“Wala na ba talagang pag-asa?” mahina at tila nagmamakaawa niyang sabi nang kumalas na kami sa pagkakayakap. Sa sandali naming pananahimik kanina, pilit akong humagilap ng kung ano mang maaaring sabihin ko sa kaniya. Pero sa sobrang lungkot ng mga nangyayari, I can’t seem to find any reason to give ourselves that chance. Mataas ang pagpapahalaga ko sa pangarap niya. Ayaw kong maging rason ng pagbagsak niya. Ayaw ko maging dahilan ng pagpapatanggal niya sa basketball team.
Paulit-ulit ko na itong dinahilan sa sarili para masiguro ang validation ng rason ko. Papa is homophobic. He hates gay, kahit pa bisexual. Paano pa kaya kung malaman niyang nagkaroon kami ng relasyon ni Kahlil? Hinding hindi niya kukunsintihin iyon. Gagawa at gagawa siya ng paraan upang parusahan kami nang mabigat.
