktığı o zehirli parfüm kokusunu süpürüp götürürken, Cihan karısının yanına çöktü.
Ayşe’nin elleri hala dizlerinin üzerinde kenetlenmiş, parmak boğumları bembeyaz kesilmişti.
"Bana bak Ayşe," dedi Cihan, sesini en yumuşak tona çekerek. "Annenin söyledikleri sadece birer gürültüden ibaret. Onlar köşeye sıkıştılar. Köşeye sıkışan her vahşi hayvan gibi sadece bağırıyorlar."
Ayşe başını kaldırdı, gözleri buğuluydu. "Cihan, o paralar... Babam o paralar için ruhunu sattı. Annem ise babama olan bağlılığından değil, o gücü kaybetme korkusundan bana düşman oldu. Kendi annem bana 'kan davası' gütmekten bahsediyor."
Cihan ayağa kalktı, masanın üzerindeki sa
