-NOYAN-
Ben kendimi böyle bilmezdim. Dingin bir su gibiydim yıllardır. Yalnızlığı seçmiştim; ne eksik ne fazla, ne gürültü ne de kalabalık… Biriyle bağ kurmanın, birine yer açmanın beni zayıflatacağını düşünürdüm hep. Ama şimdi... Adını söylemem bile damarlarımı ısıtıyor. Tutkun.
O bana gülümserken bir şey oluyor. İçimde usul usul uyuyan, kimsenin bilmediği bir tarafım uyanıyor. Söz dinlemeyen bir taraf… Düşünmeyen, sorgulamayan, sadece isteyen, almak isteyen, sahiplenen. Tutkun’un varlığı artık tüm benliğimi sarmıştı. Ona karşı koyamıyordum, istemiyordum. Bir zamanlar izole hayatıma sığınırken şimdi onun nefesinin sesine bile açlık duyuyordum. Nasıl bu hale gelmiştim?
Gök gürültüsünden korktuğunu anladığım an sanki içimde bir zincir kopmuştu. Onu korumalıydım. Her ne olursa olsun, kim
