Somebody to you

Chapter 4

Franz's POV

~*~

Pagkatapos naming kumain ay tumambay muna kami sa cafeteria. Maya maya pa ay panandaliang humiwalay muna ako dun sa kambal. Dahil sa call of nature.

I need to pee.

Nagpaalam muna ako sa kanila na may tampuhan parin hanggang ngayon.

Ayaw parin kausapin ni Mia si Shun. Dahil naiinis pa rin ang lola niyo.

Wala namang paki si lolo sungit at poker face parin as usual. Halatang badtrip din.

Sus!.

Kaliit na bagay pinalalaki pa nila. Mga utak dekya talaga.

Bahala nga muna sila d'yan.

Iniwan ko nalang sila at agad na nagpunta ng rest room.

Buti nalang at walang ibang tao, kundi ako lang. Kaya agad ko nang nilabas ang naipong tubig saking pantog.

Lol!.

SUCCESS!.

Naghugas pa ako ng kamay pagkatapos ko.

Pabalik na sana ako sa cafeteria nang makita ako ng mga babaeng nag-uusap at nagkukompulan sa hallway.

Girl one : Uy gals, diba si Franz yun?.

Girl two: Saan?, Saan?. ( Habang mabilis na hinahanap ako.)

Girl three : Bopols!, Ayun oh. (Kinikilig na turan nito sabay turo sa direksyon ko.)

Hindi ko na sana sila papansinin kasi sa totoo lang nakakarindi sa tainga yong mga tili nila.

Tsk!.

Anlakas kaya. Para pa nga silang may dalang megaphone or worst nakalunok sila siguro nun.

Kung makatili kasi ay parang wala nang bukas.

Pambiriha talaga.

Balak ko nalang sana na baliwalain sila.

Pero holy freaking cows!.

Nagpanic ako ng marinig ko ang chorus na sinabi nila at nung iba pa.

"Puntahan natin ang super duper hot na si papa Franz!. Magpaselfie tayo tapos hingi tayo authograph."

Ano daw?.

Tama ba yong narinig ko?.

Shit!.

Ito na naman ba kami?.

Biglang naging alisto ang pakiramdam ko.

Naghanap ako agad ng maaaring lusutan.

Nang makita kong sabay sabay na silang nagtakbuhan palapit sakin.

Dammit!.

It's dooms day I think.

Freaking hell!.

I need to go.

Tumakbo na ako.

Bakit pa kasi dito ako sa lugar nato naglabas ng panunubig?.

Shit!.

Nakalimutan kong lugar pala to ng mga baliw na stupidents.

Haist!.

Heto tuloy ulit ako. Hinahabol na naman nila.

Malas!

Papa Franz, payakap naman oh!.

Ako pa kiss please!.

Kyah!.

Antayin mo kami!.

Geez!.

Here we go again.

Kailan ba matatapos ang habulan namin?.

Hindi ba nila alam na mapapagalitan kami sa ginagawa nila at siguradong patay kaming lahat. Kapag nalaman ito ng Student Council.

Siguradong mapapatawag kaming lahat.

Worst, baka mapunta pa kami sa principal's office.

Tsk!

Bakit ba kasi ganito tong mga to?

Bakit di nalang nila ako hayaan at tantanan?.

Sana naman bigyan nila ako ng peace at liberty tuwing nakikita nila ako.

Nakakinis tuloy. Halos lumawit na ang dila ko, sa kakatakbo sa buong pasilyo.

Liko sa kanan, liko sa kaliwa.

Parang mahihilo na nga ako.

Pero s**t!. Nakasunod parin sila sakin.

Nakahithit yata ng kung ano mga to. Lakas ng enery eh. Uminom siguro sila ng enervon.

Ano ba tong kagaguhang pinag-iisip ko?.

Kailangan ko pa takasan ang mga babaeng to.

Nagsisi na tuloy ako dun sa naging desisyon ko last Month.

Dapat kasi hindi nalang ako pumayag na ma feature sa "MCA MAG."/ MARIA CRISTINA ACADEMY MAGAZINE.

Ako kasi yong front model ng pinagkakaguluhang teen magazine ng school namin last Month.

Hindi naman sa nagbubuhat ako ng sarili kong bangko. Pero naging member kasi ako ng "Theater Arts Club" last year.

Kinuha nila ako sa play, bilang isa sa supporting cast. Nakapasa kasi ako sa audition at dito nila ako napansin.

Nagkaroon ako ng mga fans. Kasi sabi nila napakaganda daw ng boses ko. Lalo na kapag kumakanta.

Sabi pa nila, mas magaling pa ako dun sa gumanap ng lead role. Kaso junior pa kasi ako noon at priority ang mga senior student. Dahil gragraduate na sila. Kaya naman yun lang muna role ko.

Happy naman ako sa narating ko sa club namin at very thankful sa experience.

Pero nagsimulang gumulo ang maayos kong buhay dahil sa teen magazine.

Sana kasi, hindi na talaga ako pumayag. Kahit nagmakaawa pa sa'kin si Paula este Paolo yong bakletang editor in chief ng teen mag.

Nasa huli talaga ang pagsisi.

Ito tuloy.

Halos araw araw nalang akong kinukulit at hinahabol ng mga fangirls.

Specialy yong mga taga "A.S" department.

Grabe!.

Ang bibilis nila tumakbo.

Para silang mga halimaw na handa akong sunggaban ano mang oras.

Nilingon ko ulit sila at heck nakasunod pa rin ang mga ito sakin.

Ano na nga ba ang gagawin ko?.

Pano ko ba sila malulusutan?.

Napapagod na rin kasi ako. Kaya kailangan ko mag-isip ng plano.

AHA!.

Bright idea!

I think, kailangan ko maghanap ng matataguan.

Pero ang tanong...

Saan?.

Mabilis na naghanap ang mga mata ko nang posibleng pagtaguan.

Pero mukhang minamalas talaga ako.

Wala akong makita eh.

Haynaku!

Sige takbo lang Franz!

What to do?.

What to do?.

Saan nga ba ako magtatago?.

Isip isip pa Franz.

Binilisan ko pa ang pagtakbo at lumiko sa may corridor.

Tapos nakita ko ang "Elevator".

HOLY s**t!

THANKS TO GOD!

PRAISE TO THE LORD!

SORRY PO PAPA GOD.

Ginamit ko kase sa walang kwentang bagay pangalan mo.

Pero ngayon lang yata ako natuwa sa buong buhay ko ng makakita ng elevator.

Isipin nyo na ang gusto ninyong isipin. Pero gusto ko yata halikan ang elevator ngayon.

Kadiri!

Pero niligtas nito ang buhay ko.

My savior!.

LOL!

Ugh!,

What am I doing?.

Di bagay ew!.

Kanina pa ako mukhang baliw dito. Pero ansaya lang talaga at di ko mapigilan ang sarili ko.

Maiiyak pa nga yata ako sa sobrang tuwa.

Ok fine!.

Nag-exagerate lang ako. Lets stop this freaking drama.

Sa sobrang saya ko ay basta ko nalang pinindot yong button ng elevator at napakanta pagkatapos.

" Lost in stereo by All time low"

Sa masaya ako at wala na yong mga tuko.

Peace!.

Di na nila ako naabutan. Gusto ko pa nga tumalon sa sobrang tuwa kaso pagod pa ako. Sawakas natakasan ko na sila.

Nagulat nalang ako nang bumukas na yong elevator at wala sa sariling humakbang palabas.

Sinalubong ako ng sariwang hangin.

Teka! Teka!

Nasan na nga pala ako?.

Luminga linga ako sa paligid.

Huh?

Rooftop?.

Napunta ako dito?.

Great!.

Naging swerte din pala ako kahit paano.

Dahil andito na ako.

Well...

Magpapahinga nalang muna ako at walang istorbo.

Naghanap ako nang magandang pwepwestuhan. May nakita akong malilim sa kabilang side. Kaya doon ako pumunta at tahimik na naglakad.

Pagdating ko ay nagulat pa ako dahil meron palang tao. Isang pamilyar na pigura ng isang babae.

Si...

Alona?.

Tama siya nga.

At wala ng iba pa.

Dito pala tumatambay ang kaklase kong wierda.

Nakaupo pa ito sa may dulong bahagi ng rooftop.

Grabe!

Nakakatakot yong pwesto n'ya. Halos edge na nang gutter yong inuupuan niya.

Creepy!.

Parang unting galaw mo nga lang dun. Tigok kana.

Pero parang wala naman tong pakialam.

She's staring blankly at somewhere.

Then the gentle wind blows...

Hindi ako makapaniwala sa nakita ko.

Nilaro ng hangin ang buhok ni Alona.

Nilipad nito ang mga hiblang tumatabing sa mga mata nito.

Dahil dun nakita ko ang kabuan ng mukha ni Alona.

Spicifically yong paris ng kanyang matang matagal ng nakakubli sa'min

I'm lost the moment, I saw her eyes.

I can't believe. She had those kind of eyes.

Hindi ko maintindihan pero para akong nabato-balani ng makita ito.

Damn!.

Sobrang ganda pala ng mata niya.

Sa totoo lang kasi. Ngayon ko lang nakita ang mga mata n'ya.

Pano ba naman kasi natatakpan yun palagi ng bangs nya.

Sa tingin ko nga ako palang yata ang unang estudyanteng nakakita ng mata nya.

I'm sure. Scoop pa nga sa school paper ang mga ganitong pangyayari. Lol!

Kung nakapanuod kayo ng japanese Anime na "Wall Flower Yamato", tiyak kilala nyo si "Sunako" yong bidang babae.

Parang ganun itong si Alona. Mahaba yong bangs, Di namin alam kung bakit.

Ganito na siya mula nang mag-aral dito nung grade seven. Di namin s'ya madalas pagtuonan ng pansin. Dahil nawewerdohan kami sa kanya at nasanay na kami bilang kaklase nya.

Ewan ko nga lang dun sa mga schoolmates namin. Mga mukhang takot kasi sa kanya.

Pero real talk ah. Di ko din naman sila masisi.

Minsan kasi parang witch itong si Alona. Pumapasok nang magulo ang buhok at gaya kanina nakapaa.

So Weird!

But one thing is for sure now.

Alona possessed one of the most beautiful mysterious eyes.

Magnetic yet breathtaking to looked. Mga matang parang laging nangungusap.

Ganun kalakas ang epekto ng mga matang yun sakin. Kahit ilang segundo ko lang nakita.

But strange.

Why it seems so lonely?.

Sa sandaling nakita ko ang mga mata niya ay parang gusto kong haplusin ang mukha ni Alona at hawiin ulit ang bangs na tumatabing dito.

Natutukso akong makita ulit ang mata niya at titigan itong mabuti.

Na para bang mahahanap ko dun ang totoong nilalaman ng pagkatao nya.

Uhg! What am I thinking?.

Silly me!.

Wait!.

Napagod din yata ang utak ko sa pagtakbo.

So I shook my head.

Nagbabasakali kasi akong tumuwid sa wavelenght ang utak ko.

Ano anong kabaliwan nalang kasi ang naiisip ko.

Nakakatawa. Bakit ko ba naisip ang bagay na yun?.

Alona and I are not closed to each other. We are classmates. But not friends.

So why I am thinking that way?.

Heck!.

I was standing here like a star struck idiot. While Miss Wierda is still sitting there. Enjoying her moment without caring anything.

Hindi man lang niya napansin na may ibang tao sa paligid.

Anong gagawin ko dito?

Nganga?.

Maya maya napako ako sa kinatatayuan ko ng may marinig na tunog.

"Bzzz. Bzzz". Nagdaan pa yun sa gilid ng tainga ko.

What?...

Tama ba narinig ko.?

Merong ano...

Bu-bu-yog!.

Bigla akong kinabahan at nanginig.

Uwah! Ayaw ko sa Bee!.

Shoo!

Shoo!

Pinapaalis ko yong bubuyog.

Pero parang nananadya ito. Binabalik balikan nya ako.

Wah. Kainis naman nanakot yong bee.

Honestly, takot talaga ako sa mga bee.

Yong tusok nila parang karayom sa injections. Ansakit kaya nun.

Tsaka may phobia na ako sa bubuyog dahil naospital na ako dahil dito.

May alergy pa ako sa tusok nito.

What the hell!

Anong gagawin ko?

Run left.

Run Right.

Kanina fangirls ngayon naman bubuyog. Haist!.

Whamm!

Bogshhh!

Aww!.

Sakit. Nabangga ako.

Napindot ko yong button ng elevator at bumukas bigla yong pinto

Bigla akong nasubsob.

Now hinalikan ko na talaga yong elevator.

Literally!.

Tsh!

Wow great!.

Just great!.