“Noyaaaan…” dedim endişeyle, bir ona bir içinde bulunduğum arabaya bakarken. Yüzümdeki paniği görünce önce kaşlarını kaldırdı, sonra da ne demek istediğimi anlamadan anlamsızca bana baktı.
“Bu araba… otomatik!” dedim titrek bir sesle. “Nur bana manuel öğretmişti ben bununla ne yapacağım şimdi?”
O sırada yavaşça kafasını yana eğdi, bir kaşını kaldırdı, gözlerinde o tanıdık alaycı parıltı. “Yavrum,” dedi gülümseyerek, “bu daha kolay. Gaz, fren o kadar. Vites falan yok. Debriyajla boğuşmayacaksın. Hadi başla bakalım.”
Başlamadan önce şöyle bir oturuşuma baktı. Göz ucuyla koltuğu süzdü ve “Şunu biraz daha öne çek,” dedi. Koltuğu ayarladım, ayağım gaz ve frene daha rahat basıyordu artık. “Tamam mı şimdi?” diye sordum.
“Fena değil. Hadi başlat motoru.”
Evden çıkıp köyün biraz ilerisindeki b
