"Bakit?" maang na pagtatanong ni Siobeh, nawawala man din sa sarili ay nagawa kong pansinin ang nakangisi niyang labi.
Hindi ko alam kung para saan iyon o sadyang pinapangunahan lang ako ng nararamdaman ko, kaya feeling ko lahat ng bagay at tao sa paligid ko ay pinagtataksilan ako. Umawang ang labi ko sa kawalan ko ng hininga.
Ilang beses din akong napakurap-kurap habang pilit na ibinabalik sa reyalidad ang kaluluwa kong naglalakbay sa kalawakan. Mayamaya lang nang ngumiti si Siobeh, tipong kinukuha nito ang atensyon ko.
"Gusto ko lang malaman," matapang kong banggit na sana ay hindi niya mahalatang takot din ako na malaman ang totoo.
"Iyon ba? Kaya ka ba sumadya pa rito?" dugtong nito dahilan para tumango ako bilang pagsang-ayon. "All right, pwede ko iyang sagutin basta ay samahan mo
